Chris

... я ў прастрацыі.

Сумесь пачуцьцяў, проста дзікая, не магу гэтага перадаць на словах, трэба паспрабаваць зрабіць гэта праз клавіятуру.
Сёньня сустракалася са сваім першым каханьнем. Ён расеец, таму мне прыйшлося ўвесь вечар трымацца і практыкаваць сваю расейскую. Але гэта зусім не было праблемай для мяне. Мне было настолькі радасна сустрэць яго, бачыць яго і слухаць яго, што я не звяртала на ўсё астатняе ўвагі. Зусім. Але ў размове я высвятліла шмат цікавага... Зараз я лічу, што лепей бы мы не бачыліся ўвогуле...

Чытаць многабукаф...

Дзесьці болей - дзесьці меней: менавіта так я магу патлумачыць тое, чаму я ў панядзелак бегала за цягніком, у якім паехаў без мяне мой тэлефон, а ўчора ў тым жа цягніку па дарозе дадому асэнсавала, што мой гаманец з усімі дакументамі, грашыма і сімкамі (превед, вэлком! ;)) застаўся ў гатэлю! :((

Трэба было чымсці адплаціць за ўсебаковы посьпех нейкім там вышэйшым сілам: тэлефон я ім не аддала, дык яны самі выбралі, што ў мяне забраць. Усё заканамерна: я стараюся не перажываць і думаць пра аднаўленне дакументаў і, магчыма, сімкі, хоць гэта і знак пераходзіць на вэлком. Хаця ўсё яшчэ спадзяюся, што гаманец знайшлі і мае варшаўскія сябры дапамогуць мне яго адсачыць і забраць. 

А яшчэ ў інтэрнаце не працуе аська, таму сувязь са мной выключна праз мыл і ЖэЖ.

Адным словам, я без капейкі грошай, без тэлефона і без пропуска ў інтэрнат. Калі будзе новы нумар, паведамлю, а пакуль - карыстаемся высокімі тэхналогіямі ;)

Ненавіджу грэбаныя елкі ў горадзе.
Іх ставяць - і значыць вось ён, момант задумацца пра тое, дзе і з кім хочаш сустракаць Новы год.
Ненавіджу гэтае тупое планаваньне гэтай тупой ночы, якая ўсё роўна ніколі не бывае шчасьлівай.

Зараз слухаю новы альбом Сoldplay, Blink 182 і яшчэ нешта з новага. За вакном мярзотна, заўтра еду ў Гомель, а зараз мне трэба ісці на тусоўку, на якую па пэўных прычынах мне ісьці ўсё ж не варта, і ўжо сёньня позна ўвечары я, магчыма, буду шкадаваць.

Памятаю, як на першым курсе я стала загінацца без музыкі і мой даражэнькі сябра sol21 даў мне на пару месяцаў свой дыскавы плэер. Са мной тады рабілася нешта неверагоднае, навокал быў нейкі дзікі негатыў: не паспявала па вучобе, стагнала ад сваіх мега-суседак у інтэрнаце... Адным словам, тады музыка мяне ўратавала. Зараз... Зараз пачынаецца нешта падобнае. Толькі з тым адрозненнем, што ў прынцыпу, ніякіх пэўных негатыўных фактараў навокал няма: вучоба яшчэ не пачалася, на практыку я забіла ўжо даўно, на працы ўсё выдатна... Але чамусьці востра хочацца здохнуць. Асабліва пры думках пра бліжэйшую будучыню.

Дылема.
Fucking system!!! У гімназіі давялі да слёз. Ішла туды ўладкоўвацца назад, ТОЛЬКІ дзеля дзяцей, т.б. я ішла з надзеяй, што мне дадуць тыя класы, у якіх я вяла раней. Ну і праблема з размеркаваннем... Мне патрэбна зараз ЛЮБОЕ афіцыйнае месца працы, адкуль я магу прынесьці паперку ў дэканат, каб мяне туды размеркавалі ў красавіку на наступныя два гады (fuck! fuck! fuck!!!!).

У выніку спачатку было ўсё зашыбісь, усё так, як я хацела, але ў апошні момант заявілася яшчэ адна выкладчыца, якая хоча забраць маіх малых ("я так давно не преподавала... пусть ОНА возьмёт старших!"), мала таго, яна будзе лічыцца "асноўнай" настаўніцай, т.б. мне можа нават не застацца гадзін пасля таго, як яна абярэ сабе класы! Я проста, проста ў шоку. Ішла з гімназіі і ліла слёзы. Сама ня ведаю, з-за чаго. Напэўна, з-за таго, што не хачу вяртацца туды, бо гэта будзе забіраць мой час, даваць мала грошай, з-за таго, што я не пабачу маіх класных дзетак, што мне прыйдзецца шукаць нейкую фіктыўную кантору, якая дасі мне паперку для дэканата, каб я магла працаваць, дзе я хачу... ламаць сабе мозг, як абыйсьці размеркаваньне...

РАТУЙЦЕ...(((

Спарадычныя паездкі! Файныя, але спарадычныя... А я хачу лета!!!

Хачу, а яго не будзе. Няма і не будзе!

Падстрыглася. Валасы больш у хвосьцік не збіраюцца...

Хачу хадзіць па траве басанож, хачу купацца, хачу забыць пра працу, пра ўсё-ўсё-ўсё! Хачу чытаць кніжкі і гутарыць з сябрамі...
Эхх, не складаецца лета, не складаецца... Стамілася, а адпачываць не атрымліваецца.
Адзінота паглынае!!! Тыя, каго хачу бачыць, не тэлефануюць, а тыя, хто тэлефануюць, мне зараз непатрэбныя... А сама нікому тэлефанаваць не хачу... У-у-у-у-ууууу :'(((( Адзінота амаль матэрыяльная, яна тут, вакол...

Сёньня вясельле ў былой (калі можна так увогуле сказаць) лепшай сяброўкі: не паклікала... Лімітаваная колькасць гасьцей, я ўпісалася... Што ж, што называецца, мінус адзін... :(

Хачу за горад, хачу на раку, у лес, гуляць, гуляць, дыхаць, жыыыць, а тут... тут я хутка проста памру, узгадвайце сваю сяброўку час ад часу...

Можа хто-небудзь хоча са мной спынам у Львоў 9 зраначку? Гэта апошні шанец мяне ажывіць...

І ў асьцы нікога...
І ў скайпу.
І тэлефон вырубілі.
І адна дома.

Калі ніхто не аб'явіцца, буду ўсю ноч слухаць дэпрэсіўныя песьні і гуляць у Герояў. А потым буду да раніцы варочацца ў халодным ложку і думаць аб сэнсе жыцьця... :(

... што мяне хапіла толькі на фоты на пл. Перамогі, далей ісьці на быдламаскарад жаданьня не было ніякага.
Каб я яшчэ раз пайшла на гэтыя забеларускія святы! Дрэнны з мяне фотакор: эмоцыі перадусім :(

За выключэннем, натуральна, маёй адзнакі па ангельскай.
Паставілі 6. Ну, дапусьцім: я не паўтарала граматыку.

Калі б не адно "але": было там адно з заданняў - перакласьці з ангельскай на зразумелую (рус/бел?!) пісьмова, а потым гэта ўсё зачытаць перад выкладчыкам, а ён будзе па ходу справы ставіць "палачкі" (памылкі) сабе на аркушы. І што б вы думалі: я напісала ўсё беларускаю, бо паўтары гады пытаньнеў на інглішы наконт беларускасці не ўзнікала, так, удакладнялі час ад часу словы, незразумелыя настаўніку, з дапамогай групы. Але на іспыце! На іспыце мне яна сказала: "Давай, хоть один раз в жизни переведи мне по-человечески, на русский!"

... Пасля гэтай фразы я хвілін сем чытала з запінкамі свой пераклад, сінхронна перакладаючы на расейскую, мяняючы ўсе канструкцыі і падзежы, недзе не магла знайсьці адразу адпаведніка - а там жа кожны гук важны! У гэтым заданні я наляпіла гору памылак, а ўсё астатняе ўжо пайшло пад адхон з тым жа настроем... Я ніколі ў жыцці так не запіналася ў адказ на пытаньне "Што для вас значаць сябры?", гэта проста жэсьць...

У выніку мне ўвогуле выйшла 4, але яна мяне пашкадавала і паставіла 6... І што тут дадаць, я паняцьця не маю... Выкладчыца з Расеі, беларускай ня ведае, працуе ў галоўным універы краіны. Пераздаць мне ніхто не дасі, бо станоўчая адзнака. Паплакаць мо?... 16 год вучыла - і наце :(

Сёньня на нарадзе ў гімназіі зачытвалі загад, паводле якога каля 150 небарак з 6, 7, 8 і 9 класа мусяць увайсьці ў склад калоны Савецкага раёна на ўрачыстым мітынгу 9 траўня... А яшчэ настаўнікам сказалі, што яны мусяць добраахвотна-прымусова пералічыць грошы за суботнік ("Суботнік - гэта святое!").
"Забяспечыць калону 20 паветранымі шарамі чырвонага і зялёнага колераў (10 чырвоных і 10 зялёных)"...

... дзецям паабяцалі дзесяткі па рускай літаратуры і матэматыцы за ўдзел у шэсьці. Даўбанутая сістэма.