Chris

Чытаць далей

Пакуль фоткі яшчэ не дужа смешна глядзяцца на фоне зялёных почак бэзу ў вас пад вокнамі, я праганяю зіму з усёй моцы зімовымі фотаздымкамі. Стакгольм хутка сканчваецца, будуць Талін ды Хельсінкі, як толькі будзе болей часу :)

Менавіта такой я пабачыла і запомніла Варшаву 4 гады таму, калі прыехала сюды ўпершыню. Крышачку фотак з Кракаўскага прадмесця, па дарозе дадому з універу цяжка было ўстаяць і не сфотаць гэтую прыгажосць. Шкада, што пасля святаў хутка ліхтарыкі прыбралі. Прыбралі ж? Проста ўжо цемра наступае ўсё пазней і пасля маёй пары польскай ужо светла, таму не гарантую фактаў ;)

Чытаць далей

Пасля падарожжа засталося стойкае адчуванне, што я зрабіла нешта такое, што мусіла зрабіць вельмі даўно. Не, не першы раз я бачыла Балтыку. Не, не першы раз узімку. Не, не першы раз у Гдыні. Але можа ў першы раз вачыма чалавека, які знайшоў шмат адказаў на пытанні. Ну і шмат якія ў працэсе цяпер, і гэта натхняе!

Дарэчы, мне паказалі чароўнае месца: марскі ўцёс. Улезла ботамі ў воду, прамёрзла, надыхалася, дакранулася да вады і традыцыйна паспрабавала крыху :) "Снова на старте"...)

Чытаць далей

... значыць, у мяне тут ён ужо будзе другі.

Прывітанне, Беларусь, віньшую цябе з першым пушысьцікам.

Чытаю пра маскоўскія жахі ў інтэрнэціках - страшна, у Мінску ўчора былі такія драматычныя хмары, у твітэр скідалі шмат фотаздымкаў, ажно дух захоплівала... А ў Варшаве ледзь-ледзь набіраецца +20-23, таму тут мне амаль няма на што скардзіцца.

Ну хіба на пад'ёмы ў 3:30 :) Але ў гэтым нешта ёсьць.

Наперадзе маячыць адпачынак, і ад гэтага страшнага лета пад 40 страшна некуды выбірацца. Вунь еду ў Гомель, там каля 40 акурат, дык страшна, як я перажыву 30 гадзін у цягніках.

знойдзена ў tebe_interesno

Літаральна 15 хв таму над Менскам ззяла сонца. А потым раптам...

Чытаць далей

Сёння ішла ад Моладзевага тэатру ў бок Траецкага, натыкнулася на такую жаласьлівую карціну: цёплы вадасток (ад хлебазаводу, я так мяркую) і з сотню качак уперамешку з кірлямі ды галкамі. І дзьве кралі падыйшлі да ракі раней за мяне, ну, я думаю, зараз карміць будуць. Хрэн там! Сталі і фоооотаюць, панімаіш, на мабілкі. Цьфу на такіх :( Я скарміла ім бублік. Але што гэты бублік на такі натоўп лапчатакрылых? Яны ж галодныя як ваўкі зараз... Заўтра з батонам схаджу) Далучайцеся! :) У нас - лядоўні з хаўчыкам і цёплыя боты, а ў іх - вада з вадастоку і лапы на лёдзе :(

Чытаць далей

Сёння быў вельмі прыгожы марозны дзень. А пад вечар - дзіўнае паласата-самалётнае неба :)

Чытаць далей

Дайшлі рукі да фотак з Кіева. Ня тое, каб я там ніколі не была і ў гэтых фотках вы пабачыце прыгожы горад і залатую восень... Не, тут нешта іншае. Тут чарговы позірк на даўно знаёмы горад, тут мой current mood, тут першая наша сумесная вандроўка з мамай...

Упершыню я сустрэлася з Кіевам, калі мне было... ці тое 17, ці тое 18. Я вандравала аўтастопам, я была такая шчасьлівая, як гэты горад у любы сезон года. Сонечны горад, сонечныя людзі, сонечныя ўспаміны. Амаль усе. А тыя, што цяпер выглядаюць ня вельмі сонечнымі... я ў гэты раз прабачыла яго за тыя усе тыя нашыя непаразуменьні.

Чытаць далей

Карціна за вакном, 10 хв. таму. На вялікім экране выглядае яшчэ больш трагічна, чым у такім відзе. Дзіўны вечар, дзіўны дзень, дзіўна ўнутры. Горад набраў паветра ў грудзі перад першым радасным крыкам: "Сьне-е-е-ег!". Кажуць, першы сьнег у Менску ўжо быў. А я ня веру. Я хварэла ў той час. На зямлі яго не ляжала. Не было сьнегу. Не бы-ло! Зімы не будзе? Будзе, яшчэ якая. Радуе, што пройдзе хутка і закончыцца раптоўным летам. Ужо лічу дні і хвіліны.

Я хачу на Вялікі Бар'ерны Рыф і ў Ісландыю. А вы?