Яшчэ адна, на гэты раз — вялікая порцыя фота з Манрэаля, з горада, дзе я ўпершыню ступіла на "амерыканскі" бок планеты. Пад катам неба, людзі, будынкі і атмасфера. Тая, якую адчула я ў гэтай франкамоўнай кропачцы Канады.

Гэта від з дваццаць-ужо не памятаю якога там паверха гатэля, дзе мы жылі з астатнімі ўдзельнікамі асамблеі. Здалёк бачная рака Святога Лорэнца. Сам горад, як апынулася, стаіць на востраве 🙂 А гэтая самая рака яшчэ з'яўляецца вялікім марскім шляхам, які злучае вялікія азёры з Атлантычным акіянам. Па беразе горада цягнецца самы доўгі гарадскі порт у свеце: звыш 25 км у даўжыню. Караблі, краны, машыны, кантэйнеры...

Горад высокі. Я пра гэта ўжо пісала. Не надта ўжо супервысокі, як Нью-Ёрк, мяркую, але ж мне з нізенькай Еўропы, вышыні на першы раз хапіла 😉 Вельмі гэтыя масштабы натхняюць! Зусім інакш адчуваецца неба. Такім высокім і такім бяздонным! У Еўропе неба адчуваецца зусім побач.

Я прыехала за 3 дні да мясцовых выбараў. Падчас выбараў у абраную парламентарку стралялі. Ужо потым я даведалася, што штат Квебек вядомы сваімі сепаратысцкімі настроямі, жыхары Квебека, калі ў іх пытаешся, "адкуль ты?" замест "я з Канады" хутчэй за ўсё адкажуць "я з Квэбэка" 🙂 Яшчэ некалькі дзесяткаў год таму тут былі няхілыя хваляванні з тэрарыстычнымі актамі, бо ўсе грошы былі "англамоўныя", а тэрыторыя - франкамоўная. У выніку цяпер, як патлумачыў мне дзядзечка ў цягніку, з якім мы прагутарылі амаль усю дарогу ад Манрэаля да Таронта, калі я як замежніца вырашу пераехаць у Квебек, я буду вымушаная аддаць дзіця ў франкамоўны садок і школу, і ўсім пофігу, што я вучыла ангельскую і дзіцёнак будзе вучыцца на чужой для мяне мове. "Вы будзеце лічыцца "аліафон", чалавек, які не вучыўся ў школе ні па-ангельску, ні па французску. Вы вымушаны будзеце ўзяць курсы французскай, і ў вас не будзе выбару мовы для адукацыі Вашага дзіцёнка, толькі французская", — патлумачыў рэжысёр Даніэль, мой сусед у цягніку. У выбарах перамагла, дарэчы, вядомая сепаратыстка. Зараз усе рэферэндумы даюць 49/51 за аддзяленне ад астатняй Канады 🙂

Не толькі хмарачосы, ад якіх баліць шыя, сустракаліся мне на вуліцах Манрэаля. Напрыклад, вось такія мілыя каляровыя невысокія дамкі.

Гэта - "дамкі", што бліжэй да бізнэс-цэнтра горада.

Англіканская баптысцкая царква. Унутры міла і душэўна 🙂

Гэта - Палац Мастацтваў. У ім пройдзе частка Асамблеі CIVICUS, але пра гэта пазней. Вельмі мне шанцуе на дзіўнаватыя палацы мастацтваў апошнім часам! 🙂 Спачатку Валенсія, цяпер - гэта 🙂

Вядома, што гарады з вады выглядаюць зусім інакш і як правіла заўсёды вельмі каларытна. Я вырашыла скарыстацца такой магчымасцю і пракаціцца на рачным трамвайчыку па рацэ ўздоўж берага Манрэаля. Шмат сіні, шмат паветра, халодны вецер, спякотнае зусім яшчэ летняе сонца. Абгарэла 🙂 Канешне, сонца не глядзіць у каляндар: а было 2 верасня. Адсюль я адправіла sms маме: бо ў яе Дзень Народзінаў! 😉

Canada:

Канада [1]: Самалёцікі!
Канада [2]: Манрэаль!
Канада [3]: Англіканская царква
Канада [4]: Дзень у Манрэалі
Канада [5]: More Манрэаля
Канада [6]: CIVICUS World Assembly 2012
Канада [7]: Хмарачосы, Каралеўская гара і вечар у Манрэалі
Канада [8]: Апошні дзень у рознакаляровым Манрэалі
Канада [9]: Цягнік у Таронта і CN Tower!
Канада [10]: Цацачны Таронта
Канада [11]: Таронта — горад жоўтых светлафораў
Канада [12]: Адзін дзень у Таронта
Канада [13]: Ніагарскі вадаспад!
Канада [14]: Ніагарскі вадаспад [TOY]
Канада [15]: Дадому!

Обо мне

КРИС | Маверик в эмиграции
Беларуска и брецели
42 страны, 5 профессий и шило в ж%

Гуманитарий с дипломом физика
Не эмиграция, а эвакуация!

Читать еще

Моя страничка в FB

Подпишись на рассылку

Оставь свой email — и я обещаю присылать тебе только самое свежее и интересное и не очень часто (я сама ненавижу спам!). 

Бесплатности, лайфхаки, полезные ссылки, свежий контент в форме дайджеста раз в неделю.

© 2020 •  Все права защищены

При использовании материалов обязательно письменное разрешение автора.