1000 кіламетраў

... такая дробязь для пачуцьцяў.
Я пачуваюся чатырнаццацігодняй дзяўчынкай.
Плачу і чакаю лістоў. Плачу і чакаю візы... Са мной такога ніколі не было. Зямля ўходзіць з-пад ног, крылы зноў за спіной як калісьці вельмі даўно... Неверагодна сьветла і хочацца крычаць ад нечаканага шчасьця...

Таксама чытайце

4 каментары на “1000 кіламетраў”

  1. nigfreed сказаў:

    гэта цудоўна

  2. ashorror сказаў:

    Што за соплі )))

    Якая нахер віза, пашпарт патрэбна ўжо мяняць ))
    Жартую… Не раві… Будзь мужнай!

Пакіньце каментар