цягнік да ст. Мост
Ах, гэтыя даўно забытыя нечаканкі пры праяўленні стужкі! Ах, гэтыя колеры, ах, гэтыя моманты! Пасля амаль 4х год здымак "Зенітам", пасля кіламетраў пераведзенай стужкі я калісці паабяцала сабе, што са з'яўленнем Canon 400D у маім жыцці, стужка ідзе лесам і амінь. Але добры мой сябра даслаў мне ў падарунак Хольгу, і цяпер мне нічога не застаецца, акрамя таго як эксперыментаваць і бавіцца са стужкай зноў! І... мне падабаецца ;)
Завялі ў госці ў варшаўскі хакерспэйс. Ведаю, што і ў Мінску плануецца нешта такое ж (цікава, на якой цяпер стадыі?), таму вырашыла распытаць арганізатараў пра цікавосткі/падводныя камяні, каб іх беларускім калегам было прасцей. Яны зараз у стане рэгістрацыі аб'яднання і ў стане рамонту, базуюцца ў падвале нейкага інстытута, але памяшканне цалкам іх, не ўніверсітэта. Збіраюцца яны кожны тыдзень, я застала чалавек 10. Дамовіліся на фотарэпартаж + інтэрвію ў чэрвені. Уруру! :) Калі сыходзіла ў 23 з нечым, яны яшчэ даядалі самаробную (у мікрахвалёўцы!) шарлотку і ўсё не маглі разыйсціся! :D
Сёння спаўняецца 11 год майму любімаму малышонку, сястрычцы Нікушы =) Я выразна памятаю сябе ў яе ўзросце. У яе пачынаецца цікавы час! Віншую, дзетка! :-*
Скіруемся да легендарнай кропкі афрыканскага кантыненту: край Афрыкі, дзе зліваецца два акіяны, і месца, дзе з'яўляецца таямнічы "Лятучы Галандзец"!
Каб дабрацца да Мыса Добрай Надзеі, трэба ехаць на машыне каля гадзіны ад Кейптаўна. Горны серпантын вядзе да зялёнага парка: запаведніка, на тэрыторыі якога бегаюць бабуіны, страўсы ды розныя дзіўныя грызуны. На беразе сядзяць дзіўныя чорныя птушкі.
-- --
Першае, што трэба паглядзець у Кейптаўне, — гэта Сталовая гара, якая раней была… выспай!
Вялізнае плато на вышыні звыш 1000 метраў у некалькіх дзесятках метраў ад берага двух акіянаў — з самага пачатку нават не верыцца, што гэта тая ж знаёмая планета!
-- --
Часткова здымкі з учорашняга дня, часткова — з мінулага ўікэнда. Фоткі тыднёвай даўніны можна лёгка распазнаць па лёдзе на вадзе :)
Вясна паступова і ўпэўнена крочыць: заўважаныя "коцікі", шпакі, лёда на Вісле ужо зусім не засталося...
"Натхняй, каб быць натхнёным!" — менавіта гэтымі словамі можна акрэсліць тое, што адбываецца падчас канферэнцый фармату TED.
У Варшаве адбылося мерапрыемства незвычайнага для постсавецкай прасторы фармата — TED. За 12 гадзін аднаго дня пад адным дахам, у адной зале (з перапынкамі, падчас якіх людзі знаёмяцца паміж сабой і абмяркоўваюць выступы, так званыя тэд-токі) збіраюцца сотні крэатыўных людзей з абсалютна розным бэкграўндам для абмену ідэямі, натхненнем, досведам і ведамі.
750 чалавек, 20 спікераў, адзін ток — роўна 18 хвілін, ты садзішся ў крэсла — і нібыта адпраўляешся ў палёт: адзін за адным цікавыя людзі выказваюцца на сцэне, пад святлом пражэктараў, тры камеры, якія транслююць выяву спікера ў розных ракурсах на вялікі экран. Выступ можа суправаджацца фота, відэа, слайдамі прэзентацыі ці музыкай, дазволена ўсё. Такім чынам выступ робіцца захапляльным і відовішчным, усё гэта падобнае да нейкага інтэлектуальнага тэатра! Мерапрыемства прытуліла самая вялікая зала самага вялікага кінатэатра ў рэгіёне — Multikino, ў самым цэнтры горада, а спонсарамі выступілі буйныя арганізацыі, напрыклад Microsoft ці British Counsil. Мерапрыемства цалкам некамерцыйнае, удзел быў бясплатны і ні дакладчыкі, ні арганізатары не зарабілі на гэтым грошай. У гэтым і ёсць розніца паміж TED i TEDx: першы — камерцыйнае мерапрыемства, закрытая тусоўка, трапіць на тыя выступы можна за вялікія грошы і выключна па запрашэнні, а другі — гэта тое, што адбылося 22 сакавіка ў Варшаве.
Запрошанымі выступоўцамі былі, напрыклад, спецыяліст па новых медыях Джэмі Кедзі, астраном-аматар Караль Вайціцкі, прадстаўнік габрэйскага кам'юніці ў Польшчы Міхаіл Шудрых, прадстаўнік Еўрапарламенту Рафал Тжаскоўскі, спецыяліст па ежы Оля Лазар, вандроўнікі (Брайан Барнэт правёў 9 месяцаў у Антарктыдзе, а Ганна Ліхота пакарыла самыя высокія горныя пікі на кожным кантыненце). Напрыканцы гэтага "марафона натхнення" ўсе сабраліся на афтэрпаці ў адным з бараў гораду. У якасці забавы былі… эксперыменты з азотам!
Сёння пашпацыруем па Кейптаўне, самым паўднёвым горадзе самай Паўднёвай Афрыкі!
Пасля вельмі урбаністычнага мегаполіса на паўднёвым захадзе краіны мы скіраваліся да краю Афрыкі, туды, дзе зліваюцца два акіяны і дзе недалёка знаходзіцца знакаміты Мыс Добрай Надзеі — у бізнэс-сталіцу Паўднёвай Афрыкі, у Кейптаўн.
-- --
Аказваецца, у натуральных умовах дзікія жывёлы не толькі выглядаюць, але і пачуваюцца шчаслівей! Скіруемся ў джунглі, у прыродны парк Пілансберг на поўначы ПАР.
Дарога заняла дзве гадзіны ад Ёханэсбурга: Google Maps паказваў, што мы кіруемся да вялікага круглага зялёнага кавалка тэрыторыі на мапе Паўднёвай Афрыкі — нацыянальнага прыроднага парка Пілансберг, чацвёртага па велічыні ў краіне. Самы вялікі — парк Кругер — знаходзіцца ў 250 км ад Ёханэсбурга і, як нам адразу сказалі, тэрыторыя такая агромністая, што можна не толькі не пабачыць жывёлаў, але і не паспець праехаць ад краю да краю за абмежаваны час.
-- --
2004. Адзін з найлепшых гадоў у маім жыцці! Заканчэнне ліцэя, паступленне ў БДУ без іспытаў, перамогі на розных алімпіядах і конкурсах навуковых прац па любімай астраноміі... Вар'яцкія лета і вясна, новыя сябры, першыя падарожжы спынам за мяжу: канешне ж, у сонечную Украіну! Тады за адно лета ўдалося махнуць і ў Карпаты, і аб'ехаць увесь Крым па беразе! А ўвосень - пераехаць у паветраны і такі тады любімы Мінск... Мой сябра, таленавіты фатограф , ужо тады займаўся фатаграфіяй, уласна, яму можна сказаць дзякуй за натхненне і за тое, што ён прывёў мяне тады ў "Краявід" на заняткі мастацкай фатаграфіяй, куды я потым перацягнула яшчэ некалькі дзесяткаў знаёмых :) А таксама дзякуй за гэтыя фотачкі! Эх, такая настальгія!...
