1000 кіламетраў
... такая дробязь для пачуцьцяў.
Я пачуваюся чатырнаццацігодняй дзяўчынкай.
Плачу і чакаю лістоў. Плачу і чакаю візы... Са мной такога ніколі не было. Зямля ўходзіць з-пад ног, крылы зноў за спіной як калісьці вельмі даўно... Неверагодна сьветла і хочацца крычаць ад нечаканага шчасьця...







гэта цудоўна
:) так… толькі дужа складана(
Што за соплі )))
Якая нахер віза, пашпарт патрэбна ўжо мяняць ))
Жартую… Не раві… Будзь мужнай!
Ды толькі ж мяняла ў красавіку :)
Стараюся, дзякуй… :)