Ну вось і ўсё. Цяпер я жыву ў Варшаве.
Учора ўночы паляк, што ехаў са мной у купэ, спытаўся, дзе я жыву, і да мяне эхам дакацілася разуменне, што зараз, у гэты самы момант, калі ён пытаецца, я жыву ў цягніку, ні там, ні тут, а паміж, Дарога ў поўны рост, у поўным сэнсе… Дзіўнае адчуванне пустэчы, нейк ухнула там, дзе знаходзіцца душа, недзе ў раёне сонечнага спляцення, ухнула – і я завісла ў Нідзе.
Але ж сёння была амаль бяссонная ноч, пераезды, гэтая дзіўнаватая сустрэча, генеральная уборка ужо_маёй у тым ліку кватэры, сустрэча з суседзямі, гэты сонны-сонны дзень, разбор рэчаў, візіт у супермаркет, дзе я нафіг згубілася ад выбару (ды была я тут раней і не раз! проста… калі набываеш ежу чыста на вечар і калі набываеш ежу як у сябе дома – гэта дзьве абсалютна розных рэчы, як апынулася!), стаяла, тупіла і ледзь не плакала: так хацелася, каб нехта ўзяў за шкірку, запіхнуў мне любімы сок і сыр у кошык і пацягнуў на касу… Але ўсё ж з усім гэтым я ачуняла, супакоілася і ўжо цьвяроза стала разважаць. Яшчэ б – валізка стаяла сабранай ажно 2 тыдні, і вось нарэшце доўгачаканы ўласны пакой-спакой і ўласная тэрыторыя…