Сябровачка дала пачытаць часопіс канцэрна “United Colors of Benneton”, і гэта мегатэма, скажу я вам!!! Зараз заб’ю дзень, але разбяруся, як гэта працуе :)
Сэнс такі: на часопісе надпіс, што часопіс не поўны, каб атрымаць рэшту кантэнта, зайдзіце на сайт і паднясіце малюнак да камеры. Доўга даўбалася з рознымі браўзэрамі і рознымі плагінамі, але ўрэшце рэшт яно запрацавала: замест кодаў на старонках сталі з’яўляцца відосы!
Вось ілюстрацыі:
Магічны Горад. Жывы. Горад людзей. Горад, які дыхае асфальтам пад нагамі. Глядзіце самі :)
Горад-вар’ят, горад з самым смачным у свеце паветрам, пёстрае мульцікультур’е, вокны-вокны-вокны, ад падлогі да столю, у іх можна зазіраць і бачыць жыццё, яны рознакаляровыя, рознакаляровыя вочы горада, каты-гіпнацізёры, метро з назвай “труба”, якое насамрэч на трубу і не падобна, вялікія тусоўкі курцоў на выхадзе з бараў і рэстарацый, якія павялічваюцца ў геаметрычнай прагрэсіі бліжэй да ўікэнда, пах дарагога парфюму ў пераходах і ў цягніках, афіцыйныя строі. Не пакідала пачуцьцё, што я знаходжуся ў падручніку па ангельскай мове… Больш гарманічнага гораду, жывога гораду, я яшчэ не бачыла ніколі…
Працягваю фотааповед пра Лондан 9-13.12.2009
Вось такой была наша другая раніца. Ня ведаю чаму, але мне самой вельмі падабаецца гэтая фотка. Яна цалкам перадае атмасферу Грынвіча, дзе мы жылі)
Охх, нарэшце я пасадзіла сябе за фоткі са Строчыц, выбачайце за тэхнічныя затрымкі! Але гэта толькі пачатак, рэшта фотак будзе выкладацца step by step напрацягу тыдня.
Соры, што так зацягваю выкладаньне фотак: адбылося тое, чаго я баялася – падарожжы наклаліся адно на адно, потым – НГ-калядны вэрхал, ну і вось… Для тых, хто яшчэ не бачыў фоткі тут, выкладу трошкі бэста са спісу ужо апрацаваных і гатовых для прагляду. Іх там яшчэ шмат, таму гэта толькі другі пост з … эмм, мо якіх 5-6 :)
Я доўгі час жыла з няправільным разуменьнем фатаграфіі як мастацтва, бо пачынала я свой шлях у фота з мастацкай фатаграфіі і з Зеніта, потым перайшла на такую ж, толькі + “мыльніца”. Тады я займалася ў “Краявідзе” у фотамастака Аляксея Паўлюця. Потым, калі ў мяне з’явілася люстраўка, я мела цьвёрды намер яе прынамсі акупіць, бо была яна для мяне задавальненнем даволі дарагім і цяжка здабытым. Таму я кінулася з галавой у фотажурналістыку, і маім гуру і кумірам быў (і застаецца) Грыц, беларускі фотакор AP. Ну, розныя там Карцье-Брэсоны не ва ўлік, кумірамі трэба рабіць людзей рэальных.
Light Columns, originally uploaded by Christina Karchevskaya.
Моцны мароз, і з нашага вакна відаць вось такую прыгажосьць у поўны рост. Зафотаць пасьпела толькі рэшткі цуда, найлепшае прайшло да таго, як я дадумалася зганяць за штатывам і прымарожвала дрыготкія рукі да фоціка…
Калі я яшчэ жыла ў Гомелі, у нашым Заходнім р-не падчас астранамічных метэорных патруляў у моцны мароз на полі (мясцовыя зразумеюць)) былі бачныя вось такія ж слупы, толькі белага колеру, над цэнтрам горада. Памятаю, як лакальны тэлеканал на наступны дзень пішчаў пра НЛА і іншыя жахі… Але ж усё нашмат прасьцей: крышталікі лёду выстройваюцца слупамі, і, як маленькія лінзачкі і люстэркі, накіроўваюць зямное сьвятло ўгару. Вось вам і слупы сьвятла над горадам!
Жменька фотак з кодака: без прэтэнзій на мастацкую каштоўнасьць, а так, “чыста пазырыць” ;)
Падняліся мы, значыць, над сьнегавымі хмарамі і над Менскам…
