Год гэтак у 13 - 18 я кожны апошні тыдзень года заводзіла спэцыяльны сшытачак, які насіла па сябрах і прасіла напісаць мне што небудзь на НГ. Ну хоць што небудзь!!! Можна не віньшаваць, а нібыта гэткі ліст мне напісаць... Пішыце, што хочаце, усё, што думаеце! Напішыце, і аркуш трохкутнічкам заклейце.
...І кожны НГ самым шчасьлівым момантам для мяне было менавіта ўскрыцьцё гэтага сшытачка! Гэта як калі ўсе сябры ў голас віньшуюць... Гэта лепей, чым мех падарункаў пад елкай, шчыра...))
Вось, знайшла ў сеціве адпаведнік маёй дзіцячай забаве: можаце пачынаць віньшаваць)))) Падаруйце мне драбнічку шчасьця ў НГ ноч, тым больш, што я як заўсёды няўпэўнена, што адсвяткую НГ належным чынам...

Атрымай сваю віньшаванку!

Знайшла ў nickky_com ладную штуку:

The Traveler IQ Challenge

можна праверыць, наколькі добра ты ведаеш сьвет!
Што цікава, з максімальнай дакладнасьцю я клікала менавіта ў тыя месцы на мапе, дзе сама ўжо пабывала :))
У мяне Travel IQ пакуль 88 балаў. Буду практыкавацца :)

ЗЫ. Там можна яшчэ асобна розныя часткі света абраць. З Эўропай у мяне нашмат лепей :) 98 балаў.

Усё. Я прасякнулася духам Каляд... Яно ў паветры, яно побач... Сьнега няма, блін.
Я хачу паставіць удома елку! Купіць да яе гірлянду ліхтарыкаў, шарыкі і пакласьці пад яе падарункі... І менавіта на каталіцкія каляды! Цягне схадзіць у касьцёл... Можа пахрысьціцца напярэдадні Каляд, м?

Вось гэтая безадрасная пяшчота, прызнаньні ў каханьні ў пустэчу - адкуль?

...Даражэнькія, а дайце хто-небудзь якія-небудзь ладныя амэрыканскія Christmas Songs перапісаць, малю! Каб сьветла і рамантычна было, песьні для поўнага ажуру ;)

Сёньня нарэшце выспалася! Без пад'ёмаў на працу і пары. Зрабіла сабе адзін выходны. Напэўна, з-за гэтага ў мяне балела ўвесь дзень галава і баліць дагэтуль... Амаль содні. Правільна, нефіг з некаторымі ў асі да пятай ранку сідзець... ;)

Сёньняшні ўнівэр мяне здзівіў: з інтэрвалам у пару хвілін на адным паверсе я сустрэла... ой-ёй-ёй, каго я сустрэла! Але было неверагодна прыемна і цёпла ад гэтых нечаканых сустрэч... Нечаканых і такіх радасных! :)

... А потым я здала два залікі. Я мегакрут ;)

У мяне з інтэрнэтам нейкія нестабільныя стасункі: то мне захацелася палухаць, што такое "Дзеці Дзяцей" - спампавала з нэту сваю тыднёвую норму інтэрнэту па трафіку... А вось сёньня мне захацелася пагуляцца ў Марыё, гульня дзяцінства...)) Потым на нейкую халеру знайшла язараз ў сеціве Ages of Impires - ёпонамаць!!! І гэта ж трэба было засесьці на 5 гадзін і ачомацца толькі тады, калі галаўны боль стаў пра сябе нагадваць цюканьнем малаточкаў у скронях... І "чамусьці" захацелася спаць. Яшчэ б! 4-22...

Адсюль...

Датычна нашага стану, можна смела мяняць у кантэксьце словы пра французскую на словы пра маскальскую. Сэ ля ві...

Ужо чула, і вось, натыкнулася яшчэ і ў фрэндстужцы пра тое, што з Новага года кошты на праезд уздымуцца да 1000 р. (каля 0.5 $). Менск рызыкуе пераўтварыцца ў другі Амстэрдам па колькасьці ровараў на душу насельніцтва, калі справы з коштам на праезд будуць пагаршацца такімі тэмпамі!!!

...А яшчэ можна зараз узяць крэдыт на 3.000.000, накупіць на іх жэтонаў, а потым прадаць па рублю - і зарабіць 1.000.000 чыстымі :D

... Нарэшце (ага, у 2 гадзіны ночы, у самы раз!) у мяне дайшлі рукі да апрацоўкі фотак з Белграда!
Прыемнага прагляду! Там пакуль толькі палова, астатняе пазьней (паведамлю)

Вось тут астатняе...

Учащиеся и студенты (1843,1 тыс. чел.)

Адсюль...

Абгрунтаваньне адмены ільгот шкварыць. Канкрэтна ў мяне, хоць я і купіла поўны праязны і супакоілася, бо неяк ухітраюся працаваць, усё ж узьнікла лягічнае пытаньне: а вось што рабіць мне як шэрагавай студэнтцы фізфаку БДУ, дзе у прынцыпе няма вечаровага аддзяленьня і завочкі, дзе працаваць без пропускаў заняткаў, улічваючы аб'ём вучобы, немагчыма, плюс мне не дапамагаюць матэрыяльна бацькі, а нават наадварот - ВОСЬ ЯК БЫЦЬ, [censored]??????

Можаце закідваць мяне таматамі: сёньня набыла дэкадны ПОЎНЫ праязны на мэтро.
Пачуваюся тым беларусам з анекдоту, дзе яго саджаюць на цвік, а ён сідзіць і думае: "А можа, так і трэба?"
Мля :(

    Некаторы час таму сутыкнулася з дзіўным пачуцьцём. У сваім жыцьці я сустракаю людзей не проста падобных на мяне, а занадта падобных на мяне. Я не кажу пра аблічча: мы не абавязкова будзем падобнымі адзін на аднаго зьнешнасьцю. Але падабенства ва ўсім астатнім... Я адчуваю, як ток бяжыць унутры мяне ад позіркаў, доўгіх позіркаў вочы ў вочы...
    Зь дзяўчынамі прасьцей: ужо не раз атрымоўвалася так, што я вось з такімі "блізьнятамі"-дзяўчынкамі знаёмілася і мы станавіліся лепшымі сяброўкамі.
     З хлапцамі - абсалютна наадварот. Нейкае адштурхваньне, нейкі неадчувальны бар'ер не дазваляе нам наблізіцца адно да аднаго... І тады ўсё, што ў нас застаецца: гэта позіркі... Але позіркі гэтыя прымушаюць спыняцца час і ўвесь рух навокал, ствараюць вакуўм вакол нас двох, не даюць адвесьці вачэй, не даюць сказаць ні слова... Але ў гэтых працяжных позірках не застаецца месца словам, зь якіх можа пачацца звычайнае знаёмства... Таму што мы ўсё адзін пра аднаго ведаем, дзеля гэтага знаёміцца неабавязкова... Больш за тое: мы нават ведаем, што будзе далей, калі мы пазнаёмімся, а таксама тое, што добра гэта ня скончыцца... Таму мы глядзім адно аднаму ў вочы, а ў вачох - вогнішча, якое ня зблытаеш ні з чым...