кавер на "Я из деревни", Ксюша Дегелько
автор: @kryscina_by
слова: @kryscina_by
вдохновитель: Ксюша Дегелько и #mediabarcamp
монтаж: @kryscina_by i @mcdavid
Медиабаркемп-2012 прошел в деревне Анупришкес (Литва), были участники из Беларуси и гости из Украины, России, Швеции, Кубы, Египта & more. Мы учились и учили друг друга тонкостям новых медиа, бурно дискутировали на околоинтернетные и глубоко философские темы, а также делились своими проектами и искали единомышленников.
Каждую ночь в зеленом домике проводились так называемые "оргии": коллективное караоке под электрогитару несравненного Паши Свердлова и просмотр белорусских трэш-роликов. Одним из них оказался ролик "Я из деревни" Ксюши Дегелько. Так родилась идея рассказать всем, что мы тоже из деревни ;) Снято на карманную видеокамеру Kodak zi8. Работа заняла 6 часов, включая монтаж. Ради такого случая даже удалось научиться монтажу на Final Cut :)
Фуффф, вось толькі зараз, села за комп і супакоілася крыху. Тут усё прывычнае і знаёмае ў адрозненні ад цэлага гэтага дня...
Зранку паруліла ў Цюрыхскі аэрапорт: ад самага пачатку падарожжа аўтобусам-цягнічком да аэрапорта хоць і было пакрокава распісаным, але ўсё адно было самастойным. Развітваліся з сябрам так (спазняліся на аўтобус), што я ў дзьвер аўтобуса, якая ўжо зачынілася, крычала: "Ну дык а куды далей ехаць пасля перасадкі?")) Але SMS форэва і я без праблем знайшла патрэбны мне транспарт.
Прыгоды пачаліся з аэрапорту. Вы не смейцеся толькі, я не спецыяльна паводжу сябе як тупая курыца, каб потым весялей вам было чытаць)) Зрабіце зніжку на стрэс і на поўную галаву думак пра далейшае падарожжа... Але што я зрабіла: я спакойненька, можна сказаць, медытатыўна, прайшлася па аэрапорце, набыла сястры цукерак, паглядзела вакол, знайшла гейт, дайшла да яго, прайшла пашпартны кантроль, прычым ніякага штампу мне не паставілі, і вось я чую ад сімпатычнага памежніка: "До свіданья!" - і разумею, што нешта ідзе не так :) Потым я спускаюся ўніз да майго гейта і разумею, што я дагэтуль цягну за сабой... багаж. Збіла мяне з толку вэб-рэгістрацыя: на аўтамаце і не падумала, што трэба падыйсці і зарэгістраваць і здаць сумку... А назад ужо ня выйсці тым жа шляхам: пашпартны кантроль пройдзены! Ну, я кінулася шукаць кагосці са стафа, каб падказалі, як быць. Мне сказалі выйсці ў горад і ўвайсці назад. Ок. А там рамонт паўсюль, пакуль знайшла, думала даўбануся - сумарна бегала 45 хв, прычым бегала - гэта не метафара. Знаходжу выхад. Там пашпартны кантроль зноў. Кажу, выпусціце, мне трэба назад, сумку ў багаж, бла-бла-бла. Цётка круціць мой пашпарт у руках і выдае: "А ў вас польская віза, мы з такімі ў Швейцарыю не пускаем!". Я: "O________o", я ж, кажу, толькі што была! Вунь і кантроль прайшла! "А дзе штамп?" "Не паставілі", кажу. Пусціце, цёценька, стаю, ледзь не плачу, рэйс, кажу, праз гадзіну, а наступны адсюль толькі праз 3 дні такі ж. Яна кудысці пазваніла, паставіла мне штамп нейкі і выпусціла. Ну я выйшла, да закрыцця гейта застаецца 12 хвілін. Я бягом, да галоўнай па залі, кажу, калі ласка, зарэгце мне сумачку, гару, такія справы. Яна кажа: "Ну дык вунь чарга!" (а там чалавек 35), я зноў - калі ласка, тыры-пыры, без вас не спраўлюся. Ну яна злітавалася, дапамагла, правяла без чаргі. Я зноў туды ж, адкуль усё пачалося, ну і па прыколе іду да таго ж памежніка. Ён усміхаецца і кажа: "Дэжавю!", я у двух словах патлумачыла, ён выпускае, я бягу на сэкьюрыці, прыбягаю, калі ўжо бордзінг да паловы прайшоў. Але паспяваю! У самалёце на мяне накатвае думка, што аднойчы мне так з 45 хвілінамі паміж самалётамі затрымалі і не давезлі ў Франкфурце багаж з аднаго самалёта ў іншы, а тут і падаўна, паўгадзіны ўсяго было... І ўяўляю сабе карціну маслам: я прылятаю, мяне чакаюць каб пасадзіць на аўтобус, а багаж мой не прылятае са мной, і прылятае, адпаведна, з наступным рэйсам, а гэта праз некалькі дзён... А там зарадкі ад усіх дэвайсаў, пра вопратку і касметыку дык увогуле маўчу! Ууууух як мяне ператрэсла.
4 гадзіны праляцела: я выпіла клапатліва прыгатаваную для мяне на дарожку "упсу", мяне выключыла амаль на ўвесь палёт. Праўда, паздымала космас пад крылом. Глязіце самі.
Паглядзела г-на-матэр'ял з БТ за ўчорашнюю дату (17.07.2011). Што я вам скажу, праглынулі мы танную нажыўку, як маленькія. Значыць, усё ж крыніца была права - гэта быў уброс і чарговая праверка на "ушывасць". Цікава толькі, ці існуе ў прыродзе Алег Рахоўскі і хто першы апублікаваў гэты мэсэдж у Кантакце. У яго "звароце", праўда, фігуруе імя Валера Шчукіна - каб хто мог перапытацца ў спадара Валера, ці было такое насамрэч, было б файна. Таму што БТ дала дэталёвае абвяржэнне таго, што дзяўчына была цяжарная: схадзілі да суддзі, якая падцьвердзіла яе добрае самаадчуванне, схадзілі да яе ў жаночую кансультацыю і да яе боса ў пашпартны стол. Усе як адзін сказалі, што бальнічных не брала, на ўлік па цяжарнасці не станавілася. Таксама паказалі птушку нашую Ластоўскага, які сказаў, што раз абвінавацілі ГУУС, то ім прыйшлося правесці па факце выкідыша праверку.
Ну і прайшліся граблямі па Вясне і ўласна па Насце Лойцы, таксама па Белсаце (які паказвае яе, жыццярадасную, у відэаінтэрвію), па УДФ.БАЙ, буйным планам паказалі і Еўрарадыё, прынтскрын фэйсбука Светы Курс і прынтскрын майго блога (цяпер я - дыпламаваны "адмарозак"!), напрыканцы яшчэ светанулі НН і (не ўпэўнена) Хартыю, але больш за ўсё дэманстравалі каментары : цытавалі каментары ў духе "Смерть ментам!", "Замочим всех в среду!", "Им всем надо иголки под ногти позагонять!" - карацей, у гэтым і было рэзюмэ відэа (маўляў, вось як нараджаецца экстрэмізм!) пасля каментара шматдзетнай маці, якая казала, што дзецям на пратэстах не месца, і што трэба верыць у будучыню і маліцца. Угу. Галавой аб сцяну маліцца, і дзяцей падключаць.
Паглядзела на цырк знутры + зняла відзюшкі з самаго судовага працэса. Паказанні давалі бугаі з міліцыі, а затрымліваў - АМАП. Ну, хаця, што ўжо мяне дзівіць? Проста глядзіце самі. Соры за якасць відэа, здымала патаемна, бо баялася, што запаляць і выганяць.
Я паглядзела, як бурна абмяркоўваюць Гомель у соцсетках і падумала: "А халера з ім, з гэтым трафікам, залью ўсё відэа да канца!" :). Учорашні пост з фоткамі і першым відэа - тут.
Мальчыкі і дзевачкі. Я ржу ў голас. Прабачце мяне, калі ласка, мой мозг роўным слоем размазаны па сценах. Я не пайду спаць, пакуль вы ўсе гэта не паглядзіце.
