Chris

Крыху рознага Гомеля, зусім крыху, амаль шэптам :)

Гэты двор заўжды ўганяе мяне ў аслупяненне і замірацельны стан, так шмат звязана з гэтым дваром, з гэтымі дзвярыма, з гэтым дахам, з тым часам... Не, я не шкадую, што час прайшоў і ўсё змянілася. Я проста сумую па тым часам, калі ў нас усіх былі крылы і невядомае наперадзе.

Чытаць далей

Доўга не хацела пісаць гэты пост, але ўсё ж трэба. У 2006 былі мае першыя выбары. І яны, і Плошча, і тое, што было потым, і людзі, якіх я сустрэла падчас і пасля маленькай спробы рэвалюцыі – усё гэта назаўсёды і моцна змяніла і мяне, і маё жыццё. Я не шкадую ні пра секунду таго, што бачыла, ні пра секунду таго, што было. Памятаю, як пазваніла сваім лепшым сябрам у Гомель 19 сакавіка і спытала, ці варта мне ісці, бо было страшна, вельмі страшна, пасля гэтых дурацкіх смсак пра “Оппозіція готовіт кровопролітіе!”. А адзін з іх спытаў: “Гэта тое, што прымушае тваё сэрца біцца хутчэй? Гэта тое, ад чаго гараць вочы? Тады мы ўсе табе кажам – ідзі!”. А потым было расчараванне з гэтым вечным вагнём 19 сакавіка, хуткі трып дадому за цёплымі рэчамі, гарбатай і буцербродамі для сяброў, першыя затрыманні, першая раніца на Плошчы, як мы спявалі ў 6 раніцы гімн "Магутны Божа" (і такое, такое нешта было ва ўсіх гэтых вачах!!!), балет на вялікім экране першай навіной у ранішнім выпуску па БТ, ускочыць у сотку і даехаць на пару ангельскай мовы ва ўнівер, думка “А гэтыя людзі ў аўтобусе яшчэ НІЧОГА НЯ ВЕДАЮЦЬ!”, выпуск Эўраньюз на пары і мой расповед выкладчыцы і ўсёй групе пра тое, што было НАСАМРЭЧ, як адразу ўсе людзі вакол рэзка падзяліліся на сапраўдных і фальшывых, першыя расчараванні, першыя здзіўленні, зноў пасля пар на Плошчу, і зноў, і зноў, сваркі дома, “Ты – глупая, сідзі і не высоўвайся!”, “Цябе выкінуць з універа – і ты ніхто!”, сваркі, сваркі, сваркі, да слёз, да крыўд, да болю. Але дзякуючы гэтым сваркам я паабяцала не ісці на Плошчу ў ноч, калі здымалі лагер, такім чынам я не трапіла за краты, але ехала той раніцай на вучобу на той жа “сотцы” і бачыла, як на месцы лагера сідзіць з сотню галубоў, і паліліся слёзы, бо скончылася нешта наіўнае і па-дзіцячаму чыстае, бо гэта было “з балалайкай на танк”… Праз паўгады я перайшла на беларускую мову, прыйшла ў праваабарону, потым у журналістыку. З універа я ў выніку сыйшла сама, так іранічна

Хтосці ходзіць у царкву, а хтосці – на Плошчу. І таму калі зараз я буду чуць выказванні “ідзіце, змагары, машыце флагамі, а я з попкорнам буду глядзець на цырк” ад тых, пра каго зараз я добра думаю, маё меркаванне зменіцца на супрацьлеглае раней, чым вы зразумееце, што гэта пра вас. Ня верыш – не пі*%і!

Адкуль яна бярэцца, гэтая эмацыйная сувязь паміж людзьмі? І, самае важнае, куды яна знікае? Ці знікае?

Заўсёды было цікава, ці думае пра мяне чалавек у той момант, калі я думаю пра яго. Як гэта можна праверыць? Бо, праўда, часта бывае такое, калі званіш/пішаш чалавеку, а ён такі: “О, а я толькі пра цябе думаў!”.

Колькі людзей, эмацыйная сувязь з якімі была калісці і была даволі моцная, адыйшлі назаўжды ў мінулае. І не таму, што разышліся шляхі/згубіліся/раз’ехаліся/распалася кампанія. Проста таму, што мы розныя ў кожны момант нашага жыцця. У кожны этап жыцця, так будзе гучаць правільней. Менавіта таму, калі зараз збіраюцца разам старыя сябры старой кампаніяй, камунікацыя ўжо не такая простая і натуральная, якой яна была раней. Калі людзі разам – яны як кропкі, калі людзі сустракаюцца пасля расстання – яны як вектары, іх ужо амаль нічым не звязаць, а адносіны, якія грунтуюцца на агульных успамінах, на агульным мінулым не маюць будучыні.

Чытаць далей

На выходных атрымалася спантанная тусоўка ў Гомелі за Сожам ля возера. Апошні раз мы збіраліся старой кампаніяй... ня памятаю, калі. Напэўна, у 2006. А шмат з кім я ўвогуле год 5 не бачылася, а тут - бааах :) Прыемна вельмі)) Некаторыя не адразу пазнавалі нават, вось блін :)

Зараз мяне паклікаў Буржуй, я паклікала Храпа, Ночку, развіртуаліліся з Бензам, пазнаёміліся з Элай, сустрэлі Шуршунчыка, Огрыча, Більба, Севера, Геральта, Чыга, Шума, Зубрыка і яшчэ некалькі знаёмых і такіх мілых чалавечкаў :)

Чытаць далей

Проста чарговы выдатны дзень! Вучуся ўмець усё! І... проста хачу пра ўсё распавесьці і не хапае сьмеласьці... Проста трэба нешта запосьціць :))) Знайшла травеньска-чэрвеньскую фоту - ну проста як з іньшага жыцьця!..

... Цяпер у мяне ёсьць швэдар з Гарфілдам. Уці-пуці))

Так не бывае, так проста НЕ БЫ-ВА-Е!!!

Сябра з'ездзіў кудысьці далёка ў Расею і прывёз адтуль... васьмібітныя гульні Дэндзі, пераканвертаваныя ў фармат для кампа. Каму цікава, фармат .NES+спецыяльная прога.

Зараз зрабіла шмат чаго па працы і вырашыла ўвечары адпачыць. Стала разбірацца ў гэтай сістэме і перабіраць гульні. Зараз ледзь не скачу ад шчасьця: я знайшла шмат чаго, ува што гулялася ў дзяцінстве, гэта проста нейкі цуд!!! Танчыкі, Марыё, Том і Джэры, Флінстоўны, Ціні Тун, чарапашкі Нінзя, кот Фелікс, прынц Персіі, Чып і Дэйл, Цырк, Папай, а асабліва рада гульні Марыё-3 (калі хто гуляў, гэта тая самая гульня, дзе Марыё падарожнічае па сямі мапах і ўмее пераўтварацца ў лятаючага ката).

Толькі ня сьмейцеся з мяне, але, фак, зараз я самы шчасьлівы чалавек у сьвеце!!!!!!!!!!!!!!!

Каго "чапанула", звяртайцеся і прыходзьце да мяне з флэшкай: маю 75 Мб шчасьця.

Мой стары аўтабіяграфічны верш:

Ужо другі ранак мяне захлынае адно і тое ж пачуцьцё: ранішняе паветра ў Менску нагадвае жнівеньскае крымскае паветра на ўзыходзе сонца...

... Так жа халодна, а настрой такі, што хочацца кутацца ў вялікі швэдар на беразе састылага за ноч мора, закопваць пяткі ў халодны белы пясок, глытаць свежы вецер іртом, носам, усьміхацца яму сухімі вуснамі і чырвонымі ад загару сонца, абдымаць яго ўсёй сваёй істотай, прапускаць яго, праз сябе, слухаць, як мармочуць кірлі зусім побач, слухаць шэпт хваляў, ведаць, што праз дзьве гадзіны пачнецца сьпёка...

... я трымаю гэты настрой побач увесь час.

І так лёгка...

Вось! Вось што мне даслала сяброўка па скайпе!!! Аццкае паліва: я+чырвона-зялёны сцяг!

1996 год, Нямеччына. Я злева ;)

Хацела дадаць фоту, дзе я з бчб, ды ня буду :)))

Блін!!! Гэта капец!!! І пацягнуў мяне чорт "заліць пару фотак" у кантакт?!!
... у выніку сідзела, адбірала фоты ў кантакт ледзь не да чацьвёртай ранку!!! А дзеля чаго?! Эх, настальгія :)...