цягнік да ст. Мост
Sicamp is incredible! I love this athmosphere, this people, this ideas and this organizers!
Creative time! Working-hard time! Innovation time! This is exactly what I need ;)
Сікэмп ідзе, а сіл меньш не становіцца ;) Выкладаю частку фотак з першага дня, enjoy!
Аказваецца, гэта рэальна: даехаць на машынцы за 1 дзень ад Менска (старт а 6 ранку) да Прагі (прыезд а палове на першую ночы). Самая класная частка дарогі - пасля Еленей Гуры, на ўездзе ў Чэхію: прам ля трасы за агароджай свяцілі дупамі рознакаліберныя алені і лыпалі вачыма нам у фары. Пасля аленя восьмага мы не стрымаліся і спыніліся паслухаць горны лес - гэта фантастыка!!! Катэгарычна трэба нейк аднойчы ўзімку сюды вярнуцца.
На ўездзе ў Чэхію бачылі невялічкую статую Леніна... на сметніку!!! Закаканы птушкамі, самотны, брудны і нікому больш не патрэбны - вось яна, наша будучыня! Спадзяюся да яе дажыць ;)
Два дні ў Празе былі добрымі, спакойнымі, няспешнымі. Волечка парадавала нас смажанымі рабрынкамі (не сваімі! свінымі, у кавярні) і традыцыйным цёмным "Козелам". Адзінае, што парушыла шпацыры па начным горадзе - мы, едучы на поўдзень, і падумаць не змаглі аб тым, каб набраць цёплых швэдараў, а апынулася тут веееельмі нязнойна, і вось я мёрзну 2 дзень... Але яно таго безумоўна варта!
Працягваю мроіць па Тайландзе. У суботу сніўся акіян, а паўнядзелі я правяла над мапай Пхукета :) Ніяк не магу забыць чароўную экзатычную краіну! Сёння я вам пакажу разгорнута, як гэта: знаходзіцца ў адной клетцы з тыграмі. Гэта, трэба сказаць, непаўторна!!!
Месца з назвай "Тыгрынае каралеўства" знаходзіцца недалёка ад Чанг Мая. 15 хв у клетцы з "міддл" тыграм каштавала 10 даляраў з чалавека. Самыя "дарагія" былі маляткі, якіх яшчэ кормяць малаком з бутэлечкі. Я было ірванула да "біг кэт", т.б. дарослы паўнаварты паласаты драпежнік, але ж мае спадарожнікі сасцалі перастрахаваліся і пайшлі ў клетку да сярэдніх: "падлеткаў" 3-4 месяцы ад нараджэння.
Ага, я таксама завяду песню пра апошні дзень лета.
Вось так, седзячы ў адзіноце ў офісе, я прасідзела апошні летні вечар за кампом у працы, і ад адчыненага вакна добра так пацягвае холадам, ажно састылі пальцы і я ляплю шмат адруковак, якія прыходзіцца выпраўляць...
За лета я шмат чаго пасьпела і шмат чаго змяніла ў жыцці.
Пашэнціла нейк па вясне пабываць у рэдакцыі літоўскага часопіса "Pravda". Скажу адразу, на выхадзе хацелася рухнуць і зарыдаць: чувакі, браты па розуму колішняй "Студэнцкай Думкі", працуюць і крэатывяць у поўны рост І ІМ НІХТО НЕ ДАЎБЕ МОЗГ! Ніякай табе цэнзуры, ніякіх забабонаў і перашкодаў. Мала таго: там нармальна развітая галіна рэкламы і бізнэса ў цэлым, дафіга клубешнікаў, пэрформансаў, выставаў якімі НАСАМРЭЧ цікавіцца моладзь, у якіх удзельнічаюць, якія развіваюцца і ідуць далей. І гэта маць яе Эўропа ў трох кроках ад Беларусі!!!
... нерэальна балюча асэнсоўваць, што ў Беларусі з часоў закрыцця Студумкі ўсё яшчэ няма і невядома калі з'явіцца першы моладзевы гарадскі беларускамоўны часопіс.
Ну не пасьпяваю я ўсё выкладваць своечасова, ну нічога ў гэтым няма дзіўнага і страшнага! :)
Затое надыходзіць час для запозненых успамінаў, настальгіі і тых самых пачуцьцяў, што былі там...
Па просьбах некаторых з вас: што было на Медыябаркэмпе? Трохі ўражаньняў + аналіз:
Гэта быў адзін з самых лепшых баркэмпаў у эмацыйным плане: праўду казаў Аляксей Крывалап, арганізатар Медыябаркэмпа, што мора, дарога да мора і тое самае мора ў якасці сурпрыза - усё гэта надало спецыфічную станоўчую атмасферу ўсяму мерапрыемству і ўсёй тусоўцы. Мне не былі патрэбныя нават шыкоўныя прэзентацыі і даклады ад мегагуру - мне было дастаткова быць унутры гэтай вялікай медыйнай падзеі, быць ейнай часткай! Чытаць далей
Ведаеце, якое маё самае вялікае жаданьне зараз?
Пакіньце мяне ў спакоі! Дайце мне спакойна жыць сваім, а не навязаным жыццём!
Мне непатрэбна гэта хвалёная сацыяльная дзяржава з бясплатнай вышэйшай адукацыяй, якой тыкаюць на кожным кроку кожнаму!
Зараз была ва ўніверы. Раней я пісала, чым скончылася сама працэдура размеркавання. Потым, пасля гэтага, мне доўга названьвалі з дэканата, бо я не паставіла подпіс пад тым, што я пагаджаюся з размеркаваннем. Але ж я не пагаджаюся і не пагаджуся, адпаведна, падпісваць не збіраюся. А тут мне ў дэканаце заяўляюць:
Адбылося крэйзі-паці з нагоды дня народзінаў першага (і, як парадокс, дагэтуль адзінага, хоць ужо і ў гісторыі!) беларускамоўнага андэграўнднага моладзевага часопіса “Студэнцкая Думка”.
На свяце прысутнічалі тыя, хто хоць неяк спрычыніліся да стварэння сотні з лішкам нумароў часопіса – агулам каля 70 чалавек, пры тым, што вельмі шмат людзей не даехалі ці не змаглі – вясёлых ды крэатыўных раскідала па ўсім белым свеце, шмат былых “студумкаўцаў” цяпер жыве ды працуе за мяжой. Часопіс выходзіў у перыяд 1999-2005 г., пакуль улады не зрабілі так, каб часопіс зачыніўся і знік. Але добрая справа жыве і дагэтуль у розных праявах і формах, бо крэатыў і іншадумнасць не задушыць і не забіць нават у такой складанай і з усіх бакоў абмежаванай медыяпрасторы, як у Беларусі.
Пра “Студэнцкую Думку” ня ведала 90% беларусаў, якія былі маладымі ў пэрыяд 1999—2005 гг. З-за пупацэнтрычнасці краіны, усё самае лепшае і прагрэсіўнае заўсёды даставалася сталіцы. Але зараз, калі прайшло ўжо больш за 10 год са дня афіцыйнай рэгістрацыі часопіса (13 красавіка 1999 г.), нясменныя рэдактары, дызайнеры і аўтары сабралі на дыску і на старонцы ў інтэрнэце () ўвесь архіў “CD” і падараваў усім, хто прыйшоў на паці. Плюс самым шустрым дасталіся падыходзячыя памеры цішотак, а таксама плакаты, магніты, вадой з клізмы са сцэны асвяжыцца, крэму з торта вымазацца і потым на ім патанчыць-пакоўзацца, і вялікая порцыя вар’яцтва ды драйву.
Яны называлі сябе “шэры глянец” - фэйсы, месцы і трэнды — гэта быў іх залаты запас, які дагэтуль здольны выцягнуць з крызысу любую краіну. “Будзь разам з тымі, якія не падобныя да іншых – як і ты!” – так казалі яны, і штомесяц стваралі новы нумар ужо тады, калі не было ні мабільнікаў, ні кампоў, ні дасяжнага інтэрнэта. Апладысменты героям!!!
< 
Ну вось, засталося тут толькі слязьмі заліць клавіятуру. Божухна, ну куды мне падзець маю сентыментальнасьць, хочацца яе куды падалей і назаўжды... Зараз зразумела, што я, як і заўсёды, хоць усё было па-рознаму ўдому, хачу правесьці доўгі час у Дарозе. Адсюль і "цягнік да ст. Мост" - цягнік па бясконцай Дарозе скрозь розныя прасторы і часы, планеты і краіны...
У мяне 5 хв батарэі і вельмі цяжка дасяжны інэт! Пішу вэрі бріфлі: мы на выспе, называецца Пхукет, ехалі сюды амаль двое сутак з самай поўначы краіны на самы поўдзень. Навошта? 5 вольных дзён і Індыйскі акіян!!!