Гісторыю распавяла сяброўка, у мяне гістэрыка, не хочацца верыць, што так і ёсьць, але не верыць няма падставы.
Яна ўчора ў Нацыяналцы спрабавала знайсьці артыкул нейкі, неабходны для працы. Распавяла пра кампы, якія стаяць адзін побач зь іньшым, але СЕЦІВАМ не аб'яднаныя, на кожным - па АДНАМУ файлу: каталёг кніг. І ўсё. Гэта шчэ фігня. Патрэбны артыкул трэба было адсканіць. У іх вялікі такі наварочаны апарат "Xerox" стаіць. Карыстацца ім яны так і не навучыліся. Самі, кажуць, сканьце. Тады прыйшлося шукаць аналаг у каталозе. Знайшлі, спрабуюць скінуць на флэшку. Бібліятэкарка не змагла, паклікала галоўную, тая галоўная таксама ні ў зуб нагой, падлучыла неяк, кажа: "Не бачыць наш кампутар вашую флэшку!", паклікалі самую галоўную па тым аддзеле - а ў сяброўкі iPod, вялікі такі, на маленькую простую УСБ-флэшку не падобны - і яна ВЫДАЕ ФРАЗУ: "Канешне, не бачыць! У вас жа старая флэшка, вунь,вялікая якая, старыя Сімэнсы таксама вялікімі рабілі!" - у сяброўкі шок, яна ледзь стрымліваецца, каб не засьмяяцца над усім аддзелам. Паклікалі сісадміна, сісадмін нарыў недзе... флопік! Яны падрубілі флопік, сяброўку пагналі за дыскетай. Флопік пісаў праз раз. Тады ў іньшым аддзеле знайшлі... дыскавы прывад! Сяброўка пабегла за эркай. Купіла, сталі пісаць, высьвятлілася. што прывад-та Cd-R, а не CD-RW! І тут нейкім дзівам флопік запісаў-ткі ёй артыкул на дыскету - шчасьце!!!
... Зь яе яшчэ за "паслугі" 400 р. садралі. Неверагодна! І з гэткімі дыбіламі зьбіраюцца ладзіць Парк Высокіх Тэхналёгій??!!. Сьмех скрозь сьлёзы!...