Пісаць пра кіно – усё адно, што танчыць пра архітэктуру, таму я не буду разбіраць фільм па костках на рэцэнзію, такіх майстроў і без мяне хапае. Усе ўжо ведаюць, што частка фільма здымалася ў Менску, і ў асноўным з-за гэтага я і вырашыла яго паглядзець. У цэлым уражанні блытаныя, але фільм неблагі, хоць і расейскі. Асабліва нечаканы паварот падзеяў і канцоўка, вельмі клёвая, відовішчная канцоўка.
Але ў мяне ўзніклі пытанні падчас прагляду:
- навошта фарбаваць сабаку ў розныя колеры?
- Так, мюзіклы маюць права на жыцьцё. Ужо прынамсі адзін эпізод з аўдыторыі універа (“Скованные одной цепью…”) варты таго, каб паглядзець гэты фільм. Але навошта спяваць песню Цоя “Васьмікласніца” ў ложку?
- І самае важнае пытанне: адкуль растуць рукі ў гукарэжсёра?! Глядзела ў найлепшай якасці, а гук скакаў, што шалёны. Шкада вушы суседзяў.