Я доўгі час жыла з няправільным разуменьнем фатаграфіі як мастацтва, бо пачынала я свой шлях у фота з мастацкай фатаграфіі і з Зеніта, потым перайшла на такую ж, толькі + “мыльніца”. Тады я займалася ў “Краявідзе” у фотамастака Аляксея Паўлюця. Потым, калі ў мяне з’явілася люстраўка, я мела цьвёрды намер яе прынамсі акупіць, бо была яна для мяне задавальненнем даволі дарагім і цяжка здабытым. Таму я кінулася з галавой у фотажурналістыку, і маім гуру і кумірам быў (і застаецца) Грыц, беларускі фотакор AP. Ну, розныя там Карцье-Брэсоны не ва ўлік, кумірамі трэба рабіць людзей рэальных.
Дык вось, атрымалася ўсё так: спачатку мне распавялі, што ў арыгінал фоткі лезьці фоташопам нельга ні ў якім разе, распавялі пра “фоташоп для фотажурналістаў”, дзе ёсьць толькі дзьве кнопкі: “выразаць” і “даслаць”. Тады ж я пачула тую знакамітую байку пра фатографа, які дамаляваў адну ракету ў сваёй фотачцы з Багдада, пасля чаго яго выкінулі з гісторыі фотажурналістыкі як прафесіянала – сьцерлі з усіх баз і г.д. – і зараклася я тады не датыкацца да сваіх фотак нават у плане колеракарэкцыі. Мне гэта падавалася (і дагэтуль усё яшчэ падаецца..) нечым несумленным, нейкім падманам, а зусім не мастацтвам. Няўжо, калі ты крута апрацаваў фотку і выцягнуў з яе колеры, якіх у арыгінале не было, ты стаў называцца фатографам?! Ды няпраўда гэта! Фатограф – гэта ў першую чаргу той, хто можа апынуцца ў пэўны момант у пэўным месцы + можа злавіць момант і пры гэтым захаваць кампазіцыю кадра. А колерамі гуляцца і маленькі можа, калі яго за фоташоп пасадзіць.
Дык вось, зараз я спрабую выбіць з сябе некаторыя першасныя ўстаноўкі, спрабую ўмешвацца ў арыгінальны кадр неарыгінальнымі колерамі, і не буду рабіць выгляд, што я гэтым ганаруся. Проста так ужо пабудаваны мозг і вока чалавека – сусткакаць па абліччы, т.б. па колерах у асноўным. Бо яны надаюць атмасферу. Паглядзім, што з майго эксперыменту атрымаецца :)