+40, ага. Праўда, у Варшаве ўжо прахалода трэці дзень, а ў суботу было менавіта так:

Ездзіла ўчора ў Грунвальд.

Улічваючы тэмпературныя ўмовы (каля 40 градусаў, сонцаспёка, адсутнасць ценю і любога сэнсавага капелюша), добра, што вярнулася жывая, хоць і згарэлая. Выпіла, напэўна, літраў 5 вады. Пазнаёмілася з файнай кампаніяй палякаў, з імі і ездзіла, уласна кажучы. Узгадала ралевую-рыцарскую "маладосць", эхх!

Мерапрыемствы ў такую спёку, дзе 200.000 чалавек - гэта люты ад, скажу я вам. Вельмі шкада было ўдзельнікаў бітвы, 2000 рыцараў у поўным даспеху, якіх паілі вадой і палівалі кожныя 5 хвілін дзяўчаты з клубаў... Вельмі шмат хуткіх дапамог, шмат каму было кепска пад такім сонцам...

Прабралася на поле бітвы за ўсемагчымыя кардоны :) Але аб гэтым будзе заўтра. Пакуль - гэта фотка з беларускай тусоўкі, якая на дзіва дынамічна выйшла, а яшчэ пара-тройка - там жа, на Flickr.

З іншага ж боку, я разумею, што як толькі я стану жыць на моры, яно перастане быць для мяне такім прывабным, такім таямнічым, такім жаданым. Я пачну бачыць хібы, мінусы гэтага месца, скажам, брудны пляж і, ня ведаю, турыстаў можа. Перастану звяртаць увагу на пенныя успляскі і прывыкну зусім да салёна-ёдавага паху. А я не хачу. Я хачу жыць далёка ад мора, можа, прыязжаць туды на месяц штогод, ці нават на два, але ні ў якім разе не назаўсёды – гэта разбурыць усю маю прагу да яго.

Ну і паралелі адразу пачынаюцца, напрошваюцца самі сабой… Але не пра гэта.

Сёння я зразумела адну рэч. Проста як электрычнасцю даўбанула. Я памятаю моманты свайго жыцця, калі мне падавалася, што за гэтымі вось шматпавярхоўкамі ў Менску пачынаецца мора… Ці вунь ветрык падзьмуў на прыпынку – такі, як ля мора! І вось яно: аказваецца, мора – яно ўнутры! Я сёння злавіла тое ж пачуццё за хвост. Злавіла! Мора – яно ўнутры. Гэта глыбокія ўздохі і позірк удалечыню. Гэта свабода і шчасце, візуалізаваныя на ўсе сто. Гэта прыгоды з кніжак і дзіцячыя гісторыі з паралельнымі сусветамі, гэта караблі з парусамі і якары, сімвалы надзеі. І гэта ўсё – унутры. Так класна :)

Учора сустрэла карціну: зусім мелкія, можа дашкаляткі нават - выхавацелька вядзе ... за вяровачку! Так міла! :)

*тут выдах*

Учора ўночы паляк, што ехаў са мной у купэ, спытаўся, дзе я жыву, і да мяне эхам дакацілася разуменне, што зараз, у гэты самы момант, калі ён пытаецца, я жыву ў цягніку, ні там, ні тут, а паміж, Дарога ў поўны рост, у поўным сэнсе… Дзіўнае адчуванне пустэчы, нейк ухнула там, дзе знаходзіцца душа, недзе ў раёне сонечнага спляцення, ухнула – і я завісла ў Нідзе.

Але ж сёння была амаль бяссонная ноч, пераезды, гэтая дзіўнаватая сустрэча, генеральная уборка ужо_маёй у тым ліку кватэры, сустрэча з суседзямі, гэты сонны-сонны дзень, разбор рэчаў, візіт у супермаркет, дзе я нафіг згубілася ад выбару (ды была я тут раней і не раз! проста… калі набываеш ежу чыста на вечар і калі набываеш ежу як у сябе дома – гэта дзьве абсалютна розных рэчы, як апынулася!), стаяла, тупіла і ледзь не плакала: так хацелася, каб нехта ўзяў за шкірку, запіхнуў мне любімы сок і сыр у кошык і пацягнуў на касу… Але ўсё ж з усім гэтым я ачуняла, супакоілася і ўжо цьвяроза стала разважаць. Яшчэ б – валізка стаяла сабранай ажно 2 тыдні, і вось нарэшце доўгачаканы ўласны пакой-спакой і ўласная тэрыторыя…

Зараз падводжу вынікі ва ўсіх сферах жыцця. Не пачынала гэта сама, але так атрымалася само сабой ад збегу абставінаў. Змянілася атачэнне, змянілася стаўленне да некаторых рэчаў, але я адчуваю, думаю і веру, што ўсё гэта прывядзе мяне да яшчэ больш цікавага перыяду жыцця. Як рада, што непатрэбныя людзі, людзі-якары, сыходзяць з майго жыцця, адчуваю, як на месца пустэчы, слабасцям і інтравертнасці прыходзіць святло, новыя людзі, новае светлаадчуванне, дакладней, у чымсці нават не новае, а даўно забытае старае, мая сапраўдная сутнасць, сапраўдная я замест мяне-зробленай-кімсці.

Зараз у мяне наперадзе атрыманне правоў, дакументаў з універу, новага пашпарту, новых віз, завяршэнне аздараўлення арганізма, сустрэчы з новымі (і старымі! сапраўднымі!) сябрамі, пераезд са старой кватэры, перавозка-продаж-раздача найменьш важных рэчаў, новы рэжым дня, новы лад жыцця, новая краіна, новая мова і новая праца. Не дакладна, але вялікая мара - каб і новы ўнівер, і, нарэшце, дыплом :) Больш пакуль сказаць не магу - скажу, калі даеду і гэты этап скончыцца – засталося ўжо зусім трошкі, меньш за месяц. Адчуваю сябе нібыта ў нейкім буферы паміж Зямлёй і адкрытым космасам, ад гэтага трохі страшна, але ў крыві азарт і ёсьць час і прастора падумаць і падрыхтавацца да ўсяго вонкавага знутры. Зноў стала чытаць кнігі, бачыцца з сябрамі і глядзець добрыя фільмы, гэта экстаз :) Басейн будзе пікам самавызвалення!

... У мяне новы аб'ектыў :)

Пачуваюся нібыта зноў з "Зенітам" у руках, але цяпер у мяне стопіццот спробаў зрабіць найлепшы кадр, а не 36, а потым стужка рвецца/засвечваецца/-падбярыце слова самі-.

Ах, гэтыя макра_магчымасці! А гэта 1/30 у цёмным пакоі! Я ўжо і забыла як гэта, здымаць фіксам: так і цягне пакруціць аб'ектыў ды зазуміць тое ці іншае! Але я ўжо амаль прызвычаілася. Учора была тэставая абкатка ў вясеннім горадзе, вось, знайшла першыя крокусы ў парку і доўга ім кланялася)

Sunshine Inside, originally uploaded by Christina Karchevskaya.

Першая дата, якую я сустракала без энтузіязму, хоць гэта і "мой" тыгрыны год. Ну дзень Народзінаў, ну дзень, ну нешта каляндарнае, а не казачнае. Але ўчора паглядзела "How I met Your Mother", акурат тэматычную серыю пра дзень Народзінаў Лілі, адной з гераінь, і яна нават у 32 падскоквала а 5 раніцы з воплямі: "It's my Birthday!!!". Ну вось я і падумала - мо я рана здалася? :) Сёння мне вельмі сонечна)

Дзякуй усім, хто ўжо паспеў павіньшаваць праз усемагчымыя сродкі камунікацый!!! Спадзяюся, белая паласа ўжо тут і ажно да хмурнай восені! Ура!

Вось вы скажыце мне, учора зранку ў Менску было тое самае, ці гэта Ксінція да нас завітала нарэшце?