Не магу зразумець…
... дзе тая мяжа, паміж даверам і даверлівасцю/наіўнасцю?
І дзе б так развучыцца давяраць усім, каму хацелася б верыць?...
... дзе тая мяжа, паміж даверам і даверлівасцю/наіўнасцю?
І дзе б так развучыцца давяраць усім, каму хацелася б верыць?...
Будзь прасьцей — не давярай нікому.
Гы. Не змагу :)
ты нагадваеш Фокса Малдэра)))
Ісьціна гдзета радам!
yeah!
вера вышэйшая за давер. дык працягвай давяраць усім:) лепш самой абламіцца, чым хоць разочак памыліцца і прынізіць недаверам дастойнага чалавека. я – за наіўнасьць!!!)
дзякуй :) у прынцыпу, я з табой салідарна, але ж ёсьць некаторыя “але”…
а ты проста ня блытай давер і расказваньне ўсяго.
а я і ня блытаю. тут іншае: можна нешта (а не ўсё) распавядаць, але блізка не падпускаць. А я кажу хутчэй па веру чалавеку, веру ў чалавека, веру ў дзеянні і ў словы кагосьці. Гэта аспект “нож у спіну”: калі верыш, а верыць ня трэба. Вось тут маё шостае пачуцьцё мяне падводзіць…
зразумела.
тады парада іншая – верыць можна, проста заўсёды трэба плянаваць “запасны варыянт”, а не кідаць усе фішкі ў пот.
воооось з гэтым у мяне заўсёды праблемы) а-ля ўсё ці нічога))
))
гуляй часьцей у покер, адвучышся)
прыйдзецца табе мяне навучыць ;)
)))
павучыць магу крыху, а вось “навучыцца” ужо – гэта можа каштаваць крыху прайграных грошай, так што будзь акуратная)
давярай усім :) ну што самага страшнага можа здарыцца ад гэтага?
ммм… можа быць балюча. Можна аднойчы так даверыцца, што потым даверыцца ўжо не атрымаецца і не захочацца.
Трэба верыць людзям, значыць, верыць будзем!:)
:))
Где, где… в жизненном опыте :)
у мяне стойкае адчуванне, што для мяне гэта не працуе)))