Я, можа, кіпішу, але дзіўныя рэчы адбываюцца са мной і маёй музыкай.
На Эўрарадыё з’яўляюцца мае ўлюбёныя песні – як старыя, так і новыя. Прычым рандомна, прычым нават пад настрой. Спачатку з’явілася Lisztomania – Phoenix, War – 30STM, потым Save Your Scissors – City and Colour, яшчэ парачка, я ўжо нават напружылася вотс ап, а сёння, вось толькі што я чула ўжо не новую песню Arctic Monkeys, што стаіць у мяне на будзільніку :D
Я не параноік, я проста ўважлівая да знакаў ;)
Лето, что ж ты безлунно,
Как отыскать тебя,
Как войти в твой дом,
Как уснуть под небом твоим?
Где ты? Где твои струны?
Смыло карту, лишь крестик с номером
Адрес нашей звезды.
Звездочки, заблудившейся навсегда...
Маё кароткае двухтыднёвае лета прайшло ў Інданэзіі ў красавіку: Джакарта, востраў Балі, самлёты, выдатныя людзі побач, новыя знаёмствы і новыя планы, што нарадзіліся на беразе акіяна. Дагэтуль не магу дабрацца да фотачак, трохі хіба што ёсьць , але ў архівах нашмат больш… Што ж, буду разграбаць доўгімі зімовымі вечарамі!
А лета фактычнае прайшло ў пераездах, у раз’ездах: цягнікі, маршруткі, цягнікі, цягнікі, пероны, зноў цягнікі… Рэчы, валізкі, сустрэчы і доўгія абдымкі на перонах, абдымкі, пакуль мой цягнік ужо не адганялі ў дэпо… Я пераехала ў Варшаву, змяніла працу, змяніла жыццё.
Мары - гэта кепска распланаваныя мэты ;)
З мараў - а гэта тое, што можа ніколі ня збыцца - я хачу:
- аб'ехаць увесь свет і падарожнічаць да канца жыцця, пажадана працуючы на Travel Channel ;) Пад ветразямі, на самалётах, на цягніках, на сваёй машыне. У кабіне самалёта і цягніка - абавязкова хоць раз!
- калі да наведаю ўсе краіны - абавязкова пабываць у космасе/на Луне
- кахання і натхнення, якія не пераўтворацца ў руціну ніколі
- навучыцца маляваць і стварыць свой мультсерыял
- спяваць у гурце Чытаць далей »
На выходных здымала вяселле беларусачкі і грузіна, якія пазнаёміліся ў Чэхіі.
Вельмі прыгожая і вельмі шчаслівая пара :)
Хутка (калі знайду пару вольных гадзін) будзе болей фота, а пакуль - трэйлер у выглядзе аднаго здымка.
Чытаю пра маскоўскія жахі ў інтэрнэціках - страшна, у Мінску ўчора былі такія драматычныя хмары, у твітэр скідалі шмат фотаздымкаў, ажно дух захоплівала... А ў Варшаве ледзь-ледзь набіраецца +20-23, таму тут мне амаль няма на што скардзіцца.
Ну хіба на пад'ёмы ў 3:30 :) Але ў гэтым нешта ёсьць.
Наперадзе маячыць адпачынак, і ад гэтага страшнага лета пад 40 страшна некуды выбірацца. Вунь еду ў Гомель, там каля 40 акурат, дык страшна, як я перажыву 30 гадзін у цягніках.
знойдзена ў
, originally uploaded by .
Пашчасціла пабываць на польскіх азёрах, Мазурах.
Хоць надвор'е сапсавалася як толькі мы ўсталявалі ветразь, усё роўна было вельмі душэўна і міла. Нас было 10 на маленькай яхце, правялі на вадзе 2 дні. Неверагодна прыгожыя краявіды, колеры, ад якіх замірае ўсё ўнутры і цішыня, ад якой хочацца перастаць дыхаць, бо надта гучна атрымліваецца... Уікэнд выйшаў спакойны, роўны і гэтая чыстая азёрная вада нібы напоўніла мяне да краёў знутры - дагэтуль не магу вярнуцца да будняў...
Тут будуць толькі фэйсы/усьмешкі/мора. Фотасы з івэнта спадзяюся, будуць пазней.
Усё, чаго я чакала ад Медыябаркэмпу ў гэтым годзе я атрымала. Старыя і абноўленыя старыя стасункі з добрымі сябрамі і адсутнасць псеўдасяброў побач дадалі яшчэ лыжку шчасця ў маю і без таго перапоўненую пазітывам душу! Дзякуй вам усім, даражэнькія. Абдымаю моцна!
Шмат чаго змянілася з падарожжа ў Інданэзію. Нават да фотак рукі не дайшлі яшчэ, як можаце заўважыць ;)
Зараз падводжу вынікі ва ўсіх сферах жыцця. Не пачынала гэта сама, але так атрымалася само сабой ад збегу абставінаў. Змянілася атачэнне, змянілася стаўленне да некаторых рэчаў, але я адчуваю, думаю і веру, што ўсё гэта прывядзе мяне да яшчэ больш цікавага перыяду жыцця. Як рада, што непатрэбныя людзі, людзі-якары, сыходзяць з майго жыцця, адчуваю, як на месца пустэчы, слабасцям і інтравертнасці прыходзіць святло, новыя людзі, новае светлаадчуванне, дакладней, у чымсці нават не новае, а даўно забытае старае, мая сапраўдная сутнасць, сапраўдная я замест мяне-зробленай-кімсці.
Дазволю сабе невялічкі трэйлер да наступных фотак і расповедаў пра Інданэзію! Проста сённяшні дзень быў настолькі поўны эмоцыяў, а таксама новых думак, ідэяў і ... ну, ня ведаю, унутранняга абнаўлення проста нейкага! Як заўжды, мае ўнутраныя "землятрусы" правакуюць моцныя візуальныя карцінкі. Ня ведаю, ці перадаюць нешта гэтыя фоткі, але нейкую долю перадаюць дакладна :) Далей будзе болей, а пакуль вось парачка:
Рысавыя палі на Балі
Усе 24 гадзіны шляху правяла як ў сіропе, не разумеючы, што ўсё адбываецца са мной... Спачатку быў пералёт у Франкфурт, потым 6 гадзін у аэрапорце, потым - доооооўгі і зусім не такі прыемны, як у мінулы раз да Бангкока, 14 гадзінны пералёт з пасадкай у Сінгапуры.
