Я, можа, кіпішу, але дзіўныя рэчы адбываюцца са мной і маёй музыкай.
На Эўрарадыё з’яўляюцца мае ўлюбёныя песні – як старыя, так і новыя. Прычым рандомна, прычым нават пад настрой. Спачатку з’явілася Lisztomania – Phoenix, War – 30STM, потым Save Your Scissors – City and Colour, яшчэ парачка, я ўжо нават напружылася вотс ап, а сёння, вось толькі што я чула ўжо не новую песню Arctic Monkeys, што стаіць у мяне на будзільніку :D
Я не параноік, я проста ўважлівая да знакаў ;)
Лето, что ж ты безлунно,
Как отыскать тебя,
Как войти в твой дом,
Как уснуть под небом твоим?
Где ты? Где твои струны?
Смыло карту, лишь крестик с номером
Адрес нашей звезды.
Звездочки, заблудившейся навсегда...
Маё кароткае двухтыднёвае лета прайшло ў Інданэзіі ў красавіку: Джакарта, востраў Балі, самлёты, выдатныя людзі побач, новыя знаёмствы і новыя планы, што нарадзіліся на беразе акіяна. Дагэтуль не магу дабрацца да фотачак, трохі хіба што ёсьць , але ў архівах нашмат больш… Што ж, буду разграбаць доўгімі зімовымі вечарамі!
А лета фактычнае прайшло ў пераездах, у раз’ездах: цягнікі, маршруткі, цягнікі, цягнікі, пероны, зноў цягнікі… Рэчы, валізкі, сустрэчы і доўгія абдымкі на перонах, абдымкі, пакуль мой цягнік ужо не адганялі ў дэпо… Я пераехала ў Варшаву, змяніла працу, змяніла жыццё.
Мары - гэта кепска распланаваныя мэты ;)
З мараў - а гэта тое, што можа ніколі ня збыцца - я хачу:
- аб'ехаць увесь свет і падарожнічаць да канца жыцця, пажадана працуючы на Travel Channel ;) Пад ветразямі, на самалётах, на цягніках, на сваёй машыне. У кабіне самалёта і цягніка - абавязкова хоць раз!
- калі да наведаю ўсе краіны - абавязкова пабываць у космасе/на Луне
- кахання і натхнення, якія не пераўтворацца ў руціну ніколі
- навучыцца маляваць і стварыць свой мультсерыял
- спяваць у гурце Чытаць цалкам »
Моцнае, устойлівае ўражанне ЗАХАПЛЕННЯ! Хто яшчэ не хадзіў - марш на кінасэанс, вельмі раю менавіта вялікі экран, відовішчнае кіно.
Так, страляніны шмат. Але і рамантыкі хапае. Ну і нэўтральна аб'ектыўна захапляльныя карцінкі. Таму кіно, так бы мовіць, "для ўсёй сям'і": для малчыкаў, дзевачак і нават дзяцей - мы хадзілі з маім сістэрам, ёй 9 год, на апошні сеанс - і зайшло оооок, яна нават засыпаць не стала. Ну канешне, заснеш тут: увесь час сідзіш як пад напругай, варухнуцца няма калі і нават падумаць аб тым, каб варухнуцца!
Ужо 2 месяцы я працую на .
Гэты тыдзень быў першы, калі я вяла жывыя эфіры: прачыналася ў 3:30, атрымала першы досвед, што гэта такое, калі ў 24 гадзінах умяшчаюцца 2 працоўных дні: гэта калі ты сідзіш за мікрафонам з 5 да 11, потым пачынае срубаць, едзеш дадому паспаць пару гадзінак, прачынаешся а 16, атрымліваеш матэр'ялы для наступнага ранку, еш сняданка-абеда-вячэру і каля 17 усажваешся за напісанне сцэнара на наступны дзень. Пісаніна атрымліваецца каля 15 старонак, пісаць часам прыходзіцца дапозна, асабліва, калі па ходу напісання ўзнікаюць заўвагі і прапановы начальства, нешта перапісваць, нешта самастойна рэзаць і міксаваць з гукарэпаў, таму недзе а 22 я адліпаю ад кампа, застаюцца сілы толькі на душ і спаць, бо заўтра пад'ём у 3:30..
Дзякуй богу, гэта не 7, а толькі 4 дні на тыдзень сумарна.
На выходных здымала вяселле беларусачкі і грузіна, якія пазнаёміліся ў Чэхіі.
Вельмі прыгожая і вельмі шчаслівая пара :)
Хутка (калі знайду пару вольных гадзін) будзе болей фота, а пакуль - трэйлер у выглядзе аднаго здымка.
"Я негодую!" (с) Даўн Хаўс
Не, ну насамрэч, абурэнню майму няма межаў. ЯКОЙ ХАЛЕРЫ Ў СУЗОР'І ВЯЛІКАЙ МЯДЗЬВЕДЗІЦЫ РОБІЦЬ ЗОРКА БРСМ!??
Чытаю пра маскоўскія жахі ў інтэрнэціках - страшна, у Мінску ўчора былі такія драматычныя хмары, у твітэр скідалі шмат фотаздымкаў, ажно дух захоплівала... А ў Варшаве ледзь-ледзь набіраецца +20-23, таму тут мне амаль няма на што скардзіцца.
Ну хіба на пад'ёмы ў 3:30 :) Але ў гэтым нешта ёсьць.
Наперадзе маячыць адпачынак, і ад гэтага страшнага лета пад 40 страшна некуды выбірацца. Вунь еду ў Гомель, там каля 40 акурат, дык страшна, як я перажыву 30 гадзін у цягніках.
знойдзена ў
, originally uploaded by .
Пашчасціла пабываць на польскіх азёрах, Мазурах.
Хоць надвор'е сапсавалася як толькі мы ўсталявалі ветразь, усё роўна было вельмі душэўна і міла. Нас было 10 на маленькай яхце, правялі на вадзе 2 дні. Неверагодна прыгожыя краявіды, колеры, ад якіх замірае ўсё ўнутры і цішыня, ад якой хочацца перастаць дыхаць, бо надта гучна атрымліваецца... Уікэнд выйшаў спакойны, роўны і гэтая чыстая азёрная вада нібы напоўніла мяне да краёў знутры - дагэтуль не магу вярнуцца да будняў...
