Архіў рубрыкі ‘мае самыя-самыя’
04
Лют
2010
Лют
2010
25
Сту
2010
Сту
2010
Настроения
Сегодня утром шла на работу по сверкающему морозу, в жёлтой шапке, в жёлтых рукавичках и в жёлтых мартинсах. Купила жёлтое (не уверена, что правильно о нём в среднем роде, но что поделаешь)) помело, огромный цитрусовый мяч, который так поднимает мне настроение.
Но вдруг так чего-то раскисла, что хоть плачь. С утра слушала “Сплин”, а сейчас – “Мало Места” и Тиму Ежова, музыкального гения с исторической родины. В общем, этим и можно охарактеризовать моё настроение сейчас, лучше и не скажешь.. Ой не надо было, не надо было читать этот дневник, хожу теперь сама не своя, столько воспоминаний, столько деталей, столько диалогов всплыло в памяти. Прям как не со мной было. Бррр… Кино-сон-параллельная Вселенная. Многим людям из этого дневника захотелось сказать спасибо, потому что именно тогда “лепилась” я_теперешняя. Ни о чём не жалею, ничего не хочу забыть, приятно, что это всё во мне, что я была там. Осталось вбить себе в голову, что тех людей, кто был там со мной, больше нет, потому что все, ВСЕ люди меняются и именно поэтому распадаются компании, пары, расстаются друзья. Очень сильно хочется запомнить всё таким, какое всё было тогда: все краски, все улыбки, все то счастье и всех тех близких людей. Когда-нибудь кто-то оттуда станет героем моих книг или фильмов, потому что светлая энергия никуда не исчезает, я временно храню ее в себе…
P.S. читала 2002 год
20
Сту
2010
Сту
2010
Строчыцы (фота, ч.1)
Охх, нарэшце я пасадзіла сябе за фоткі са Строчыц, выбачайце за тэхнічныя затрымкі! Але гэта толькі пачатак, рэшта фотак будзе выкладацца step by step напрацягу тыдня.
18
Сту
2010
Сту
2010
Строчыцы: відэа comes first!
Шыш вам, а не фоткі сёння)) Што я, дарма цэлы дзень забівала канал бясконцым відэа? ;)
Фоткі заўтра, абішчаю!
Ну, паехалі! Адразу кажу: манціраваць гэта дабро мне было сёння лянота, таму пастарайцеся мяне зразумець і злавіць кайф ад даступных, хоць і трохі расквантаваных у прасторы матэр’ялаў)
Карціна 1. Мы прыехалі!
17
Сту
2010
Сту
2010
Хрэнавуха і інш. Строчыцы
Учора ўпершыню была ў Строчыцах, вёска-музей беларускага побыту пад адкрытым небам. Паводле плана гэта падарожжа было заадно і карпаратыўным запаздалым Новым годам)
Удалося ўсё на 10 з 10: і надвор’е, і кампанія, і настрой, і пачастункі, і напоі. У нас спачатку была экскурсія, потым мы шмат шпацыравалі, сьмяяліся, рабілі надпісы на снезе, “анёльчыкаў”, потым былі вар’яцкі смачныя беларускія стравы ў карчме, цёплы хлеб, любімыя беларускія песні на фоне, медавуха і хрэнавуха. Хоць нас і рассадзілі па розных кутах (” За ўз’яднанне Аляскі і Амерыкі!”), мы ўвесь час “міксаваліся”, хадзілі стол да стала ў госьці)) Потым гулялі ў самурая (“Хі – Ха – Хо!”) на свежым паветры цэлую гадзіну.
Дагэтуль вельмі цёпла ад гэтай сустрэчы, як файна мы пачалі год, хай ён пройдзе гэтак жа весела, як нам было ў Строчыцах! Фотасы будуць заўтра-паслязаўтра.
30
Сне
2009
Сне
2009
So long, 2009!
Гэты год быў цудоўны! Такіх яскравых і шчасьлівых гадоў у мяне раней, напэўна, яшчэ не было. І не пакідае адчуваньне, што гэта толькі пачатак да яшчэ лепшага, яшчэ шчасьлівейшага! Усім вам зычу такога пачуцьця напярэдадні запаветнага моманту 00:00:00 01.01.2010! Усім вам жадаю такіх гадоў, якім быў для мяне 2009!
Вынікі падводзіць ня хочацца гэтак жа, як і ня хочацца гэты год адпускаць. Але ж гэта ўжо блогерская традыцыя, то прыйдзецца:
16
Сне
2009
Сне
2009
Дашка і я
З сустрэчы з ліцэйскімі сябровачкамі мяне хапіла толькі на адну фотку сёння. У гэтага цуда, што паказвае язык за маёй спіной, хутка спектакль, а я сіжу і думаю, ісьці ў такі дубак ці перачакаць да лепшых часоў… Ех.
Калісьці мы так сябравалі, ТАК сябравалі: МІшкі (клас матэматыкі-інфарматыкі) і АНГелочки (інгліш): калі былі ўсім ліцэям у санаторыі, пастаянна падкідвалі пад дзьверы сюрпрызы і запальвалі адныя для адных сьвечачкі на вокнах у калідоры на паверсе. Шчымліва пяшчотны час…
04
Ліс
2009
Ліс
2009
Кіеў. І нават болей.
Дайшлі рукі да фотак з Кіева. Ня тое, каб я там ніколі не была і ў гэтых фотках вы пабачыце прыгожы горад і залатую восень… Не, тут нешта іншае. Тут чарговы позірк на даўно знаёмы горад, тут мой current mood, тут першая наша сумесная вандроўка з мамай…
Упершыню я сустрэлася з Кіевам, калі мне было… ці тое 17, ці тое 18. Я вандравала аўтастопам, я была такая шчасьлівая, як гэты горад у любы сезон года. Сонечны горад, сонечныя людзі, сонечныя ўспаміны. Амаль усе. А тыя, што цяпер выглядаюць ня вельмі сонечнымі… я ў гэты раз прабачыла яго за тыя усе тыя нашыя непаразуменьні.
31
Кас
2009
Кас
2009
Земфіра па-украінску!
Уразіла! Афігенна! Наўрад ці я дажыву да часоў, калі яна “Купалінку” са сцэны зацягне, але ж… як за душу ж бярэ, га?
26
Кас
2009
Кас
2009
Нядзеля ў Кіеве
Раптоўна вырашыла выправіць хібы папярэдніх выходных, зьвязаныя з дурацкай тэмпературай і ляжачым рэжымам, за 20 хвілін да адпраўленьня цягніка ўзяла квіток і паехала ў Гомель. Там мяне сустрэла маці і мы не заходзячы дадому пайшлі і набылі квіткі да Кіева на нядзелю. Зноў прайшла ўсе ўжо такія добра забытыя пачуцьці хваляваньняў перад падарожжам, нэрвовых “падаецца, мы нешта забылі!” і “ну, пасідзім на дарожку!” – апошні раз маці была ў Кіеве, калі ёй было меней, чым мне, ажно 26 год таму!
Чытаць далей »
