Category: дзяцінства

Творча праходзяць мае выходныя: саспела яшчэ порцыя фотапіражкоў, налятай ;)

Indian Kids 05

Чытаць далей

Такіх мастацкіх кіраўнікоў трэба публічна пароць імхо! Гэта рэальны выступ ансамбля “Непаседы” на фэстывалі “Серебрянная калоша” ў 2001 годзе. Дзеці на сцэне выканалі … махровы блатняк!

Людзям са слабай псіхікай лепш гэта не слухаць.

Чытаць далей

Гэта нібыта фотаздымак з маіх сноў. Вельмі хочацца адным вечарам плюнуць на ўсе справы і зачытацца адзінай кніжкай Крапівіна, якую я прывезла ў Варшаву. Асабліва "Лета скончыцца не хутка", "Паласаты жыраф Алік" і "Лужайкі, дзе пляшуць шпакоўні". А яшчэ даўно маніць спампаваны "Where the wild things are" і "Спадар Ніхто". А яшчэ "Міо мой Міо" па-польску, якую я набыла ў Кракаве.

... а ў мяне ўсё праца-праца-праца. І чаты, і званкі ў скайп. І соооон. І ўсё роўна не высыпаюся. З літаратуры рэгулярна чытаю толькі... твітэр. Эх.

Сегодня утром шла на работу по сверкающему морозу, в жёлтой шапке, в жёлтых рукавичках и в жёлтых мартинсах. Купила жёлтое (не уверена, что правильно о нём в среднем роде, но что поделаешь)) помело, огромный цитрусовый мяч, который так поднимает мне настроение.

Но вдруг так чего-то раскисла, что хоть плачь. С утра слушала “Сплин”, а сейчас – “Мало Места” и Тиму Ежова, музыкального гения с исторической родины. В общем, этим и можно охарактеризовать моё настроение сейчас, лучше и не скажешь.. Ой не надо было, не надо было читать этот дневник, хожу теперь сама не своя, столько воспоминаний, столько деталей, столько диалогов всплыло в памяти. Прям как не со мной было. Бррр… Кино-сон-параллельная Вселенная. Многим людям из этого дневника захотелось сказать спасибо, потому что именно тогда “лепилась” я_теперешняя. Ни о чём не жалею, ничего не хочу забыть, приятно, что это всё во мне, что я была там. Осталось вбить себе в голову, что тех людей, кто был там со мной, больше нет, потому что все, ВСЕ люди меняются и именно поэтому распадаются компании, пары, расстаются друзья. Очень сильно хочется запомнить всё таким, какое всё было тогда: все краски, все улыбки, все то счастье и всех тех близких людей. Когда-нибудь кто-то оттуда станет героем моих книг или фильмов, потому что светлая энергия никуда не исчезает, я временно храню ее в себе…

P.S. читала 2002 год

Пачынаю задумвацца пра тое, што ўсе гэтыя загоны пра “як сустрэнеш – так і правядзеш” – гэта проста прыхаваныя дзіцячыя комплексы. Бо колькі я ні спрабавала – усё ніяк не змагла прыгадаць папярэднія НГ, акрамя, мо якіх 2-3 (ну тое немагчыма было не прыгадаць, ага). Ну дык тады а сэнс у гэтым усім?! Хоць і годы выдаваліся розныя па сваёй цікавасці, незалежна ад гэтай самай ночы.

Чытаць далей

Грандыёзна прыгожая анімацыя і ў цэлым выдатны кліп! Глядзіце, знаўцы кінамульцяшак :)

Чытаць далей

Сястрычка Ніколь. Так хутка расце, што я заблыталася ва ўсіх ейных памерах, прывезла ёй з Тайланда мега-міні-кароткую спадніцу (памылілася, ага))), але адно я ведаю дакладна - яна ВЕЕЕЛЬМІ любіць жалацінкі, гэтак жа, як і я :)

Медиабаркемп завершен до следующего года. Пишу из двухэтажного автобуса, полного усталыми и молчаливыми... Погода соответствующая - бесстыдно льет всю дорогу от Ниды. За окном мелькают зеленые дорожные указатели, автобус едет ровно - не быстро и не медленно. Не хочется никаких акрополисов, хочется домой, а еще к маме...

Чытаць далей

Я нават ня памятаю, якія канкрэтна будуць мае фоткі!... Але ж прыемна!

Radaslava і my_dzieciam - вы самыя сапраўдныя МАЛАЙЦЫ!!!

Тэатр

сакавiка 19, 2009

Калісьці я нават грала ў тэатральным гуртку. Першы спектакль быў "Воўк і сямёра казлят на новы лад". У нас кіраўніком была суперская харызматычная жанчына - Галіна Генаддзеўна. Яна была татальным кіраўніком, бачыла пастаноўку ад самага першага кроку і да фінальнага паклону. Чытаць далей

Старонка 2 з 3123