Трэці і чацьвёрты дні прайшлі ў дарозе... Чацьвёрты - цалкам у дарозе, а трэці - з наведваньнем Колобжэга, паморскі горад, польскае ўзьбярэжжа Балтыйскага мора і ночылі мы ў Лодзі. Прычым атрымалася даволі дзіўна з гэнай Лоддзю, бо горад сам мы не паглядзелі, былі толькі на ўпісцы ў гасьцях у цудоўнай дзяўчыны Ірміны і яе хлопца. Але буду паступовай.
Нашым не роўня! У дзесяць раніцы мы былі ў маленькім прыморскім гарадку 70.000 насельніцтва, Колобжэг. Гарадок, які разьлічаны на турыстаў. Натуральна, бо прыморскі. Прычым, як нам стала зразумела, у асноўным на немцаў, бо нямецкая гутарка паўсюль!
Парк:
Цэнтр:
Аказваецца, ён старэйшы за Менск!
Вялікі мармурны (?) шар на вадзяной падушцы:
Гыгы... Форма гэтай сьметніцы вам нічога не нагадвае? ;)))
"Загоньчыкі" для турыстаў:
Заліў:
Маяк:
І вось нарэшце мора!
Лебедзі! Вось так... Гэта вам не качкі на Сьвіслачы...
Да наступнага году!
Мора было неспакойным, халодным і ўсхваляваным. Балтыка... Абажаю Балтыку! Гэта было чароўна: апошні раз у гэтым годзе пабачыць мора... Я глыбока дыхала і акуналася вачыма ў гэтыя блакітныя пенныя хвалі... Да наступнага году! Колобжэг як горад спадабаўся, а як месца для патэнцыйнага адпачынку - не. Куршская каса фарева ;) Яна дапаўняе Балтыйскае мора з яго самотным зьменьлівым настроем :)
Нас вельмі збянтэжыла платная прыбіральня на вакзале за 1 Эўра (2.5 злотых) - гэта было моцна! Даражэй грамадскіх прыбіралень я пакуль не бачыла!!! Ну, і, адпаведна, усё астатняе было такім жа дарагім, таму надоўга мы там не затрымаліся: трошку агледзелі гістарычны цэнтр, дайшлі да мора (мора, мора, мора, мора, МО-Р-Р-Р-рААААААА!!!) - і на выязд. На выяздзе мы былі недзе ў 13 гадзін.
Адметнасьць польскага спыну ў тым, што стаяць на трасе можна доўга. Нават вельмі доўга. Але потым як зловіш машыну (па-польску: "самаход") - то на 500 км адразу і з добрай хуткасьцю! Так і ў гэты раз, мы нават не 500 з гэным драйвэрам праехалі, а каля 700-800, гэта было супэр, прычым чалавек прыемны :)))
На трасе мы бачылі страўсаў. "Страўсятнік" быў у 20 км ад Калобжэгу:
Горад Кашалін:
Мора было неспакойным, халодным і ўсхваляваным. Балтыка... Абажаю Балтыку! Гэта было чароўна: апошні раз у гэтым годзе пабачыць мора... Я глыбока дыхала і акуналася вачыма ў гэтыя блакітныя пенныя хвалі... Да наступнага году! Колобжэг як горад спадабаўся, а як месца для патэнцыйнага адпачынку - не. Куршская каса фарева ;) Яна дапаўняе Балтыйскае мора з яго самотным зьменьлівым настроем :)
Пакуль мы ехалі, стала зразумела, што ў Варшаву на ўпіску мы тупа не пасьпяваем. Мы былі ў Лодзі (бо кіроўца туды ехаў) а дзесятай вечара. Хлопец, зь якім мы дамовіліся праз хаспіталіці, сказаў, што да яго, у Варшаву, мы ўжо не дабярэмся, тады я смскай папрасіла, каб ён пашукаў нам упіску ў Лодзі і... у яго атрымалася! Гэта неверагодна проста! Нас прытулілі цудоўныя людзі, дзяўчо Ірміна і яе хлопец (шкада, запамятавала імя), накармілі і паказалі месца, куды класьціся спаць.
Адзінае фота Лодзі:
