Лондан (фота, ч. 5)
Магічны Горад. Жывы. Горад людзей. Горад, які дыхае асфальтам пад нагамі. Глядзіце самі :)

Магічны Горад. Жывы. Горад людзей. Горад, які дыхае асфальтам пад нагамі. Глядзіце самі :)

Горад-вар’ят, горад з самым смачным у свеце паветрам, пёстрае мульцікультур’е, вокны-вокны-вокны, ад падлогі да столю, у іх можна зазіраць і бачыць жыццё, яны рознакаляровыя, рознакаляровыя вочы горада, каты-гіпнацізёры, метро з назвай “труба”, якое насамрэч на трубу і не падобна, вялікія тусоўкі курцоў на выхадзе з бараў і рэстарацый, якія павялічваюцца ў геаметрычнай прагрэсіі бліжэй да ўікэнда, пах дарагога парфюму ў пераходах і ў цягніках, афіцыйныя строі. Не пакідала пачуцьцё, што я знаходжуся ў падручніку па ангельскай мове… Больш гарманічнага гораду, жывога гораду, я яшчэ не бачыла ніколі…

Была ва ўніверы. Хадзіць мне без дыплома яшчэ мінімум год невядома колькі.
Міла пагутарылі з дэканам, потым ён прадыктаваў мне тэкст заявы на аднаўленне, а калі я пайшла за бланкам заявы да метадысткі, яна ў мяне здзіўлена спытала: “А ты хіба ня ведаеш, што ты ўсё роўна паедзеш па размеркаванні?”. Ну, я пра сябе канешне шчыра кажучы да канца не магла паверыць, што мяне вось проста так адпусцяць без крыві і прабачаць мне 43 мільёны. Яна яшчэ пры мне патэлефанавала кудысці там, назвала маё прозвішча і ў выніку я маю вось што: я аблажалася двойчы падчас вучобы ва ўніверы.
Працягваю фотааповед пра Лондан 9-13.12.2009
Вось такой была наша другая раніца. Ня ведаю чаму, але мне самой вельмі падабаецца гэтая фотка. Яна цалкам перадае атмасферу Грынвіча, дзе мы жылі)

Сегодня утром шла на работу по сверкающему морозу, в жёлтой шапке, в жёлтых рукавичках и в жёлтых мартинсах. Купила жёлтое (не уверена, что правильно о нём в среднем роде, но что поделаешь)) помело, огромный цитрусовый мяч, который так поднимает мне настроение.
Но вдруг так чего-то раскисла, что хоть плачь. С утра слушала “Сплин”, а сейчас – “Мало Места” и Тиму Ежова, музыкального гения с исторической родины. В общем, этим и можно охарактеризовать моё настроение сейчас, лучше и не скажешь.. Ой не надо было, не надо было читать этот дневник, хожу теперь сама не своя, столько воспоминаний, столько деталей, столько диалогов всплыло в памяти. Прям как не со мной было. Бррр… Кино-сон-параллельная Вселенная. Многим людям из этого дневника захотелось сказать спасибо, потому что именно тогда “лепилась” я_теперешняя. Ни о чём не жалею, ничего не хочу забыть, приятно, что это всё во мне, что я была там. Осталось вбить себе в голову, что тех людей, кто был там со мной, больше нет, потому что все, ВСЕ люди меняются и именно поэтому распадаются компании, пары, расстаются друзья. Очень сильно хочется запомнить всё таким, какое всё было тогда: все краски, все улыбки, все то счастье и всех тех близких людей. Когда-нибудь кто-то оттуда станет героем моих книг или фильмов, потому что светлая энергия никуда не исчезает, я временно храню ее в себе…
P.S. читала 2002 год
Made my morning, так бы мовіць ;) Зараз буду гэта сьпяваць увесь дзень пра сябе!
The World Is Just Awesome (eng)
Охх, нарэшце я пасадзіла сябе за фоткі са Строчыц, выбачайце за тэхнічныя затрымкі! Але гэта толькі пачатак, рэшта фотак будзе выкладацца step by step напрацягу тыдня.

Шыш вам, а не фоткі сёння)) Што я, дарма цэлы дзень забівала канал бясконцым відэа? ;)
Фоткі заўтра, абішчаю!
Ну, паехалі! Адразу кажу: манціраваць гэта дабро мне было сёння лянота, таму пастарайцеся мяне зразумець і злавіць кайф ад даступных, хоць і трохі расквантаваных у прасторы матэр’ялаў)
Карціна 1. Мы прыехалі!
Я с вамі, дорогі друзі українці! :) Дуже бажаю вам вдалого вибору сьогодні і змін на краще! Ваша чудова країна гідна того, щоб стати частиною Європи, а там гляди і ми підтягнемось … років через 15 ;)
