Настрой - найпаганейшы. Шмат з-за чаго. У галаве - стая думак, якія разьбягаюцца ў розныя бакі і не даюць сканцэнтравацца на рэчаіснасьці... Хаця рэчаіснасьць ніфіга не радуе. І яшчэ - раз'юшанасьць, нянавісьць - да каго - скажу пазьней, калі спраўдзяцца мае падазрэньні і ўжо нічога мне ня будзе замінаць гаварыць.
Львоў - гэта супэр... Была там трэці раз, і абсалютна не апошні :) Зразумела, чаму я ўжо другія выходныя праважу ня ў Менску: мае ногі самі бягуць з гэтага гораду, з гэтай безнадзейшчыны...
Прыйшоў час пераасэнсоўваць жыцьцё, пераасэнсоўваць сваё прызначэньне, сапраўднае сяброўства і мае стаўленьне да людзей... "Мне в феврале когда-то умирать..." (с) А я ўжо думала, што люты страціў для мяне асаблівае значэньне... Самы час захварэць і схавацца ад людзей, бо я станаўлюся агрэсіўнай...

Прабачце, налітдыбрылася само неяк... Прабачце.



