Раней я была вельмі эгаістычнай.
Я любіла быць выбітнай, любіла ўмець нешта такое, што ня ўмее ніхто, ці валодаць чым-небудзь гэткім, але галоўнае, каб гэта было нечым своеасаблівым, унікальным, незвычайным.
Цешыла самалюбства.
Падабалася гэтае пачуцьцё - быць асаблівай.
Зноў жа: стала беларускамоўнай. Навошта? Што мяне пацягнула зрабіць такі крок? Зараз калі просяць размаўляць па-расейску, я не магу ўжо вось так проста вярнуцца да той мовы, на якой размаўляла 20 год дагэтуль... І я не лічу гэта недахопам. Мне гэта прыемна. "Як гэта будзе па-расейску?" - гэная фраза салодкая на смак!...
... І я больш не радуюся так моцна, што гэта "выбітна". Не той кантэкст. Мне вельмі прыемна, калі я сустракаю беларускамоўнага чалавека. Мне вельмі прыемна, калі такіх "выбітных", як я навокал большае. Эгаізм зьнік. Напэўна, гэта і называецца нацыянальным самавызначэньнем.