Tagged: БДУ

Фізфак, да новых сустрэч! :)

4 каментары
лютага 16, 2010

Ну вось. Напэўна, гэта мой апошні візіт на фізфак на гэты год. Не вышэйшая адукацыя, а бясплатны атракцыён "падмані дзяржаву"! На гэты раз хадзіла да нам. дэкана, які валодае інфармацыяй па навучальных праграмах і працэсах.

Як мне падказалі ў адным з папярэдніх пастоў, я вырашыла паспрабаваць удачу ў апошні раз: аднавіцца на бюджэт, але не на педагога, а на інжынера на маёй жа кафедры. Нам. дэкана доўга думаў (і сказаў мне, што больш хітрых варыянтаў пазбегнуць размеркавання ён на фізфаку яшчэ не сустракаў ;)), але потым сказаў так: я, канешне, магу паступіць наноў на 3 курс на кваліфікацыю інжынер, і гэта будзе як дадатковая адукацыя, платная прыпіска да асноўнага дыплома па маёй кваліфікацыі "фізік-педагог", бо як толькі я абараняю на фізфаку дыплом, я аўтаматычна яго атрымліваю па гэтай самай кваліфікацыі (педагог), а не па платнай інжынернай, і, адпаведна, усё роўна паеду ў родны Гомель вучыць дзяцей чыстаму-светламу за 200 тыс. быраў.

Чытаць далей

Учора зноў тэлефанавалі з Эўрарадыё…

7 каментароў
жнiўня 14, 2009

У БРСМ можна трапіць праз тэхнічную памылку

Сакратар арганізацыі прызнае, што часам людзі самі не ведаюць, куды яны ўступаюць

БРСМ БДУ прызнаў, што ў спіс сябраў арганізацыі можна трапіць выпадкова. Еўрарадыё распавядала раней пра выпускніцу БДУ Крысціну Карчэўскую, якая даведалася, што з’яўляецца сябрам БРСМ, калі падпісвала абходны ліст. З таго часу прайшоў месяц, і дзяўчына не дачакалася адказу на сваю скаргу.
Чытаць далей

Размеркаванне UPD-2

Каментароў няма
красавiка 7, 2009

Была сёння ў дэканаце.

Ёсьць жа такая фішка, як з'ездзіць па месцы накіравання на працу і ўзяць адтуль паперчыну, што я там як спецыяліст не патрэбна, тады нібыта ёсць магчымасць размеркавацца па сваёй заяўцы. Дык вось, закінула я нам. дэкана такое пытаньньне. А ён і кажа:

Чытаць далей

PR-форум “Папараць-кветка” (фота)

2 каментары
красавiка 2, 2009
Альбом: PR-форум "Папараць-кветка"

Чытаць далей

Стыпендыі БДУ

Каментароў няма
сакавiка 19, 2009

Зафотала на дзьвярах любімага дэканату.

Паглядзела на карціну маслам: на 9 чалавек 30 заявак са школ. Увесь дзень у каматозе нейкім... Хутчэй бы вясна, сіл ніякіх няма! Чытаць далей

КДБ? :)))

22 каментары
Студзень 15, 2008

Вось цікава :) Мне сёньня паведаміў сябра, што мне перадалі з дэканата тэлефончык чалавека, які знайшоў мой студэнцкі :) Тэлефанаваў, пытаўся, як са мной можна зьвязацца... Спадарыня з дэканата сказала, што сувязі са мной не падтрымоўвае і папрасіла пакінуць свой тэлефон. А майму сябру аддавала паперку са словамі: "Глядзі, адну яе не адпускай: нейкі ён дзіўны быў, гэты мужык..."
... Тым часам мой студак спакойна сабе ляжыць у маім заплечніку!
Адсюль напрошваецца две высновы:

  • фізфак руліць, дэканат у прыватнасьці
  • ... да мяне дабралісь ДЗЯДЗІ????

Паглядзім, што будзе далей.

Размова з выкладчыцамі: поўная вэрсія.

18 каментароў
верасня 12, 2007

Сёньня размаўляла з выкладчыцамі з майго факультэта. Апошнім часам гэта ідэя фікс: слухаць людзей. Дык вось сёньня гэта амаль атрымалася. Гэта было не столькі апытаньне па пэўных пунктах, колькі размова з пераменным вэктарам (прабачце за слова вэктар;)). Выйшла даволі цікава. Каб не ўскладняць чытаньне непарыўным тэкстам, вылучу пару падпунктаў, якія мне падаліся ў той ці іньшай ступені цікавымі

  • пачалося ўсё з таго, што яны паміж сабой сталі размаўляць пра тое, што, маўляў, зараз у Парк Высокіх Тэхналёгій размеркавалі 100 студэнтаў з БГУіРа, а дзяржава запатрабавала за іх у ПВТ "даніну" - кошт іх адукацыі. Спачатку было каля 5 млн, а зараз зрабілі пераразлік і патрабуюць яшчэ 36 млн. У чым фішка, я так і не зразумела. ПВТ ж дзяржаўная ўстанова, калі я не памыляюся...

  • Адна з выкладчыца заўважыла, што яе сын зараз у 10 клясе, і яна баіцца за яго, бо з кожным годам усё страшней з усімі нашымі навацыямі...

  • Я падзялілася нашай бядой з замежнымі мовамі: у мінулым жа годзе наша Лідзія Міхайлаўна Блінкова ўсё высільвалася, пісалі яны ўсёй кафэдрай лісты ў міністэрства адукацыі, каб ангельскай мовы для натуральных факультэтаў пакінулі столькі ж, колькі і раней - 4 гады+іспыт. Дык не: у нас жа народ не слухаюць! Цяпер ангельскую мы вывучаем 1 раз на тыдзень. Вось так. А зачэм вам ентыя заграніцы? Чаво ета вам англіскі язык патрэбны, на рускам гаварыця!

  • На што другая выкладчыца ціха сказала: "А ўсё роўна столькі ідэалогіі, колькі было ў нашыя часы, вам ужо ніколі выкладаць не будуць..." Я, канешне, дадала: "Я б на вашым месцы не заракалася...", а ў адказ пачула, што яны тады (калі дакладна - не скажу, шчыра кажучы) на фізфаку вучылі 3 сэместры гісторыю ЦК КПСС, кожны раз здавалі іспыт (!), потым шэраг іньшых ідэалягічных прадмэтаў (навуковы камунізм там... і яшчэ розная брыдота), а потым, у самым канцы, яны здавалі ДЗЯРЖАЎНЫ ІСПЫТ па ўсім ідэалягічным курсе!!! Я плакалЪ! І што самае страшнае, што было багата фізікаў, што йшлі на чырвоны дыплём, дык вось іх ЗАВАЛЬВАЛІ, каго трэба, на ідэялогіі!!! А гэтая выкладчыца атрымала 5 толькі таму, што ЎЗГАДАЛА імя нейкага камуніста на нейкай далёкай выспе... Гэта проста жах, я не магу ўсьвядоміць, што б было з маім мозгам, калі б я, крый Божа, нарадзілася б на сьвет на пару дзесяткаў год раней!!! У такія моманты я пачынаю разумець і шкадаваць тое пакаленьне... Калі б мне ўсё сьвядомае жыцьцё іп**і мозг вось гэткай лажай, я б, можа, таксама потым любіла гэны грэбаны Савок. Ведаеце, чаму? А хто ж прызнае, што ўсё жыцьцё пражыў у самай горшай краіне на Зямлі?... Адтуль і максімалізм, і кардынальнае "не" усяму заходняму. І іх ужо не перапэўніш. Гэта назаўжды, і непатрэбная ім нашая салодкая свабода: у іх ужо ёсьць свая не меньш салодкая няволя.

  • Потым мы нешта закранулі праблему: "Раней было не страшна па вуліцах хадзіць". Слова за слова, дагаворыліся да таго, што "і адкуль вось гэтыя нацыянальныя праблемы зараз узяліся? раней жа не было пры саюзе!" (гэта пра чачэнаў, крымскіх татар і "бэндэраўцаў"), на што я ім сьціпла заўважыла, што праблемы былі заўсёды, толькі людзей, хто змагаўся за сваё, проста высылалі або ціхенька стралялі ў бліжэйшым лесе. За антысавецкую прапаганду. На што пачула адказ: ну і правільна, бо калі ў шматнацыянальнай дзяржаве дай кожнаму волю, дык будзе пастаянная нянавісьць... Мяне ажно скаланула.

  • Далей - болей. Нешта пра беларускую мову зайшла гаворку. Яны наадрэз адмовіліся верыць у тое, што ў нас не засталося беларускамоўных школак у абласных цэнтрах, а ў Менску засталося толькі пару штук. На што адна зь іх прывяла мне прыклад, што ў Гомлі ў 44 школе адзін чалавек захацеў вучыцца па-беларуску, і яму зарганізавалі навучаньне па-беларуску. Праўда, як потым высьвятлілася, гэта было 5 год таму. Я сказала, што якраз у апошнія часы атмасфэра кардынальна зьмянілася.

  • ... І ўсё ж яны прыйшлі да высновы, што кожны чалавек у нашай краіне можа рэалізаваць сваё права выбара мовы. Абсалютна любы і ў любым выпадку.

  • ... На што я адказала, што маё права вучыцца ва ўніверы беларускаю парушаецца, бо я слухаю лекцыі расейскаю і мне прыходзіцца рабіць сінхронны пераклад, што ўскладняе мне працэс навучаньня. На што яны разгублена перазірнуліся і... сказалі мне, што навуку лепей вывучаць на "міжнароднай мове зносін". "На якой?" - запыталася я. "На расейскай або на ангельскай! Вось у Нарвэгіі выкладаньне фізікі вядзецца па-ангельску - і ніхто не выступае!" Тады я задала пытаньне пра Украіну, дзе выкладаньне ў школках і ўнівэрах - фізікі ў тым ліку - вядзецца на РОДНАЙ мове, і там таксама ніхто не выступае. Адказ мне быў: "Ой, ды што там Украіна! У іх вельмі нізкі ўзровень навукі!". У тэму да таго, што зараз фізіка па-беларуску выкладацца проста не можа, мне прывялі словы нейкага вядомага і паважанага беларускага фізіка, які ў свае часы сказаў, што беларуская мова застыла ў 18 стагоддзі, і зараз надта складана ствараць з нуля тэрміналёгію. "Канешне, калі б у канцы 30-х беларускую інтэлігэнцыю не пакасілі, тэрміналёгія б была і квітнела..." - хмурна заўважыла я. "Ды ніхто нікога не "касіў"! Нашу фізіку ведаеце хто зарадзіў? Група навукоўцаў з Піцера! Прыехалі - і заснавалі фіз-мат факультэт!" "Ха! Вы хочаце сказаць, што сярод беларусаў няма вартых людзей!!?" "Не, ну, яны былі самі беларусамі..." "Вось бачыце!" "Ну, проста так заўсёды было, што цэнтр навукі быў у Маскове... І расейскія падручнікі аб'ектыўна самыя лепшыя..." "Ведаеце, гэта вось якраз суб'ектыўна яны самыя лепшыя. Для вас. А калі б падручнікі тады выдаваліся па-беларуску, то і тэрміналёгія б была, і свае дасягненьні - і яны б для нас былі зараз самымі лепшымі!!"

  • ... карацей, папярэдні блёк размовы цягнуўся доўга і са спрэчкамі. Потым мы, натуральна, закранулі ў сваёй размове Захад. Спачатку адна зь іх прывяла прыклад таго, што нехта з нашых выпускнікоў зараз працуе ў ЗША ў школцы і задача яго адна і тая ж ужо доўгі час: правяраць кантрольныя кітайскіх студэнтаў. І камэнтуе: маўляў, там мы нікому не патрэбныя. Там мы патрэбныя толькі ў якасьці рабоў (так і сказала!) - на чарнавую працу. Там, маўляў, ніхто за кампутарам не працуе - бо шкодна для здароў'я. Таму і ёсьць працоўныя месцы для нашых людзей. Амэрыканцы там усе эканамісты ды юрысты. А паспрабуй ты туды прабіся з дыплёмам юрыста - дык не. Праграмістам - калі ласка. Я кажу, маўляў, дык лягічна, чаго ж нам яшчэ чакаць, тым больш і выбар-та ў нас невялікі: дома з мізэрным заробкам і ў жахлівых умовах - ці на птушыных правах за мяжой за добрыя па нашых мерках грошы і з магчымасьцю не існаваць, а жыць. Я не пачынала размовы кшталту: "Можна, канешне, зьмяніць нашу краіну - і гэта самае лепшае выйсьце", таму што мне адной зь іх яшчэ здаваць іспыт, сварыцца неяк не хацелася, бо я цудоўна ведаю, ШТО б яны мне на гэта адказалі...

  • ... яны сказалі мне, што ТАМ набыць жытло нашаму чалавеку не проста нерэальна, а катэгарычна немагчыма. Там усе здымаюць кватэры/дамы. "А хіба тут ёсьць лепшыя пэрспектывы?" - запытала я і прывяла прыклад, што "хрушчоўкі" у Менску каштуюць зараз даражэй, чым ва ўсходнім Бэрліне... На гэта яны прамаўчалі.

  • ... І ўвогуле, мяне ўрэшце вінавацілі ў тым, што я бачу тут толькі дрэннае, а там толькі добрае. Правільна, таму што трэба ведаць ворага ў твар, бачыць "плямы" і ведаць, на што іх выпраўляць (на прыкладзе Захаду таго ж...) Карацей, я вельмі хачу прынесьці адной зь іх (той, якая ўжо не здавала гісторыю ЦК КПСС) кніжку "Аняменьне", проста ў яе вочы больш жывыя, мо яна зразумее, што не хлусіла я пра зьнішчэньне мовы, а калі дакладней, яе носьбітаў...

    • --- Размаўляць з людзьмі - гэта цікава. Гэта патрэбна. Шмат што становіцца зразумела...