Дзень народзінаў расцягнуўся на 3 дні, на 3 гарады, на онлайн і офлайн, на бясконцыя "дзякуй" на ўсіх вядомых мне мовах ва ўсе магчымыя мэсэнджэры!
Бездань эмоцыяў, асабліва ад учорашняга святкавання ў кампаніі старых сяброў. Вечар складаўся з бясконцых абдымашак і пацалункаў, са шчырасці, радасці і прызнанняў. Мы спявалі ў рэстарацыі "Пагоню" у поўную гучнасць, "Паланэз", "Паветраны Шар", "Купалінку", "Грай" ды так спявалі, што нам суседні столік замовіў бутэльку шампанскага)) Потым мы ўзялі гітару, віскі, і палезлі на дах 14-павярхоўкі, там спявалі Мядзведзева, Чыжа і Мельницу... Гэта толькі некалькі фотак з 2 Гб чыстага шчасця ў пікселях! Мае сябры - маё ўсё, а Гомель - самы лепшы горад на планеце!
З Днём волі, сябры! :) Іх пакаленне адмірае, а нашае - квітнее, нас усё больш і мы разам, галоўнае - памятайце пра гэта! Ня бойцеся, вучыцеся і якасна рабіце сваю працу. І ў адзін момант усе нашыя скілы спатрэбяцца, каб адраджаць радзіму. Жыве Беларусь!
Размаўлялі пра сучасныя сямейныя традыцыі ў Польшчы. Па-першае, цікавая рэч у іх з дэкрэтным адпачынкам: у Польшчы ён цягнецца... 6 месяцаў. Далей жанчына або бярэ адпачынак за свой рахунак, каб даглядаць за дзіцёнкам, або выходзіць на працу. Менавіта таму ў Польшчы ў яслі прымаюць дзетак ад 6 месяцаў да 3 год, і называюцца такія яслі "жлобэк" (żłobek), а каштуюць 300 зл на месяц (100 даляраў). Ёсць аналагі прыватныя - яны называюцца "клубік малюха" (kłubik malucha), каштуюць 2000 зл на месяц, каля 500 еўра.
Увогуле, тут няма такога паняцця, як выйсці замуж і сідзець дома "за мужам". Калі ў размове жанчына кажа, што не працуе і сідзіць дома, бо працуе муж, то яна сустрэне шчырае здзіўленне з боку суразмоўцы: маўляў, а чаго, ты нездарова, ты не можаш знайсці працу і г.д. І тых жанчын, якія не працуюць, а сідзяць "пры мужы" у Польшчы называюць "кура домова" (kura domowa), і ня вельмі шануюць.
Пабачыла гэтую фотачку і вельмі захацелася выкласці яе асобна :)
Гэта быў мой першы Новы Год "аўтдорз", мёў снег, я ў марцінсах думала паламаю сабе ногі ў хуткіх шпацырах па горадзе напярэдадні, дык не - і ўсе мае шанцы забіцца палі менавіта на гэтую ноч! Мала таго, мы яшчэ і ляцелі з сябрамі як шалёныя на нейкую плошчу, з якой ціпа лепш былі бачныя феерверкі ў момант 00:00! У выніку, па маіх падліках, мы спынілі бег толькі ў момант 00 з чымсці, тобок непасрэдна 00:00 мы паспяхова пра**алі, але гэта нешта ў гэтым ёсць. "Значыць, увесь год будзем бегаць!" - суцешыла сяброўка, наліваючы мне шампанскага.
Ага, я таксама завяду песню пра апошні дзень лета.
Вось так, седзячы ў адзіноце ў офісе, я прасідзела апошні летні вечар за кампом у працы, і ад адчыненага вакна добра так пацягвае холадам, ажно састылі пальцы і я ляплю шмат адруковак, якія прыходзіцца выпраўляць...
За лета я шмат чаго пасьпела і шмат чаго змяніла ў жыцці.
Прыемныя ўражаньні) Шчыра кажучы) Галоўным чанам - ад апошняга эпізода ля бібліятэкі)))
Карацей, буду паступова. 10-45 - еду на вакзал сустракаць з цягніка сяброў, з якімі потым прайшла амаль усё свята. На вакзале заўважаю вельмі шмат амапу. Знайшла на вакзале маленечкую цацку - малпу. Нехта згубіў, я пачакала, мабыць вернуцца. Але ж не, часу было мала - і малпа ідзе са мной на дзень Волі) Добры знак! ;) 11 - 30 - мы на Цырку. Людзей каля 300. Падцягваюцца яшчэ. Пакуль ехалі на сотцы паўз Пляц, пабачылідругую калёну, якая ужо таксама была ля МакДаку - каля 800 чалавек. Пляц быў ужо ачэплены з усіх бакоў, гэбьё, АМАП - ўсё стандартна...
11- 45 - сустрэла з добры дзесятак сяброў, вырашыла, што сёньня Багдановіч, нажаль, маіх кветак не дачакаецца :( Таму што з боку вул. Я. Купалы пачалі вылазіць "касманаўты", са мной разам рушылі сябры з іньшых гарадоў, разам з якімі я паабяцала быць у гэты дзень. Таму вырашыла не рызыкаваць, таму што потым далучыцца да народу было б нялёгка. Засталася ла Плошчы! 12-00 - нас усё большае, настрой выдатны, раздаю народу бчб стужачкі з Weekend-у (палякі ў тым годзе нарабілі 100 км такой стужкі, дык падаравалі кожнаму, хто быў ў Варшаве, па вялікаму рулону))). выпадкова да мяне трапіў значак "Размаўляй са мной ПА-БЕЛАРУСКУ" - файна!!! 12-10 касманаўты нас пачалі адціскаць у бок пл. Перамогі. Быў файны эпізод, калі я пачала абурацца, маўляў, куды ўсе пайшлі, стойце, давайце спынімся, яны ж толькі пужаюць, яны ж за намі ня йдуць - я абарочваюся і бачу касманаўта акурат за маўй спіной!!! І была гістэрыка!!! ;)
Потым згубіла пачуцьцё часу: мы павольна йшлі ўздоўж Праспекта Скарыны, нас суправаджалі касманаўты і Сам_Паўлічэнка. Ах, якая пашана! Дайшлі да ЦУМА - ўсё нагадвала чарнобыльскі шлях мінулага года! Нават надвор'е было падобнае! Нават па колькасьці народу! Толькі ў гэты раз мацней зіхацелі людзі ў людзей і адчувалася ў паветры сьвята, сапраўды)
Быў цудоўны момант - ну, пра тыя сьцягі, што з'яўляліся ў вокнах, то гэта нармальна, нават, неяк звыкла :))) А вось тое, што выбег на балкон 5 паверха чувак ў чырвонай майцы з прасцірадлай за плячыма - і атрымаўся жывы бчб сьцяг - вось гэта было файна!!! У кожнага чалавека бывае свой зорны час - гэты чувак "адарваўся", яму пляскаталі ўсе людзі!!! Ўсе фатаргафавалі! Падняў настрой!
Потым мы нарэшце спыніліся на Акадэміі Навук. Пачаўся мітынг - доўгі, і, на вялікаму ўліку, бессэнсовы. Таму што... адныя і тыя ж твары... А яны гэта чуюць ужо ў які раз... Таму было сумнавата, хаця, ўсё роўна - сьвята!). Я ўсю дарогу цьвердзіла адно: ідзем на Бібліятэку. Калі б калёна зьвярнула на Бангалор, я б пайшла дамоў, вось шчыра!!! Толькі пра бібліятэку народ усё ж узгадаў - ды толькі напрыканцы мітынгу, калі і там, у БРСМаўцаў усё сканчалася....
Нехта нават на Макаёнка, 9 сабраўся ісьці!
Але ж... Далей мой асабісты маршрут быў такі (проста ўсе сябры разышліся - хто з'язжаў, хто дамоў пайшоў): сотка - Бібліятэка. Каб апярэдзіць калёну і пасьпець патэліць сябрам, якія ў гэтай калёне якраз ішлі (каля 1000 чалавек). Далёка ехаць нават не спатрэбілася - на парку Чалюскінцаў калёне перакрыў рух спэцназ. Я перадала ўсё, што заўважыла па дарозе, сябрам, і рушыла на Бібліятэку.
А там! Ну ТАКІ КАНТРАСТ, проста словамі не апісаць!!! Калі я туды прыбегла было каля 15-40, там было МАКСІМУМ 600 чалавек, большасьць гуртавалася вакол харчовых павільёнаў, 50% (сьціплая адзнака...) былі ўжо добра так "пад шафэ", уразіла карцінка "дзевачек" гадоў па 35, якія, ледзь трымаючыся на нагох, спрабавалі адплясываць пад "Я ж тэбе підманула!", а яшчэ 2 (!) чырвона-зялёных сьцяга і нацягнутая атмасфера "празьніка"( Быдлалэнд, млін! Фу!
Потым я вырашыла ехаць на сотцы назад (абажаю "сотку"! Самы апазіцыйны маршрут!)), і тут на Маскоўскай зноў заўважыла калёну (тую ж самую), далучылася да яе, сустрэла па дарозе сяброў-каліноўцаў.
Тое, што было далей - гэта проста коміксы! Мы спужаліся, што зараз бу вялікі хапун, таму што ўсё да гэтага йшло!!! Але ж не - калёна прашла да Нацыяналкі, там хуценька прыпынілі сьвяткаваньні, і ПАЧАЛІ РАБІЦЬ УБОРКУ тэрыторыі - ад людзей, не ад сьмецьця! Гэта выглядала дужа сьмешна: электарат разбягаўся адтуль, тыя, хто сьмялейшы, застаўся глядзець і ржаць разам з намі. Пачалося "Жыве Беларусь - Жыве вечна!", пляцоўка ажыла і заўсьміхалася))) Але АМАП адцесьніў народ на стю метро "Усход" і да прыпынку. Групоўка моладзі (каля 8 чалавек) села наўпрост на асфальт ля ўвахода ў метро: міліцыя нічога не змагла зрабіць. Пасідзелі - разышліся)
photo
, падборка і кампаноўка - мая.
Пазітыўны шпацыр на Нацыяналку!!! Клас!))) Настрой - выдатны, ніякага расчараваньнья: хочь БРСМаўскіх бухіх гапароў паганялі - і тое суцяшэньне)))
