Архіў па тэгу ‘Беларусь’
04
Лют
2010
Лют
2010
03
Лют
2010
Лют
2010
Навіны са студэнцкага фронту
Была ва ўніверы. Хадзіць мне без дыплома яшчэ мінімум год невядома колькі.
Міла пагутарылі з дэканам, потым ён прадыктаваў мне тэкст заявы на аднаўленне, а калі я пайшла за бланкам заявы да метадысткі, яна ў мяне здзіўлена спытала: “А ты хіба ня ведаеш, што ты ўсё роўна паедзеш па размеркаванні?”. Ну, я пра сябе канешне шчыра кажучы да канца не магла паверыць, што мяне вось проста так адпусцяць без крыві і прабачаць мне 43 мільёны. Яна яшчэ пры мне патэлефанавала кудысці там, назвала маё прозвішча і ў выніку я маю вось што: я аблажалася двойчы падчас вучобы ва ўніверы.
26
Сту
2010
Сту
2010
Пакарміце качак!
Сёння ішла ад Моладзевага тэатру ў бок Траецкага, натыкнулася на такую жаласьлівую карціну: цёплы вадасток (ад хлебазаводу, я так мяркую) і з сотню качак уперамешку з кірлямі ды галкамі. І дзьве кралі падыйшлі да ракі раней за мяне, ну, я думаю, зараз карміць будуць. Хрэн там! Сталі і фоооотаюць, панімаіш, на мабілкі. Цьфу на такіх :( Я скарміла ім бублік. Але што гэты бублік на такі натоўп лапчатакрылых? Яны ж галодныя як ваўкі зараз… Заўтра з батонам схаджу) Далучайцеся! :) У нас – лядоўні з хаўчыкам і цёплыя боты, а ў іх – вада з вадастоку і лапы на лёдзе :(
22
Сту
2010
Сту
2010
Была “Наліварыя”, стала “Халіварыя”!
Прыкол! Новая лінейка беларускага піва “Халіварыя” ад Аліварыі. За крэатыў – рэспект! Хоць і піва, а тым больш Аліварыю, я ўжываю рэдка. Рада за айчынных маркетолагаў!
21
Сту
2010
Сту
2010
Вось такое менскае неба…
Сёння быў вельмі прыгожы марозны дзень. А пад вечар – дзіўнае паласата-самалётнае неба :)
20
Сту
2010
Сту
2010
Строчыцы (фота, ч.1)
Охх, нарэшце я пасадзіла сябе за фоткі са Строчыц, выбачайце за тэхнічныя затрымкі! Але гэта толькі пачатак, рэшта фотак будзе выкладацца step by step напрацягу тыдня.
15
Сту
2010
Сту
2010
Сувязь мыслення і маўлення
Я не буду грузіць зараз лінгвістычным рэлятывізмам: каму цікава, пачытаеце самі, гуглтранслэйт вам у дапамогу. Скажу толькі тое, што сама на гэты конт думаю, хоць гэта і будзе складана без упадзенняў у літдыбр.
Так, мова чалавека звязана з тыпам мыслення, бо кожнае слова – гэта не набор сімвалаў, гэта пэўны вобраз у галаве, які звязаны менавіта з гэтым словам. Калі чалавек вучыць новую мову, некаторыя сувязі падвойваюцца, а калі пераходзіць цалкам на іншую мову, то гэтыя сувязі разбураюцца і будуюцца наноў. Менавіта ад гэтага маўленне – гэта аўтаматычны працэс, які не вымагае дадатковых мазгавых працэсаў, акрамя як тых, што звязаныя з тэмай размовы. Гэта маё моцнае перакананне, якое я праверыла на практыцы ў тым ліку, калі некаторыя рэчы па-ангельску не маюць адпаведнікаў у беларускай і наадварот, а пра рускую з беларускай і казаць няма чаго, бо там хоць і падобная будова мовы і падобная граматыка, але такія розныя назвы адных і тых жа словаў, якія цалкам мяняюць вобразы ў галаве.
01
Сне
2009
Сне
2009
Чытайце “Паранойю”. Пакуль яшчэ можаце.
Прачытала кніжку ўжо з тыдзень як, а ўсё ніяк не магу выціснуць з сябе пару радкоў пра. Пра, чаму і навошта было ўвогуле чытаць – усё ніяк не магу зразумець. Бо пасля прачытання дагэтуль неспакойна.
Звычайна я даволі блізка да сэрца ўспрымаю да сэрца кнігі. Ну, ладна, не толькі кнігі :) Можа таму я рэдка чытаю нешта новае-свежае-незнаёмае, усё больш люблю перачытваць знаёмае і новыя кнігі знаёмых аўтараў. Але тут я вырашыла, што не прачытаць і потым шкадаваць – ня ёсьць правільна. І без прадмоваў і папярэдніх рэцэнзій паглыбілася ў кнігу.
Тут не будзе спойлераў і рэцэнзій. Паспрабую без. Ні слова пра Коленьку. Я чытала кнігу дзьве ночы ці каля таго, напісана лёгкай, хоць і закручанай мовай, з мільёнамі літаратурных абаротаў, якія не замінаюць воку, а наадварот, па вушы зацягваюць у атмасферу. Шмат разоў лавіла сябе за грымасамі тыпу “вялікія вочы” падчас чытання, бо эмоцый яна выклікае праз край. Напісана нечакана шчыра і незвычайна, ведаючы Марціновіча яшчэ па “БелГазеце”, я чакала нейкіх такіх спляценняў словаў, а атрымалася, што тэксты ў газеце на фоне кнігі выглядаюць нават бедна. Знайшла дзесяткі асабістых блізкіх паралеляў (вельмі спадабаўся ўрывак пра качак на Свіслачы), прычым дзеянні адбываюцца ў сапраўдным Менску, з амаль усімі сапраўднымі адрэсамі і назвамі (“Вуліца Маркса і Спэнсара”, хех), з замененымі, але зразумелымі імёнамі (Мураўёў… зразумела не адразу нават). У кнізе так шмат болю, эмоцый і нашай, МЕНСКАЙ рэчаіснасці, што час ад часу я адрывалася ад чытання, каб перавесці дух. А апошнія старонкі чытала збіваючыся, хутка, старалася вытрымаць, ня плакаць, прынамсі, да апошняга радка…
31
Кас
2009
Кас
2009
Менск. Чакаем на сьнег…
Карціна за вакном, 10 хв. таму. На вялікім экране выглядае яшчэ больш трагічна, чым у такім відзе. Дзіўны вечар, дзіўны дзень, дзіўна ўнутры. Горад набраў паветра ў грудзі перад першым радасным крыкам: “Сьне-е-е-ег!”. Кажуць, першы сьнег у Менску ўжо быў. А я ня веру. Я хварэла ў той час. На зямлі яго не ляжала. Не было сьнегу. Не бы-ло! Зімы не будзе? Будзе, яшчэ якая. Радуе, што пройдзе хутка і закончыцца раптоўным летам. Ужо лічу дні і хвіліны.
Я хачу на Вялікі Бар’ерны Рыф і ў Ісландыю. А вы?
23
Кас
2009
Кас
2009
Фотаконкурс “Эўрапейская Беларусь”
Правілы конкурсу
Фотаконкурс “Еўрапейская Беларусь” стартуе 7 кастрычніка і прымеркаваны да правядзення Беларускага Еўрапейскага Форуму, які адбудзецца ў Мінску 14 лістапада 2009 году.
Прыём работ будзе праводзіцца з 7 кастрычніка да 5 лістапада.
Патрабаванні да ўдзельнікаў:
- Для ўдзелу ў фотаконкурсе запрашаюцца паўналетнія грамадзяне Беларусі. У выпадку, калі аўтару фотапрацы не споўнілася 18 гадоў, ён мусіць у пісьмовай форме прадставіць дазвол на ўдзел у конкурсе ад бацькоў альбо апекуна;
- У конкурсе могуць удзельнічаць як прафесіяналы, так і аматары.
