Архіў па тэгу ‘Польшча’
13
Сак
2009
Сак
2009
07
Сне
2008
Сне
2008
Прыродная самарэгуляцыя: мінус гаманец
Дзесьці болей – дзесьці меней: менавіта так я магу патлумачыць тое, чаму я ў панядзелак бегала за цягніком, у якім паехаў без мяне мой тэлефон, а ўчора ў тым жа цягніку па дарозе дадому асэнсавала, што мой гаманец з усімі дакументамі, грашыма і сімкамі (превед, вэлком! ;)) застаўся ў гатэлю! :((
Трэба было чымсці адплаціць за ўсебаковы посьпех нейкім там вышэйшым сілам: тэлефон я ім не аддала, дык яны самі выбралі, што ў мяне забраць. Усё заканамерна: я стараюся не перажываць і думаць пра аднаўленне дакументаў і, магчыма, сімкі, хоць гэта і знак пераходзіць на вэлком. Хаця ўсё яшчэ спадзяюся, што гаманец знайшлі і мае варшаўскія сябры дапамогуць мне яго адсачыць і забраць.
А яшчэ ў інтэрнаце не працуе аська, таму сувязь са мной выключна праз мыл і ЖэЖ.
Адным словам, я без капейкі грошай, без тэлефона і без пропуска ў інтэрнат. Калі будзе новы нумар, паведамлю, а пакуль – карыстаемся высокімі тэхналогіямі ;)
23
Тра
2008
Тра
2008
“Катынь” А. Вайды
Паглядзела.
ШОК.
Шмат новых ведаў і тэм на роздум і аналіз.
Але адно я ведаю дакладна.
Я НЕНАВІДЖУ САВЕЦКІ САЮЗ, хай вечна гараць у аду тыя, хто стварыў гэтую чэрнь і тыя, хто шчыра яе падтрымліваў ці працягвае падтрымліваць!!! Гэта вялічэзны крок у бездань для нашай краіны ў тым ліку. Сляпая прапаганда, тупасць, таталітарызм, гапата, п’янства, страх, культ асобы, мана, манія велічы, безальтэрнатыўнасць, безбожжа… Які жах, які жах, куды мы кацімся, чаму Польшча вольная, а за нас ДАГЭТУЛЬ вырашае “вышэйшы розум”?
… падчас сцэны, калі пленны польскі генерал выступіў з прамовай перад жаўнерамі ў Раство, а потым ўсе разам ціха заспявалі, мне хацелася проста выць ад болю …
І яшчэ: я вельмі хачу паказаць гэты фільм маці, якая дагэтуль ганарыцца вокладкай на пашпарт з гербом СССР і тым, што яна “савецкі чалавек”.
28
Ліс
2007
Ліс
2007
Каліноўцы – “эліта нацыі”???
Вы мяне канешне прабачце, я не пра ўсіх, я канкрэтна пра тых, каго я ведаю.
Ужо даўно прыйшла да высновы, што іх там у Польшчы нейкім інфрагукам апрацоўваюць, каб яны паціху забываліся на сваё паходжаньне і на свае першпачатковыя позіркі!
З кім не размаўляю – ну такая ўжо тупая мястэчковасьць, такія ўжо нічым не абгрунтаваныя фразы, ажно ня веру, што гэта той жа самы чалавек…
Па-мойму, фраза пра “мы не сеем, мы не пашем” была вельмі трапна прыкмечана! А ўвогуле, класна, канешне, бачыць, якія тут усе херовыя і нікчэмныя ў апазіцыі, і які Лука маладзец, што ўсіх трымае у “сталёвым кулаку”, так вам і трэба, “оппозіціонерчегі”, а мы тут будзем сабе вучыцца і над вамі ўсімі сьцябацца. Мы крутыя, “змагары за Радзіму”, нават у вязьніцы пасядзелі, народныя пакутнікі! А вы там хадзіце на свой Бангалёр, усё роўна ў вас НІЧОГА НІКОЛІ НЕ АТРЫМАЕЦЦА.
… Затое ёсьць сярод іх жа людзі, якія вельмі трапётка ставяцца да сваёй радзімы, якія спынам, па марозе, калі вісяць залікі і няма грошай на цягнік, – яны ўсё роўна едуць сюды, каб схадзіць разам з усімі на Дзень Волі. Таму што яны ня дзеляць радзіму на “тру” і “нятру”, яны проста як былі, так і засталіся Людзьмі_ З_ Верай, Людзьмі_З_Сумленьнем. І гэта мае сябры, якімі я насамрэч ганаруся і вельмі іх люблю.
А калі падумаеш, што ЎСЕ ГЭТЫЯ ЛЮДЗІ аднойчы стаялі разам на 20-градусным марозе РАЗАМ, з адной мэтай, то становіцца проста страшна СПРАБАВАЦЬ ЯШЧЭ РАЗ.
05
Ліс
2007
Ліс
2007
Вярнулася!
… Ізноў я тутака.
З’ездзілі добра, але гэта быў хутчэй шоп-тур, чым проста “з’ездзіць-паффтыкаць”.
Хаця Беласток мы трошкі паглядзелі: спадабалася. Праўда бяз фоцікаў ездзілі, то фотак ня будзе. Хіба што з Ксадавага мабільніка ;). Хочам яшчэ як-небудзь туды з’ездзіць проста затусіць, бо часу практычна ня мелі: ўікэнд праляцеў імкліва, а адпачыць (хіба толькі ўва сьне на ўпісцы ;)) і не давялося. Нажаль! Пасьля начной дарогі і турбулентнага шопінгу мы заснулі на ўпісцы гадзін у сем вечара, хоць гаспадар кватэры запрашаў нас на піва ў паб з ягонымі сябрамі. Шайзэ, чаму ў соднях усяго 24 гадзіны і хто прыдумал, што трэба спаць!!?? Карацей, мы не пайшлі, затое вырубіліся і праспалі ажно да раніцы. Рана выехалі, падзякавалі Конрада за салодкі сон і пабеглі хоць адным вокам зірнуць на горад. Пенькно, аднак. І кава-капучына з чакалядам у іх у кавярні смачная бардзо. Трэба вярнуцца, адным словам ;)
О, гэты 615 цягнік “Гомель – Горадня”! Цябе выдумалі, каб жыцьцё не падавалася такой малінай!!! Зноўку (!!!), трэці раз на тыдзень, я патрапіла на гэтыя грэбаныя ДРАЎЛЯНЫЯ ЛАЎКІ ў агульным вагоне вышэйзазначанага цягніка!!! Удзень гэта не так страшна, як, аказваецца, уночы :(((
Стаялі на памежжы … амаль чатыры гадзіны!!! А як заехалі ў Горадню а сёмай (дарэчы, так, мы яшчэ і Горадню адным вокам зірнулі! Беласток – адным, а Горадню – другім ;))), то там быў ТАКІ ДУБАК, на які мы зусім не разлічвалі, спын адпаў як варыянт, і прыйшлося ехаць на маршрутцы :о/
… Ізноў гэты польскі акцэнт у мове, ну ёш жа ж! ;)
02
Ліс
2007
Ліс
2007
Польшчайка! :)))
Сёньня едземо ў Польшчу :)
Уночы на Гародню, потым – на Беласток.
Парайце там што-небудзь цікавенькае зірнуць :)
І як лепей (таньней-хутчэй) зранку з Гародні даехаць да Беластоку.
ЗЫ. Я АБАЖАЮ ПАЛЯКАЎ! Варта было толькі пачаць дамаўляцца з людзьмі праз хаспіталіціклаб, дык адразу пасыпаліся прапановы наконт “to go with me to the best pub to drink some vodka” :) Гасьціннасьць палякаў у дачыненьні да нас з Ксдадам пераўтвараецца нешта ў сістэму :)))
15
Вер
2007
Вер
2007
Посьпех!
Сёньня я напісала свой першы ліст (імэйл, натуральна) ПА-ПОЛЬСКУ!
І атрымала, адпаведна, па-польску адказ! І ўсё зразумела! А-А-А-А-А!!!! Усё ж самаадукацыя як з’ява не проста існуе, а яшчэ і дзейнічае!!! ;))))
ГУРРРРАААА!!!!!!!!
01
Вер
2007
Вер
2007
Падарожжа па Польшчы: доўгая дарога дадому. Дзень 4 з 4.
Я б не сказала, што содні, што мы ахвяравалі Дарозе цалкам, былі нецікавыя. Было nice (c).
Безумоўна, дарога вельмі стаміла, але даехалі мы да Менску, добра даехалі, і нават пасьпелі да пачатку працы
![[info]](http://stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
у горад!
З ранічкі (7-00) мы выйшлі з Лодзі – там паймалі нейкага араба з Бельгіі, які ехаў якраз на ўсходні выезд з Варшавы, што нам пасавала проста зашыбісь як! :) Па дарозе гутарылі па-ангельску, потым ён спыніўся ў прыдарожным рэстаране (!) і пачаставаў нас афігеннай шарлоткай з кавай. Размаўлялі пра палітыку і жыцьцё ў Беларусі, усё звычайна ;)
… З Варшавы мы ехалі до-о-о-оўга. Бо ад Варшавы да мяжы піпец які нязручны ўчастак трасы, шмат маленькіх мястэчак і багата злых беларусаў, што сьпяшаюцца дадому з польскіх закупаў.
Карацей доўга ці каротка, але ў пачатку дзевятай вечара мы былі ў Тэрэсполі на мытні. Там жах што рабілася! Адныя таргашы… Вось і мы да такіх падселі. Нам і мяса ў кішэні пазапіхвалі, і дэклярацыі мы пазапаўнялі, і …. вой, як мы там задзяўбліся на той мяжы, несказанна проста… Аказваецца, усе гэныя таргашы КОЖНЫ РАЗ даюць нашым мытнікам на лапу, прычым мінімум 50 баксаў. Я ў шоку. Так, я наіўная, я думала дзядзька Лука ўжо з карупцыяй на мытні разабраўся… ((( Карацей, калі мы былі ў Берасьці (нас завезьлі на вакзал), было ўжо 22-00, мы былі стомленыя, халаднела, таму мы нашкрэблі троху грошай: атрымалася роўненька на 2 квіткі да Менску на цягнік. Але… ну ня лёс нам на цягніку было!!! Квіткоў НЕ БЫЛО. Мы пасідзелі ў поўным [censored] пару хвілін, потым сабраліся – і паехалі на трасу. Ну а што рабіць? І вось, карціна мясам: поўня над трасай, мы ў лёгкіх світэрах, паветра максімум +15, мы паціху дубеем, пустая траса, ліхтароў – пара штук, нас забіраюць на Федзькавіч, да тэрмінала. Мы яшчэ падумалі, бо рэальна ТАМ, калі б мы ня з’ехалі, мы б да ранку памёрлі проста і ад холаду, і ад стомы. Намёту ж няма, хыхы, а ад тэрмінала да Берасьця каля 40 км. Ну і вось нейкія нябёсныя сілы паслалі нам фуру з цудоўным беларусам, зь якім мы ехалі ўсю ноч і ў 7 раніцы былі ў Менску, пры чым па дарозе ён пакарміў дзерунамі ў кавярні (калі гэты быдлятнік можна так назваць) і частаваў яблыкамі, а на разьвітаньне падараваў паўкілаграмовы пакунак кавы зь Нямеччыны! Карацей, вандроўка ЎДАЛАСЯ!!!
Нашыя новыя сябры з Лодзі:
Каляровая машына-смецьцевоз у Лодзі:
Едземо:
Спадар з Бельгіі:
Пад’езды да Варшавы:
Мост цераз Віслу:
Варшаўскія раз’езды/аўтабаны:
Сотня км ад Варшавы:
Там над намі лёталі белыя птушкі!
У кавярні п’ем гарбатку:
Нейкі маленькі гарадок:
І вось нарэшце ў фуры на Алімпійцы па дарозе на Менск:
