Зранку паруліла ў Цюрыхскі аэрапорт: ад самага пачатку падарожжа аўтобусам-цягнічком да аэрапорта хоць і было пакрокава распісаным, але ўсё адно было самастойным. Развітваліся з сябрам так (спазняліся на аўтобус), што я ў дзьвер аўтобуса, якая ўжо зачынілася, крычала: "Ну дык а куды далей ехаць пасля перасадкі?")) Але SMS форэва і я без праблем знайшла патрэбны мне транспарт.

Прыгоды пачаліся з аэрапорту. Вы не смейцеся толькі, я не спецыяльна паводжу сябе як тупая курыца, каб потым весялей вам было чытаць)) Зрабіце зніжку на стрэс і на поўную галаву думак пра далейшае падарожжа... Але што я зрабіла: я спакойненька, можна сказаць, медытатыўна, прайшлася па аэрапорце, набыла сястры цукерак, паглядзела вакол, знайшла гейт, дайшла да яго, прайшла пашпартны кантроль, прычым ніякага штампу мне не паставілі, і вось я чую ад сімпатычнага памежніка: "До свіданья!" - і разумею, што нешта ідзе не так :) Потым я спускаюся ўніз да майго гейта і разумею, што я дагэтуль цягну за сабой... багаж. Збіла мяне з толку вэб-рэгістрацыя: на аўтамаце і не падумала, што трэба падыйсці і зарэгістраваць і здаць сумку... А назад ужо ня выйсці тым жа шляхам: пашпартны кантроль пройдзены! Ну, я кінулася шукаць кагосці са стафа, каб падказалі, як быць. Мне сказалі выйсці ў горад і ўвайсці назад. Ок. А там рамонт паўсюль, пакуль знайшла, думала даўбануся - сумарна бегала 45 хв, прычым бегала - гэта не метафара. Знаходжу выхад. Там пашпартны кантроль зноў. Кажу, выпусціце, мне трэба назад, сумку ў багаж, бла-бла-бла. Цётка круціць мой пашпарт у руках і выдае: "А ў вас польская віза, мы з такімі ў Швейцарыю не пускаем!". Я: "O________o", я ж, кажу, толькі што была! Вунь і кантроль прайшла! "А дзе штамп?" "Не паставілі", кажу. Пусціце, цёценька, стаю, ледзь не плачу, рэйс, кажу, праз гадзіну, а наступны адсюль толькі праз 3 дні такі ж. Яна кудысці пазваніла, паставіла мне штамп нейкі і выпусціла. Ну я выйшла, да закрыцця гейта застаецца 12 хвілін. Я бягом, да галоўнай па залі, кажу, калі ласка, зарэгце мне сумачку, гару, такія справы. Яна кажа: "Ну дык вунь чарга!" (а там чалавек 35), я зноў - калі ласка, тыры-пыры, без вас не спраўлюся. Ну яна злітавалася, дапамагла, правяла без чаргі. Я зноў туды ж, адкуль усё пачалося, ну і па прыколе іду да таго ж памежніка. Ён усміхаецца і кажа: "Дэжавю!", я у двух словах патлумачыла, ён выпускае, я бягу на сэкьюрыці, прыбягаю, калі ўжо бордзінг да паловы прайшоў. Але паспяваю! У самалёце на мяне накатвае думка, што аднойчы мне так з 45 хвілінамі паміж самалётамі затрымалі і не давезлі ў Франкфурце багаж з аднаго самалёта ў іншы, а тут і падаўна, паўгадзіны ўсяго было... І ўяўляю сабе карціну маслам: я прылятаю, мяне чакаюць каб пасадзіць на аўтобус, а багаж мой не прылятае са мной, і прылятае, адпаведна, з наступным рэйсам, а гэта праз некалькі дзён... А там зарадкі ад усіх дэвайсаў, пра вопратку і касметыку дык увогуле маўчу! Ууууух як мяне ператрэсла.

4 гадзіны праляцела: я выпіла клапатліва прыгатаваную для мяне на дарожку "упсу", мяне выключыла амаль на ўвесь палёт. Праўда, паздымала космас пад крылом. Глязіце самі.

Тут камусці стала кепска :(

А вось пейзажы ўжо азіяцка-афрыканскія.

Шарм-Эль-Шэйх!

Перад прызямленнем я глядзела ў вакно і не верыла сваім вачам: пустэльня! І горы, такія, якія я ніколі не бачыла, як на нейкай іншай планеце! Па прылёце ў Шарм-Эль-Шэйх: сонейка, +23, пальмы, мора нерэальнага колеру, незнаёмае паветра, цёплы вецер, кветкі-траўкі вакол... Я расслабілася і папусцілася ў хвіліну!

І далей усё пайшло гладка-гладка: набыла ў адным вакенцы візу (15 долараў), прычым усім прадавалі аднолькавыя, ніякіх "Сінай Онлі" я не бачыла. Потым падыйшла на пашпартны кантроль: выбрала расслабленага памежніка, які ўсім лыбіўся і адначасова з кантролем пасмяваў трындзець па мабілцы (!). Ён на мяне зірнуў, адкрыў пашпарт, не ўпэўнена, што зразумеў, адкуль я)) Проста ўзяў маю візу, наляпіў, праштампаваў і ўсё! Вось гэта было шчасцееее!!!

Потым я дачакалася сваю сумку - яна даляцела такі! - і пайшла на выхад, Там мяне сустрэў Абдул, мілы кіроўца, якому было даручана завезці мяне на аўтастанцыю. Па ангельску ён гаворыў слаба, але спытаўся, ці першы я раз тут, і я сказала: "Yes! Africa - first time!" =) Ён завёз, узяў мне квіток, аддаў мне (13 месца, hell yeah!) , грошай ні за падвоз, ні за квіток не ўзяў О_о, хоць мусіў.

Паказвае мне на напаўразвалены аўтобус, кажа, ю, хіа, ту Каіро! Ок, кажу я, махаю яму з вакна і мы едзем. Аўтобус выглядае слаба сказана, што стромна. Яшчэ больш стромна, што я разумею, што смскі ўжо не адпраўляюцца, бо грошы скончыліся. Ну і я еду хер паймі ці ў Каір, і ўвогуле... усё мяне паціху высажвае на паніку.

Але не праходзіць і 20 хвілін, як усе падрываюцца і выходзяць. Я такая: да кіроўцы: "Ээээ... Каіро?" - Не, кажа, Каіро - вунь аўтобус стаіць! Дакладна, гэта проста ўсіх перасадзілі. Я саджуся на сваё законнае 13 месца, гляджу вакол і нямею: ў аўтобусе адныя мужыкі. Прычым позіркі давялі мяне да таго, што я сідзела, і прыкідвала, як бы гэта так фіраначку з вакна аўтобуснага садраць і павязаць сабе замест хусткі, бо мая засталася ў багажы і мятацца - пазняк...

І што б вы думалі - такі былі блок-пасты па дарозе! Штук 10 налічыла! Спынялі ў асноўным прыватныя аўто, а да мясцовага рэйса ставіліся абыякава. Толькі адзін раз, у Суэцы, недалёка ад мяжы з Ізраілям, стаяў нават танк, і будкі для аўтаматчыкаў! Спынілі наш бус і "з рэчамі на выхад": пастроілі ўсіх у шэрэнгу і прымусілі адчыніць сумкі. Ну і сабачка ўсіх панюхаў. Вельмі камічна напэўна глядзелася я сярод адных мужыкоў, але асабліва не чапляліся, дакументы не прасілі.

Паходу язды я даведалася, куды мы прыязжаем, смснула (вось! з'явіліся нечаканыя грошы на тэлефоне! хто? хто мяне выратаваў?!! явіся, мой герой! калі б не ты, я б згубілася, бо месца прыбыцця было перанесенае!), каб сустракалі і лавіла прыходы ад відаў за вакном: там ужо былі зоркі...

Мяне сустрэў хлопчык па даручэнні арганізатараў і першае, што ён зрабіў, гэта пабёг з маёй сумкай праз трохпалоску у адзін бок і ў іншы, дзе машыны ехалі хутка і пераходу не было. Я ўчапілася яго і пачала маліцца.

Мяне адразу з карабля на бал: адразу ў нейкі марскі рэстаран, да астатніх. Я, канешне ж, прыбыла апошняя з групы! Заўтра ў нас будзе трэнінг па адрозненні выбарчай сістэмы Егіпта і пра назіранне на выбарах.

Ну, і на салодкае, самы прыемны момант дня: мне дастаўся пакой з відам на Тахрыр!!!

Калі я адчыняла стаўні, сэрца спынялася ад шчасця!)) Яно адназначна гэтага было варта! За адзін такі момант можна аддаць многае, не толькі 2 сутак дарогі :)

Ну і прайшліся граблямі па Вясне і ўласна па Насце Лойцы, таксама па Белсаце (які паказвае яе, жыццярадасную, у відэаінтэрвію), па УДФ.БАЙ, буйным планам паказалі сайт і саўндклаўд Еўрарадыё, прынтскрын фэйсбука Светы Курс і прынтскрын майго блога (цяпер я - дыпламаваны "адмарозак"!), напрыканцы яшчэ светанулі НН і (не ўпэўнена) Хартыю, але больш за ўсё дэманстравалі каментары адсюль: цытавалі каментары ў духе "Смерть ментам!", "Замочим всех в среду!", "Им всем надо иголки под ногти позагонять!" - карацей, у гэтым і было рэзюмэ відэа (маўляў, вось як нараджаецца экстрэмізм!) пасля каментара шматдзетнай маці, якая казала, што дзецям на пратэстах не месца, і што трэба верыць у будучыню і маліцца. Угу. Галавой аб сцяну маліцца, і дзяцей падключаць.

Ва ўсёй гэтай гісторыі мяне турбуе толькі тое, што пасля майго паста на гэтую тэму некаторыя кляліся і бажыліся, што ведаюць дзяўчыну асабіста, давяраюць сваім сябрам, якія гэта распавялі, і што гэтая гісторыя - чыстая праўда. Адсюль пытанне: ці гэтыя людзі хлусілі (ува што адразу не верыцца) ці на дзяўчыну націснулі, прыгразілі расправай над мужам на сутках (дарэчы, калі ён там выходзіць?) і сфабрыкавалі ўвесь матэр'ял у лепшых традыцыях БТ. Таму што іначай матэр'ял глядзіцца як чыстая манета, ува што таксама мозг верыць адмаўляецца. Дык дзе праўда?

СПАМПАВАЦЬ (135 Mb)

Мегафон паказаў усяму свету асабістыя смскі звычайных расіян. Пасля гэгата аператар мусіць страціць давер і знікнуць з гісторыі, імхо. Таму што дзе-дзе, а ў Расіі нават пры судзебным разбіральніцтве чэлядзі супраць буйнога бізнэса справядлівасць не праканае. Гэта жахліва, але з'ява - унікальная на маёй памяці, мяне зацягнула, добра, што паспела захаваць на памяць самыя цікавыя перлы. Непрыгожа чытаць чужое, канешне, але калі яно ў агульным доступе - утрымацца надта складана! Ну і як вынік дня: кірылічныя хэштэгі #Мегафон і #Яндекс - у трэндах твітэра. Што наводзіць на роздум.

Такім чынам:

7 (926) 279-4989 / МегаФон

Присылай одень какие нибудь чулки или что ещё.Придумай.Пойду делать 3 раз.Жалко у тебя фотика нет,а то бы на почту мне прислала.И писю и попу всё!!!!!

7 (926) 098-1881 / МегаФон
Зая, хороший был вечер, спокойный. Вот только любишь ты свою жену, бережешь, правильно делаешь! Она до старости! Все же воды принесет и горшок.

7 (923) 271-1733 / МегаФон
Ты че ебнутя?какой нах.й нарк...Ты там перебухала видимо,сильно беременная...да и вооблще я мало уверен что ты беременна...Это ты как алкоголичка и п.

7 (937) 181-9700 / МегаФон
Доброе утро, Саня! Я скучаю по тебе, очень! Я не смогла настоять на своем и осталась с ним. Он знает что я к тебе не чай пить ездила и все равно остон.

7 (926) 887-4542 / МегаФон
когда мужчины молчат,они руководствуются 2-мя принципами: 1."Все и так понятно,хуле тут говорить!" 2."Хуле говорить,если и так все понятно!"

7 (926) 967-1333 / МегаФон
Вот и я про то, когда ты научишься не только принимать, но и чего-то отдавать в замен! Ты же небестолковая курица блондинка! Мозг включай!

7 (928) 492-2152 / МегаФон
Не беси меня своим поведением. Если ты поxуистически относишься, то не надо на меня гнать и требовать большего, чем даёшь сама. Не рушь отношения)

7 (927) 788-7592 / МегаФон
насть ты угараешь? ты бл... п.и.з.д.и.ш.ь и клянёшся что не будешь врать бл... насть ты не за..балась ты бл... один ходячий косяк.

7 (926) 023-8446 / МегаФон
ДА, пупсон!Осталось чуть чуть потерпеть и мы подарим друг другу самые лучшие день и ночь в нашей жизни! Сделаю все что захочешь, даже попку! Целую кис.

7 (925) 173-7997 / МегаФон
Светлана, на меня объявили охоту. Все к этому шло! Ты ни чего не знала. Да и действительно не знала. Прости. Ни кому ничего не говори. Мне не звони.

Таксама Хабр, ну і астатняе клапатліва сабрана тут, інджой. У інтэрнэце дырку ўжо пацёрлі і калі гэта і захавалася, то толькі ў кэшы пашукавікоў.

Ну і на салодкае:

Вось ён, у цэнтры кадра, кліча кудысці натоўп :)

Такім чынам, я распавяла яму ў дэталях, што ў нас адбываецца і цяпер раскладаю па пунктах:

• Як збіраць шматлікія і НЕЧАКАНЫЯ акцыі? Малыя групы ходзяць па спальных (так эфектыўней!) раёнах і крычаць пад вокнамі дамоў: "У-ХО-ДИ", "ЛУ-КУ НА МУ-КУ", "ДАС-ТА-ЛА!", "СТОП ЛУ-КА" - на ваш густ, галоўнае, каб крычалася лёгка і зразумела. Першая рэакцыя будзе - WTF?! Далей - людзі, асабліва моладзь, будзе фоткаць, здымаць на відэа і выходзіць да вас уніз. Набіраеце пару соцень чалавек са двара - ідзеце гуляць разам па горадзе. Эфект: гэта НЕМАГЧЫМА адсачыць і спрагназаваць. Яны абас%уцца нас лавіць. Як варыянт крычаць можна ў масках улічваючы нашую сітуацыю, маска Гая Фокса, як варыянт - у дапамогу)) 
• Першае, што ён спытаў: "Чаму серада? Вам трэба праводзіць гэта ў выходныя, калі ўсе вольныя!" - гэта таксама наводзіць на роздум.
• "Забудзьце пра Мінск - там будуць біць і з кожным разам усё горш. Едзьце ў рэгіёны - і Лука аўт, калі аднойчы ўсе з рэгіёнаў з'едуцца ў Мінск. У вас ужо зараз у рэгіёнах вялікія поспехі, там для людзей усё новае і яны гатовыя дзейнічаць, а Мінск стаміўся ад турмаў і дубінак"
• "Не бойцеся прымяніць сілу ў адказ. Бьюць вашых жанчын, дзяцей, а вы глядзіце на іх і кажаце "Міліцыя з народам?!" Пакуль ёй плацяць, яна не будзе з народам. Даведайцеся, колькі ім плацяць, апублікуйце дадзеныя: калі мы зрабілі гэта ў Егіпце, на наступны дзень людзі спалілі ўчасткі паліцыі"
• "Што рабіць з паліцыяй? Даведайцеся іх імёны і адрэсы, закідайце лістамі, дзе падрабязна распішыце іх будучыню, калі яны не далучацца да вас. Кропля камень точыць. Пішыце праўду пра тое, пад якія законы яны падпадуць з юрыдычнага пункту гледжання, кожны раз - новы тэкст, усё па-чалавечы, без пагроз, але і без зваротнага адрасу. Прыводзьце прыклады, як гэта было ў іншых краінах, скажам, у Егіпце. І калекцыянуйце фота і іх дадзеныя, яны вам спатрэбяцца пасля таго, як вы прагоніце Лукашэнка."
• "Што рабіць з тымі, хто працуе ў дзяржаўных СМІ? Тое самае, што і ў пункце вышэй."
• "Звяржэнне таталітарнага рэжыму - гэта маркетынгавая кампанія, медыя-вайна. Перамагае разумнейшы. Вам не патрэбныя ўсе людзі на плошчы. Абавязкова патрэбныя разумныя мэнэджэры, якія бачаць карціну агулам, якія хутка могуць прыняць правільнае рашэнне. Калі ўсе на плошчы без плана - гэта бойня, на вас проста натраўліваюць сабак у форме. Думайце, на кожным кроку."
• Ад онлайна ў офлайн: "Зрабіце ўлёткі з інфармацыяй пра рэвалюцыю з інфармацыяй, дзе знайсці самыя актыўныя соцсеткі і СМІ. Гэта вельмі магутны крок, гэта - разбурэнне ілюзіі чыстага онлайна, гэта - матэрыяльная паперка з нематэрыяльнага віртуальнага свету. Раздавайце на акцыях мінакам і раскідвайце ў паштовыя скрыні"
• "Лідары з'явяцца падчас і пасля рэвалюцыі, а тыя, што застануцца па-за кадрам - пра іх хутка забудуць і яны сыйдуць з палітычнай арэны. Людзі цягнуцца да тых, хто валодае ідэямі і ўмее іх рэалізаваць; людзям не патрэбныя тыя, хто толькі гаворыць і ездзіць за грантамі"
• "Вам адключаць інтэрнэт і мабільную сувязь адначасова. У нас зрабілі так. Вельмі добра арганізуйцеся ў офлайне, але каб не быць цалкам адрэзанымі ад свету - карыстайцеся дыялапам іншай краіны. Наземную тэлефонную сувязь не адключаць - яны самі ёй карыстаюцца. Дыялапы такія як правіла вельмі дарагія, але ў час нашай рэвалюцыі Францыя выдзяліла нам бясплатны дыялап-нумар."

Калі цікава, то я арганізую працяг :)

P.S. Вось што было сёння ў Мінску. Я сідзела і залівала слязьмі клаву. Слязьмі з квадратных такіх вачэй АД ШОКА

P.P. S. Ну і для тых, хто яшчэ сумняецца, што ў гэтага рэжыму няма будучыні - абсалютнае фота дня:

Апазіцыя. Я ня ведаю, куды мы ідзем, але ў супрацьлеглым накірунку, чым ішлі раней - і гэта самае галоўнае. Кананічная апазіцыя сідзіць у бульбе - так ім і трэба. Лідэры-шмідэры, дзе вы былі, лідэры, калі ў людзей пачаліся эканамічныя праблемы і трэба было ісці ў народ і падымаць народ, бо быў момант? Па соцсетках для моладзі інфу раскідаць (якая мабільная і якая і так ўсё без вас можа!) і пасідзець-паадказваць на пытанні онлайн - зможа любы. А вы пайдзіце на заводы, пагутарыце з людзьмі, даведайцеся, якія ў іх праблемы! Чаму адзіныя, хто гэта робяць - гэта журналісты?? Ах, вы ходзіце? Ну дык чаму пра гэта нідзе не пішуць, не вешаюць у тых жа соцсетках паведамленне пра тое, што апазіцыя схадзіла на МАЗ, сустрэлася з настаўнікамі ці з супрацоўнікамі Гомсельмашу? Чаму адзінае, што вы можаце, гэта абараняць сядзібы, прыпісваць сваім кампаніям акцыі маўчання і сідзець ля манітораў у пошуках электарата? Гэты электарат за вамі не пойдзе ўжо, баста! ГЭТЫ электарат ужо на вуліцах БЕЗ ВАС!

Фота Антона Матолькі

Міліцыя з народам? Міліцыя наша - нелюдзі і фашыстосы. Вельмі знакава ў дзень пачатка вайны па зігхайлілі ў сэрцы краіны. Усе, думаю, ужо бачылі фота з палявання спецназа у фармаце "Чацьвёра на аднаго". Сёння яшчэ гэтая інфа пра хворага на рак затрыманага, якога прапаноўвалі прыстраліць (казаў сведка ў жывым эфіры Еўрарадыё). З іншага боку: Ластоўскі - зайка. Вядзе афіцыйны твітэр міліцыі Мінгарвыканкама - і паспявае пісаць ад гэтага акка неафіцыйныя парады ад міліцыі пратэстоўцам, а потым, да таго ж, піша, што едзе вызваляць журналістаў у РАУС! Мая ідэя такая - ён ужо "наш", яго паглынулі мы з гэтымі новымі медыямі, ён адчувае, што ён нам вельмі моцна патрэбны, і калі чувак адэкватны і з пачуццём сацыяльнай адказнасці - трэба ўцягваць яго ў нашыя шэрагі. Вось ён, наш герой па той бок шчыта! Камунікуйце з ім, ён дапаможа нам яшчэ, вось пабачыце!

Месца збору і прапановы. Ну ёёёёперны ціятар, гэта ж рэвалюцыя ПРАЗ СОЦСЕТКІ, з такой арганізацыяй за тыдзень, можна было б ва ўсіх газетах выкупіць рэкламныя месцы і даць абвестку, але ж не, гучна называемся "ПРАЗ СОЦСЕТКІ" - чулі звон - ня ведаюць дзе ён! У тым і фішка, у тым і прырода гэтай з'явы: гэта ІМГНЕННАЯ мабілізацыя, без падрыхтовак і планаў, НАХЕРА, скажыце мне, планаваць і падстаўляцца вось так цяпер, калі і жук і жаба чытаюць усе паведамленні ва ўсіх гэтых рэвалюцыйных суполках? Зараз трэба зрабіць так: збіраем кантакты людзей, робім базу, скажам, тэлефонаў. Закрываем суполкі на замок, каб не паліць "нашых" і арганізатараў. Папярэджваем усіх, што практыкуецца татальная мабілізацыя ў любы час, выбіраем зручны вечар, рассылаем веерам паведамленні СМС-у твітэр-у кантакт-пофіг куды - і вуаля, за гадзіну на вуліцах тысячы людзей! Яны нас пасці задаўбуцца! Плюс - я б прадумала пытанне з вакзаламі, гэта так салодка, ну хіба яны будуць блакаваць цэнтральны чыгуначны вакзал гоооорада, м? %)

Ну і апошняе на гэты раз: АБВЯШЧАЮ ТАТАЛЬНАЕ АТВІТЭРЭННЕ НАСЕЛЬНІЦТВА БЕЛАРУСІ! Міленькія, заводзьце твітэр, нас усё болей з кожным днём і ён дапаможа нам яшчэ не раз! Нас так мала, а мы ўжо вывелі ў трэнды Беларусь тройчы! Ёсць куды імкнуцца! Завёў сам - завядзі сябру! Но пасаран, трымаемся, абдымаю вас усіх, асабліва тых, хто ходзіць гуляць "вечером в среду после обеда";)

Суддзя. Ёй аддаюць усіх "палітычных".

Уласна, працэс. 15 хв макс.

Зараз вельмі важная салідарнасць паміж намі ўсімі. Не дзяліце на "нас" ды "іх": зараз мы ўсе, -  тыя, хто знаходзіцца на тэрыторыі кляновага лістка на мапе Еўропы, каго можна акружыць усёй колькасцю беларускай міліцыі з інтэрвалам у 30 м паміж юнітамі + у гэтых прамежках расставіць аўтазакі - мы ўсе зараз мусім перастаць ківаць на "іх", няўдзячных такіх мудакоў, якія 19 снежня 2010 года забілі на свае галасы і на сваю краіну. Shit happens, радзімыя, у кожнага народа ёсць права на памылку, нават калі яна цягнецца 17 год! Мова, свабода слова, культура, баксы, бензін, дэвальвацыя, ізаляцыя - ў нас на ўсіх - адна бяда, і пакуль мы з ёй не разбярэмся, спрачацца па асобных дробязях бессэнсоўна! Някляеў ці Пазняк на танку? "Оппы" ці "застабільная" ўлада? Даляр ці еўра? Наркамаўка ці тарашкевіца? Ці ўвогуле лацінка? Адказ зараз адзін на ўсе пытанні: "Спачатку - Беларусь!".

15 чэрвеня 2011 года, галоўная плошча ТВАЙГО горада. Ніякага плану, ніякай стратэгіі, ніякіх лідараў, ніякай сімволікі, нават калі хутка не будзе інтэрнэту - запомніце гэтыя даты: кожную сераду а 19:00 (15, 22, 29 чэрвеня і 3 ліпеня) збіраемся на Плошчы свайго горада (3, натуральна, лепш язжайце ў Мінск, там будзе самая "спёка" %). Нешта будзе!

+ АБАВЯЗКОВА заводзьце сабе твітэр, калі яшчэ не завялі і сачыце за твітэрам па хэштэгу #stopluka. Калі астатнія сеткі заблакуюць, твітэр нас выратуе, яго ўлады ўсіх рэвалюцыйных краін заўжды недаацэньвалі ;)

Від з нашага вакна.

Скрозь пясочны лес да мора...

Гэта заліў паміж Куршскай касой і мацярыком

А вось і мора! Чыстае дэжавю, ніяк інакш ;) Узгадваўся 2009, роўненька тыя ж месцы і амаль тыя ж людзі..

Крапівінскія матывы: вокны рэстарана выходзілі на сіняе-сіняе... І арганізатары клапатліва замовілі нам на 3 дні сонца! Дзякуй ;)

Зорачкі на пірсе ўночы былі... Эх!

Мяў і Дэвід

Від на дзюны. Не пайшлі, пабераглі прыроду :)

Юля

Тэарэтычна, трэба б напісаць яшчэ тэксцік "як гэта было", але часам не трэба прамаўляць услых тое, што нібыта магіяй укутала нас усіх, тых, хто быў у Нідзе 5-8 траўня, дзякуй вам, тым, каго я сустрэла і з кім лепш пазнаёмілася. Дзякуй вам, за тое, што вы там былі, можа, я нават не памятаю вашага імя, але калі я вам усміхалася ці зафолавіла вас у твітэры, значыць, гэта тычыцца і вас ;) Быў цудоўны, інтэнсіўны, бесперарыўны дыялог, быў фан, былі новыя веды, была магчымасць ведамі падзяліцца, я зрабіла ажно тры прэзентацыі і, па-мойму, усё атрымалася ў лепшым выглядзе, я задаволеная! Прыемна здзівіў і парадаваў "Што? Дзе? Калі?" у апошнюю ноч, гэта было проста мега!

Ну і ДЗЯКУЙ: Лёшы Крывалапу, які ўжо чацьвёрты раз усё так файна ладзіць, ну проста ідэальна (я ўсё больш і больш цябе паважаю, хаця, куды ўжо больш!). Дзякуй, Дэвід, за тое, што праехаў са мной 2000 км і зарадзіў новымі ідэямі і рашэннямі, дзякуй, Мяў, за тое, што сапела ў метры ад мяне цэлых тры ночы, дзякуй, Міхась, Лада, мой калега Паша & NewsBelarus, Юля, Фёдар, Ігар, Рома, "папулярны мікраблогер" (с) Звукі, Пётр, Саша Дзюба, Мік_бай, Паша ПьяноДрамГітар.... (па-любому, усіх не ўзгадаю!)) ..ну і канешне дзякуй шведам, якія зрабілі гэтую тусоўку магчымай.

Ну, што яшчэ сказаць... усіх абдымаю і да сустрэчы праз год! ;)