Я, можа, кіпішу, але дзіўныя рэчы адбываюцца са мной і маёй музыкай.
На Эўрарадыё з’яўляюцца мае ўлюбёныя песні – як старыя, так і новыя. Прычым рандомна, прычым нават пад настрой. Спачатку з’явілася Lisztomania – Phoenix, War – 30STM, потым Save Your Scissors – City and Colour, яшчэ парачка, я ўжо нават напружылася вотс ап, а сёння, вось толькі што я чула ўжо не новую песню Arctic Monkeys, што стаіць у мяне на будзільніку :D
Я не параноік, я проста ўважлівая да знакаў ;)
Ужо 2 месяцы я працую на .
Гэты тыдзень быў першы, калі я вяла жывыя эфіры: прачыналася ў 3:30, атрымала першы досвед, што гэта такое, калі ў 24 гадзінах умяшчаюцца 2 працоўных дні: гэта калі ты сідзіш за мікрафонам з 5 да 11, потым пачынае срубаць, едзеш дадому паспаць пару гадзінак, прачынаешся а 16, атрымліваеш матэр'ялы для наступнага ранку, еш сняданка-абеда-вячэру і каля 17 усажваешся за напісанне сцэнара на наступны дзень. Пісаніна атрымліваецца каля 15 старонак, пісаць часам прыходзіцца дапозна, асабліва, калі па ходу напісання ўзнікаюць заўвагі і прапановы начальства, нешта перапісваць, нешта самастойна рэзаць і міксаваць з гукарэпаў, таму недзе а 22 я адліпаю ад кампа, застаюцца сілы толькі на душ і спаць, бо заўтра пад'ём у 3:30..
Дзякуй богу, гэта не 7, а толькі 4 дні на тыдзень сумарна.
Учора я атрымала сваё першае пасведчанне “Прэса”! І гэта пры тым, што журналістыкай я ўжо займаюся амаль пяць год!
А сёння атрымалася ўпершыню адчуць на сабе сэнс гэтага слова на канферэнцыі высокага ўзроўню: мяне тройчы пры ўваходзе ў розныя будынкі адганялі ад натоўпу ўдзельнікаў (так шмат знаёмых, а прыходзілася тусіць адной!), бо, відзіцелі, “прэса входзіць по той строне”. Я зараз у Кракаве, на канферэнцыі “HIGH LEVEL democracy meeting, 10th Anniversary Community of Democracies”.
Свой бэдж “MEDIA” я адваявала на ўваходзе: ехала без акрэдытацыі, затое была поўная намераў прарвацца на падзею. У выніку я хвілін 40 акучвала розных людзей на рэцэпцыі, і ў выніку мне далі пропуск!
Сёння ўвесь дзень (учора толькі частку дня, а вось сёння адчула ўвесь смак!) ганяла па горадзе, з самай раніцы сідзела на тэлефоне, вызваньвала розных важных людзей, а потым спрабавала спланаваць іх адно за другім, каб не было накладак, каб іх не паблытаць і каб не забыць, хто па якой тэме і каго як завуць. Памер аператыўкі за сёння прымусова павялічыўся разы ў 4, і гэта як мінімум. Гэта як грандыёзны квэст ужывую! Сказаць, што я ў кайфу - не сказаць нічога. Я, відаць, сапраўды правільна абрала прафесію, ну і што няправільна абрала ўнівер і факультэт :) Але гэта ўжо няважна!
Першае, што кідаецца ў вочы, калі прыязджаеш у іншую краіну – гэта дарожны рух, бо часам адно падарожжа з аэрапорта пакідае першае моцнае ўражанне пра краіну.
1. На дарогах вельмі шмат матароллераў, радзей – ровараў. Гэта, насамрэч, "фішка" паўднёва- ўсходняй Азіі, і гэта звязана перадусім з нікуды не вартым транспартным спалучэннем у горадзе. У Джакарце, скажам, 22 мільёны чалавек і няма метро. Не, вы толькі паспрабуйце сабе ўявіць Маскву, у якой трымаецца +35 круглы год, і НЯМА МЕТРО! Гэта транспартны ад. Што адразу прыкмецілася, дык гэта тое, што абсалютна ўсе машыны – вельмі і вельмі прыстойныя, аналагаў тыповых для Менска гальфоў я зусім не бачыла. Калі ты багаты, ты набываеш крутую машыну, а калі ты бедны, ты набываеш матароллер і ездзіш на ім усёй сям'ёй.
Тыпу так:
Сябровачка дала пачытаць часопіс канцэрна "United Colors of Benneton", і гэта мегатэма, скажу я вам!!! Зараз заб'ю дзень, але разбяруся, як гэта працуе :)
Сэнс такі: на часопісе надпіс, што часопіс не поўны, каб атрымаць рэшту кантэнта, зайдзіце на і паднясіце малюнак да камеры. Доўга даўбалася з рознымі браўзэрамі і рознымі плагінамі, але ўрэшце рэшт яно запрацавала: замест кодаў на старонках сталі з'яўляцца відосы!
Вось ілюстрацыі:
Працягваю фотааповед пра Лондан 9-13.12.2009
Вось такой была наша другая раніца. Ня ведаю чаму, але мне самой вельмі падабаецца гэтая фотка. Яна цалкам перадае атмасферу Грынвіча, дзе мы жылі)
ххх: зараз вельмі смешна ўспамінаць, як мы пачыналі працаваць на кампутарах
ххх: тады было прыкладна так: зробіш нейкі тэкст, а ён раптам знік. тэлефануеш тэхнічнаму дырэктару: леша, што рабіць? а ён кажа: націсні, напрыклад энтер. а я кажу: Лёша, ты не умнічай, а скажы, якую пімпачку па ліку злева ці справа клавіятуры
ххх: адзінае, што выбачае - мабыць
было гэта ажно ў 1991 годзе - страшна падумаць
Ролік: першы блін камяком. Паглядзела толькі 3 урока па афтэрэфекту з 10, не стрымалася і ўдарылася ў практыку. Водгукаў ня трэба: ведаю, што не ахці :) Але ... +1 у капілку скілоў, цяпер толькі шліфаваць тэхніку :)
Узрадуйцеся, творчыя і крэатыўныя: у Менск едзе сшытак для маляваньня-калажаў-дызайну і поўнага адрыву душы на белых старонках!
Праект (ага, той самай!) называецца “Выратуй сваю музу”. Спачатку яно, можа, выглядае мастацкім закосам пад буккросінг, і наўскідку немагчыма ацаніць маштабаў клёвасьці праекту, але паслухайце маленькую таленавітую мастачку – яна вам скажа болей, чым FAQ на сайце.
