Chris

Гэта нібыта фотаздымак з маіх сноў. Вельмі хочацца адным вечарам плюнуць на ўсе справы і зачытацца адзінай кніжкай Крапівіна, якую я прывезла ў Варшаву. Асабліва "Лета скончыцца не хутка", "Паласаты жыраф Алік" і "Лужайкі, дзе пляшуць шпакоўні". А яшчэ даўно маніць спампаваны "Where the wild things are" і "Спадар Ніхто". А яшчэ "Міо мой Міо" па-польску, якую я набыла ў Кракаве.

... а ў мяне ўсё праца-праца-праца. І чаты, і званкі ў скайп. І соооон. І ўсё роўна не высыпаюся. З літаратуры рэгулярна чытаю толькі... твітэр. Эх.

Я згубіла веру ў чалавецтва ў вышэйшую адукацыю па-беларуску. Чым больш старэйшы быў курс, тым меней я напружвалася з вучобай.
А на гэтай сэсіі ўвогуле нейкая катастрофа: чым меней я вучу, тым болей я атрымліваю ў залікоўку! Першая дзевятка, праўда, была заслужанай - я ботала цэлых 2 ночы і прачытала цалкам кніжку выкладчыка.

Але сёньня! 10! Ні за што, ні пра што! Я нават не адкрывала канспект! Я не сказала нічога ўцямнага, хоць і казала ўпэўнена)) Сёньня нейкая сонная ўвесь дзень, усё баліць, размаўляла з сьвіслацкімі качкамі пасля іспыту, бо хацелася выгаварыцца, а потым заснула, мне сьніўся іспыт, які я не магла здаць і дужа крутая горачка з перыламі чамусьці ў Берліне, па якой я забіралася ўверх...

Пакуль прачнулася, урубіла комп і падлучылася праз дайалап - забыла ўсе дэталі сна. Але... мне снілася мора. Усю ноч снілася сонца і мора. А ў Гомелі - сонца і сьнег, я ўжо забылася, што гэта бывае разам... Ох ужо гэты Менск. А ў кватэры халодна, і ў маці памёр кот, хоць я яго не любіла, а шкада, жывое ж было і мяўчыла... Але нам было добра разам, ўчора я падарыла ўсім падарункі, і мы елі мандарыны і глядзелі (шшшш!) Хаўса, а дзесь у палову на сёмую я адчула, што вырубаюся... І праспала я акурат 13 гадзін. І снілася мне мора...

а яшчэ я чагосьці вельмі ўзрадавалася начному званку...от, халера

Такі яскравы сон, такі сапраўдны... Сніўся вельмі моцны шторм на моры, высокія чорныя хвалі, мы былі на Лісьей бухце... Толькі мы чамусьці ўсе жылі не на пляжы, а на гарах ля мора... Спачатку пачаў ліць вельмі моцны дождж, такі, што я прамокла за першыя секунды да ніткі, а потым аднекуль з'явіўся ваенны і абвясціў, што трэба тэрмінова сабраць мінімум рэчаў і зараз да берага прыстануць караблі, каб эвакуіраваць нас, бо насоўваецца вельмі страшная стыхія... і я прачнулася.

Брррр...

Гэта вось зараз мне смешна, а ўва сне мне было не да смеху: невядома якім чынам яно ў мяне апынулася, але я ўсю ноч бегала ў заплечніку з кілаграмам коксу ;) Пры чым разумела, што трэба кудысьці яго падзець, бо гэта тэрмін, а з іншага боку было шкада прадукт, мне яго ўжываць не хацелася, таму пасля ночы роздуму, уранку я разарвала пакунак і растварыла яго ў нейкай рацэ...
Вось блін, патрымала на нач гледзячы ў руках кілаграм цукру ;) Прысьніцца ж блін!!!

Сёньня мне ўпершыню за цэлы год прысніўся a_event...
Ён зайшоў у кватэру, але я была ў іншым пакоі, дзе мне і сказалі, што ён жывы... А я ці то расплакалася, ці то не паверыла, але прачнулася са стойкім уражаннем цёплых абдымак... Ува сне ён быў такім, як звычайна, нават лепей: нібы сьвяціўся знутры... Напэўна, ён у раю :)...

Кажуць, што абдымацца ўва сне з нябожчыкам - гэта дрэнна... А мне было так клёва, гэта было сапраўднае шчасьце.... Ён нібыта прыйшоў развітацца са мной...
Дзякуй, Саш.

... як я пішу ў ЖЖ беларускаю, а ў дзёньніку словы аўтаматычна перакладаюцца на расейскую... І я думаю: "Гэта ўсё пракляты СУП!"... І прачынаюся.

АААААААА!!!!!

ЗЫ. Падумала вось: як класна было б, калі б у шэрагу са словамі "пракамэнтаваць", "сачыць за камэнтарамі" і г.д. быў бы і надпіс "У топ!"... Праглядаеш стужку, знаходзіш вартыя допісы, і - клац, клац, клац...))

Мне сёньня моцна не хацелася прачынацца...
Бо мне сёньня сьніўся Ён.
Незнаёмы, але такі жывы, сапраўдны, сьветлы...

Адчуваньне абароненасьці, жывыя і моцныя новыя пачуцьці, дотык ягоных далоняў да твару, цёмныя пяшчотныя вочы, шырокія плечы, цеплыня, цеплыня, цеплыня...

Прыйдзі да мяне ў сон ізноў, я не пасьпела запомніць цябе, не пасьпела запытацца ў цябе імя, не пасьпела выцягнуць цябе ў рэчаіснасьць...

Сёньня чытаю "Сто год адзіноты" Габрыэля Гарсіа Маркэса і слухаю Creedence Clearwater Revival.
Цяпер у мяне вельмі незвычайны настрой і перадчуваньне СЬВЕТЛАГА.
... Дзень не прайшоў дарма!

Мяне чакае цэлы тыдзень без ранішніх пад'ёмаў... Гарачая ванна - і ў ложак з кніжкай. Ніякага кампа да ночы!... Трэба берагчы ўнутраную энэргію, калі тэмпература ідзе на спад, а сёньня было +2 на двары... Не жарты. Не забывайцеся, што ў канцы тыдня ўсе пераводзім гадзіньнікавую стрэлку. Вось толькі ў які бок - я ўсё ніяк не запомню...:)

Сёньня мне сніўся a_event...
Не ён сам, а тое, што яго кветачка ў квіпу нарэшце засьвяцілася зялёным... Ён быў АНЛАЙН...
І памятаю толькі адчуваньне вось гэтае: "Ну, нарэшце!" і абсалютна сьветлыя пачуцьці, толькі невялічкая трывога наконт таго, што ён ЖЫВЫ...
Памятаю, ён даслаў мне смайл з усьмешкай... І аб чым мы яшчэ гутарылі, я не памятаю.
І прачнулася я зь яго вобразам у галаве... Чырвоная павязка на галаве... Як насамрэч.
... зашчыміла сэрца.

І ячшэ сьніўся сьветлы-сьветлы сасновы лес і зьмяя пад нагамі... Я ішла поруч з маці.