Ведаеце, якое маё самае вялікае жаданьне зараз?
Пакіньце мяне ў спакоі! Дайце мне спакойна жыць сваім, а не навязаным жыццём!
Мне непатрэбна гэта хвалёная сацыяльная дзяржава з бясплатнай вышэйшай адукацыяй, якой тыкаюць на кожным кроку кожнаму!
Зараз была ва ўніверы. Раней я пісала, чым скончылася сама працэдура размеркавання. Потым, пасля гэтага, мне доўга названьвалі з дэканата, бо я не паставіла подпіс пад тым, што я пагаджаюся з размеркаваннем. Але ж я не пагаджаюся і не пагаджуся, адпаведна, падпісваць не збіраюся. А тут мне ў дэканаце заяўляюць:
- Бягом у аддзел кадраў, бо не дапусцім да дзяржіспыта без подпісу!
- Подпіс, што я згодна?
- Так!
- Але ж я не згодна!
- Ну і што? Цябе ўжо размеркавалі ў Гомель загадам!
- Тады што зменіць гэты подпіс?
- Проста так трэба! Яго трэба паставіць. Інакш не дапусцім да дзяржіспыту.
- Ну і ня трэба :)
- І дыплом не аддадзім!
- На здароўе :) Непатрэбны мне гэты дыплом!
- Але ж тады збяруць камісію па спагнанні сродкаў на тваю падрыхтоўку!
Пасля гэтага візіта, я зрабіла некалькі званкоў праваабаронцам і мне сказалі вось што:
- гэтым подпісам звычайна тыкаюць студэнтам на працэсах "выпускнік - універ" наконт прымусовага размеркавання. Суддзя звычайна паказвае гэтую паперу недасведчанаму маладому выкармышу беларускай ВНУ і кажа: "А вось ваш подпіс! Вы ж пагадзіліся са сваім размеркаваннем!" Але тое, што гэты подпіс - вымушаная неабходнасць пад пагрозамі "не дапусцім", "не выдадзім" і г.д. - каму гэта цікава??
- спагнаць сродкі могуць ТОЛЬКІ з маладога спецыяліста, т.б. з чалавека, які абараніў дыплом. Я абараняць яго не збіраюся, адсюль выснова - я не закончыла ўнівер, грошы я нікому ня вінная. Хаця па шчырасці, са слязьмі расчаравання ў горле, я б накапіла, зарабіла б гэтыя 30.000.000 (каля 10 000 $) і аддала б іх з задавальненнем Радзькову, майму дэкану з рэктарам, Луке і ўсім ягоным прыхвасням - вось вам, забірайце і НЕ ЗАМІНАЙЦЕ МНЕ ЖЫЦЬ!!! Толькі не замінайце мне жыць...
- зараз мне застаецца перадабарона дыплома+дзяржіспыт. І арывідэрчы! Потым калі-небудзь аднаўлюся за грошы і атрымаю дыплом як платніца, т.б. ужо без размеркавання. Калі ўвогуле палічу, што мне патрэбна беларуская "вышка". А drop-out ("выпаўшыя", тыя, хто не давучыўся да дыплома) для саміх універаў, наколькі я ведаю, досыць благі паказнік...
Вы казалі мне: паступай на платную магістратуру. Але ж навошта мне гэта: сідзець яшчэ год і трэсціся, ці ня зменяць чарговы раз палажэнне аб размеркаванне так, што я і пасля платнай магістратуры буду зноў праходзіць гэтыя семь кругоў ада?? Не, дзякуй, я пачакаю на ўзбоччы.
Я цудоўна разумею, што ніхто канкрэтны не вінават ва ўсім гэтым, што прымушае мяне хадзіць у напаўслёзным стане ўжо ледзь не паўгады, што я востра адчуваю набліжэнне моманта Х. Але ж вінаватыя ёсьць! І - ох! - як жа я хачу паглядзець у вочы чалавеку - я ўпэўнена! нармальнаму, адэкватнаму, не дурню - таму, хто прыдумвае гэтыя прымусовыя стадныя аперацыі для маладых, тых, хто ёсць надзея краіны, хто ёсць будучыня краіны!!! Гэты чалавек, гэтыя людзі, гэтая сістэма прымушае набываць квіткі ў адзін канец падалей ад гэтай зямлі, каб забыць, каб перастаць марнаваць свой час на роздум "як гэта можа быць?", "навошта?", "за што?", "чаму я?"... Мяне запрасілі без іспытаў на фізфак не за так, а за тое, што я з 5 класа займалася навукай, але ж людзі мяняюцца, я змяніла сваю арыентацыю з прагматычнага пункту гледжання: настаўнікі зарабляюць у разы меней, чым мне трэба + прывязка да месца, а гэта катэгарычна не для мяне! Дык дайце мне выбар!!!
Канешне, шкада зараз завяршаць пяцігодні шлях адсутнасцю паперкі "не-дыбіл", да якой я смела прыроўніваю беларускі дыплом. Але ж! Ва ўзнагароду я нарэшце здыму павадок: "нельга, бо выключым!", "ездзіць за мяжу без дазвола мінадукацыі? хто вам дазволіць?", "галасуем датэрмінова!" і г.д.. Свабода! А гэта ўжо нават болей, чым я зараз я хачу ад гэтага жыцця...