Мля.
Гляджу чужыя фоты з Шыпата-2007 у нэце і смуткую.
Ага, мне патрэбна ўсё і вялікай лыжкай!
Мора - гэта, канешне, неаспрэчна тру, але, блін, як жа я цэлы год зараз без Карпат-та?!... На фотках знаёмыя твары, адныя і тыя ж людзі, сям'я, сяброўства і цеплыня, горы, горы,горы,горы!!! А я спужалася надвор'я, я нікчэмная, так нельга, блін... Мой першы Шыпат прайшоў пад бясконцымі дажджамі і ў туманах, і нічога, засталася жывая ;) А тут суткі дождж сьцяной на трасе - і ўсё! Паварочваем на мора!... ;)
