Tagged: вершы

Гэты верш напісаў мой добры сябра. Сіджу і плачу.

Я не могу не играть. 
Настолько тревожат меня голоса 
друзей и возгласы слабых, 
и слезы в глазах, 
и тоже хочется плакать, 
местами кричать, 
махать руками, 
кусаться, как цербер, и рвать... 
Я не могу не играть 
в эту тупую игру. 
плюсь и не узнаю себя, 
любя не могу найти хоть какой-нибудь 
выход, лишь вход 
и сплошное дерьмо под ногами узорами. 
Можно лишь сапогами оставить пару следов, 
но нет, в туалет День открытых дверей! 
А снаружи целая армия псов в оковах, 
готовых сорваться на стайку 
убогих и мерзких зверей... 
Я не могу не играть, 
когда начинают врать 
открыто, в лицо, 
и яйцо начинает учить курицу жить, 
а корабль диктует ветру как дуть. 
Я хотел бы взглянуть в глаза 
тем, кто за... 
За такой вот выбраный путь, и  
сказать им, стаду квадратных голов, 
что важна не обложка, а суть, 
правда - не набор заученых слов. 
Я не могу не играть, 
когда приходится ждать перемен, 
временно выходя из себя, 
отведя себе то, что дадут, 
а могут не дать. 
Лишь дышать запретить нельзя, 
и любовь, радость, и смех, и день, 
дождь и солнце, и небо, и чай, 
и друзей, и хороший вкус, 
август, звезды, и море, и сны, 
мысль, и музыку, счастье, мечты, 
и цветы, и удачу, весну... и луну... 
и тебя... 
Все игра: когда ночь - мы ложимся спать, 
а с рассветом нужно вставать, 
когда голодны - едим, 
когда вообще ничего не хотим - сидим. 
когда злимся - кричим, 
когда грустно - молчим, 
шепчим - страшно, 
смеемся - смешно, 
- Что-то душно. Откройте окно. 
Все одно... 
А хотя, ведь могу не играть... 
Если шире открывать глаза, 
то можно увидеть - 
других игр полно. 
Буду быть! 
Решено!

"...Главная задача маятника состоит в том, чтобы зацепить, задеть человека за живое. Не важно каким образом, лишь бы занять его мысли. С появлением средств массовой информации методы маятников становятся все более изощренными. Т.о. люди излучают мысленную энергию на частоте этого маятника. Маятнику безразлично, с какой стороны Вы будете его раскачивать. Для него подходит как положительная, так и отрицательная энергия. Главное, чтобы частота излучения была резонансной. Фактическая цель одна: настройка всеми возможными способами на нужные частоты. Одним из 
самыз любимых способов маятника получить доступ к вашей энергии является вывод Вас из равновесия. Отклонившись от равновесия Вы начинаете раскачиватся на частоте маятника и тем самым раскачиваете его... В итоге - маятник получает энергию и раскачивается еще сильнее!!!"

Доктор Вовху

Цэлымі днямі мы з

на шпацырах, у кіно, букіністах, супэрмаркетах, кавярнях і шчэ Бог ведае дзе. Атрымліваем асалоду ад Горада...

Я ніколі так не скакала, так не радавалася, як пазаўчора ля банкамата, дзе ён паказаў мне, колькі мне налічылі стыпендыі :))) Адчуваю сябе свабодным чалавекам!
Зайшлі ў букініст - набылі дзьве чырвоныя кнігі, 2 тома твораў Маякоўскага, а потым чыталі вершы ў голас у цэнтры горада і ў грамадскім транспарце адно аднаму... Магічна! ;)

Атрымала ганарар за артыкул у часопісу (Маладосьці'7): мдзя, у Турызме і Адпачынку мне за гэты ж самы артыкул па-расейску налічылі роўна ў тры разы болей :(

Ходзім другі дзень на кіно: кінафармат 4х4. Усё, адходзім яшчэ 2 фільма, і болей я ў "Мір" ні нагой: такі няўтульны кінатэатр! Не падабаецца .

Калі ўсё будзе добра, то - цьфу-цьфу-цьфу! - напачатку жніўня мяне чакае падарожжа ў суседнюю краіну на сустрэчу з адным вельмі вядомым, паважаным і цікавым чалавекам. Болей пакуль не скажу, але я ўжо ў захапленьні ад пэрспэктыў!

Учора бачылася з любымі сябровачкамі

,

, Х.: афігенна правялі разам вечар у размовах пра летнія вандроўкі! Настачка зараз у Дарозе на Крым: ШОРСТКАЙ ТАБЕ ТРАСЫ!!! Яўгенчык

катаецца на веле па Польшчы: сёньня выехалі зь Любліну, едуць у Кракаў ;) Сястронка мая Тацьцянка пад Вілейкай у летніку, а сама я вельмі чакаю матулю з Ніколь зь візітам у Менск.

Оказывается, вчера (23) был день Рождения одной из моих самых любимых поэтесс, Анны Ахматовой.
... Здравствуй!
Тот же голос,
Тот же взгляд,
Те же волосы льняные
Всё, как год назад...

***

... я эту ночь не спала,
Поздно думать о сне...

***

... Ты ушёл -
И снова стало
На душе и пусто, и ясно...

Па памяці ўжо не магу аднавіць цэлых вершаў... Гэтыя вершы былі запісаны ў маім дзёньніку, калі мне было 17... :) Эх, маладосьць!
Вечная памяць.

... Я ўсё ж буду любіць рускую мову, бо гэта, як ні круці была мова майго маленства і мова майго першага каханьня, і мова маёй маці і мова маіх першых вершаў. Так, я не буду яе ўжываць, але забываць яе нельга... Гэта будзе ганебна прынамсі ў дачыненьні вось да такіх вечна жывых Паэтаў. Бо Слова - яно вечнае, на якой бы мове яно не было...

Я молнией стану,
Крылом железным...
Сорвусь, полечу
На яркий свет.
Я вечером встану
Под топот песни,
Стряхну саранчу
И накипь лет,
И гулко втыкая
В пепел палку,
Рукой осторожно
Снимая шарф,
Я стану седая,
Как русалка.
...Заплачу, дорожный
Столб обняв.

16/17-09-2005

Дык можа і будзе 
Нам свабода,
Ды толькі
Рабам
Яна 
Навошта?!...
Жыцьцё па загаду - 
Такая
Мода.
... калі ж гэта скончыцца,
Божа?...

Палохаў сьнегам красавік...

Палохал ветрам...
А страх чамусьці раптам зьнік - 
... і стаў Сусьветам!
І ў тым Сусьвеце ёсьць спакой,
Ёсьць месца словам,
Там кожны можа быць сабой,
І нават богам.
Тут кожны - бог для гэтых рэк,
Для гэтых вуліц.
Тут усьміхнуўся чалавек - 
І ўсе прачнулісь.

Сьмешныя спробы творчасьці на роднай мове амаль два гады таму...
Тады я шчэ думаць не думала, што потым я буду па-беларуску размаўляць!
А яшчэ раней я пад уплывам школы/бацькоў/не вельмі разумных людзей трываць не магла гэтую мову і казала ў яе адраз розную херню, прабачце! Б-р-р-рыдка ўспамінаць...

Крыху няўдала тут... Затое шчыра! :)

І дрыжыць, нібы сэрца, турбіна,
І рака нібы робіцца сіняй...
Для цябе, мая Маці-Краіна,
Я хацела бы стаць Еўфрасінняй!

Толькі б слова адно! Толькі б рэха!
Толькі б вочы ўчапіліся ў зоры!
Перашкодзіць такому пабегу
Можа толькі вялікае гора!

Я спрабую ўсю жаль і пяшчоту,
Што накоплены ў сэрцы дзявочым,
Памяняць на басую свабоду -
Ёй не месца ў цемры і ў ночы!

Ёй ня трэба блукаць і хавацца!
Ці чакаюць яе? Зразумела!
Дзеля тых, каму зараз 17,
Прысвячаю ўсі вершы і спевы.

Што наперадзе? Мне невядома!
Цверда крочу да волі і ветру.
Мабыць, я не вярнуся дадому:
Захаваюць мяне кіламетры.

        10 лістапада 2005г.

... И было бы до смерти скучно мне, и было бы тесно душе
Когда бы в ней не было храма
Две башенки, скромный фасад,
И над колокольнею прямо
Два Ветра -
Муссон и Пассат...

1

Студзень 16, 2007

Сьвет нумар восем,
сьвет нумар дзевяць...
Мабыць, ад гэтага
вар'яцеюць?...
Мабыць ад гэтага
стогне вецер?
Мабыць ад гэтага
плачуць дзеці?

Цёмныя вокны
глядзяць на зоры:
Горад увогуле
невясёлы...

ЗЫ. Фсё. Здаецца, час ісці да псіхааналітыка...
... але... КУДЫ??? Ф №33 п-ку?... мля, мае нэрвы проста нікуды... а яшчэ тэрмех наперадзе...

Прыйшло…

Студзень 16, 2007

Бяссьнежны сьнежань.
Прастудны студзень.
... Хіба ня сьмешна
нам ў лютым будзе?...

... а сакавік
заганяе сокі
Зацягне злодзеяў
у вір глыбокі.